स्पर्शं मा कुरु पापिष्ठ ब्राह्मणं मां कृताह्निकम् । तं दृष्ट्वा दानवं विष्णुर्ब्राह्मणं हन्तुमुद्यतम्
sparśaṃ mā kuru pāpiṣṭha brāhmaṇaṃ māṃ kṛtāhnikam | taṃ dṛṣṭvā dānavaṃ viṣṇurbrāhmaṇaṃ hantumudyatam
“Huwag mo akong hipuin, O pinakamasamang makasalanan—ako’y isang Brāhmaṇa na nakatapos na ng arawang mga ritwal.” Nang makita ni Viṣṇu ang Dānava na naghahandang manakit sa Brāhmaṇa, siya’y nagbantay upang mamagitan.
Brāhmaṇa (addressing the Dānava); narration continues
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis
Scene: A frightened yet dignified Brāhmaṇa, fresh from āhnika, raises a hand in prohibition; a Dānava looms to strike; Viṣṇu turns sharply, protective resolve awakening.
Harming a Brāhmaṇa—especially one established in daily rites—is portrayed as a grave breach of dharma that invites divine intervention.
Dvārakā, where the sanctity of Vedic conduct (āhnika) is upheld and protected.
Āhnika—daily religious duties (such as sandhyā, japa, and purificatory observances)—is referenced as already performed.