राज्यं स्वर्गं तथा मोक्षं यच्चान्यदीप्सितं नृणाम् । ददाति भगवान्कृष्णः स्वगीतैर्जागरे स्थितः
rājyaṃ svargaṃ tathā mokṣaṃ yaccānyadīpsitaṃ nṛṇām | dadāti bhagavānkṛṣṇaḥ svagītairjāgare sthitaḥ
Kaharian, langit, kalayaan (moksha), at anumang iba pang ninanais ng tao—ipinagkakaloob ni Bhagavān Krishna ang lahat ng iyon sa mga nananatili sa pagpupuyat, umaawit ng Kanyang sariling mga himno.
Narrator addressing a king (speaker not explicit in snippet; within Dvārakā Māhātmya discourse)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: King (nṛpa/mahīpati)
Scene: Kṛṣṇa, radiant in the sanctum, listens to devotees singing; above them appear symbolic gifts—crown (rājya), celestial vimāna (svarga), and a luminous gateway (mokṣa).
Bhakti expressed through vigil and sacred singing is depicted as a complete giver of worldly and ultimate aims.
Dvārakā, the Kṛṣṇa-tīrtha setting of this Māhātmya.
Staying awake in jāgaraṇa while singing/reciting hymns of Kṛṣṇa (kīrtana/gīta).