जपध्यानविहीनस्य गायकस्यापि भूपते । कर्मभ्रष्टस्य च प्रोक्तो मोक्षस्तु हरिजागरे
japadhyānavihīnasya gāyakasyāpi bhūpate | karmabhraṣṭasya ca prokto mokṣastu harijāgare
O hari, kahit sa isang mang-aawit na walang japa at pagninilay, at kahit sa taong nalihis sa itinakdang tungkulin, ipinahahayag na ang kalayaan (moksha) ay sumisibol sa pagpupuyat para kay Hari.
Narrator addressing a king (speaker not explicit in snippet; within Dvārakā Māhātmya discourse)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: King (bhūpate)
Scene: A weary, duty-fallen man and a simple singer stand through the night before Kṛṣṇa; their burdens (chains/ash) fall away as dawn breaks, symbolizing mokṣa arising from vigil.
Devotional vigil is portrayed as a compassionate path that can uplift even those lacking formal disciplines or who have lapsed in duty.
Dvārakā, where Hari’s vigil is proclaimed as liberating.
Participating in Harijāgaraṇa, including devotional singing, is extolled even when other practices are absent.