मार्कण्डेय उवाच । कृत्वा जागरणं विष्णोर्यथान्यायं नरेश्वर । पितॄन्यच्छति पुण्यं च ततः किं कुरुते यमः
mārkaṇḍeya uvāca | kṛtvā jāgaraṇaṃ viṣṇoryathānyāyaṃ nareśvara | pitṝnyacchati puṇyaṃ ca tataḥ kiṃ kurute yamaḥ
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “O panginoon ng mga tao, kapag ang isang tao’y nagsagawa nang wasto ng pagpupuyat para kay Viṣṇu, ipinagkakaloob niya ang kabanalan at gantimpalang-bisa sa mga ninuno. Kung gayon, anong kapangyarihan pa ang magagawa ni Yama laban sa kanya?”
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: nareśvara (king)
Scene: Mārkaṇḍeya speaks to a king; devotees keep a night-vigil before Viṣṇu with lamps, conch, cymbals; subtle presence of Yama receding, while pitṛs receive offerings.
Properly performed Viṣṇu night-vigil benefits one’s ancestors and places the devotee beyond Yama’s punitive reach.
The discourse belongs to Dvārakā Māhātmya (Dvārakā’s sacred geography), though this verse stresses ritual fruit rather than naming a particular spot.
Yathā-nyāya Viṣṇu-jāgaraṇa (a properly regulated vigil), credited with generating puṇya transferable to the Pitṛs.