रवेर्बिंबमिदं भित्त्वा स योगी हरिजागरे । प्रयाति परमं स्थानं योगिगम्यं निरंजनम् । सांख्ययोगैः सुदुःखेन प्राप्यते यत्पदं हरेः
raverbiṃbamidaṃ bhittvā sa yogī harijāgare | prayāti paramaṃ sthānaṃ yogigamyaṃ niraṃjanam | sāṃkhyayogaiḥ suduḥkhena prāpyate yatpadaṃ hareḥ
Ang yogin na iyon, sa pagpupuyat para kay Hari, ay waring bumabasag at tumatagos sa bilog ng araw na ito, at nakararating sa kataas-taasang dako—na naaabot ng mga yogin, dalisay at walang dungis—yaong kalagayan ni Hari na karaniwang nakakamit lamang sa matinding paghihirap sa pamamagitan ng Sāṅkhya at Yoga.
Narrator addressing a king (speaker not explicit in snippet; within Dvārakā Māhātmya discourse)
Tirtha: Harijāgaraṇa
Type: kshetra
Scene: A yogin-devotee in night vigil before Hari; above, a radiant solar disc is shown as a gate being ‘pierced’, revealing a stainless luminous realm of Viṣṇu beyond.
Devotional vigil for Hari is extolled as an accessible path to the highest state, even beyond arduous ascetic systems.
Dvārakā, where the Māhātmya frames Hari’s worship and vigil as especially efficacious.
Harijāgaraṇa—keeping awake in devotion to Hari, praised as leading to the supreme abode.