Adhyaya 14

Verse 1

श्रीप्रह्राद उवाच । संत्यनेकानि तीर्थानि बह्वाश्चर्यकराणि च । प्राप्ते कलियुगे घोरे तानि पुप्लुविरेर्णवे

Sinabi ni Śrī Prahlāda: Marami ang mga tīrtha at mga pook-paglalakbay na banal, at marami ring nagdudulot ng kababalaghan. Ngunit nang dumating ang kakila-kilabot na Kali-yuga, sila’y nalubog sa karagatan.

Verse 2

उद्देशतो मया विप्राः कीर्त्यमाना निबोधत । संक्षेपतो विप्रवरा यथा तेषां च याः क्रियाः

O mga brāhmaṇa, unawain ninyo habang binabanggit ko sila sa paraang pahiwatig. O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ilalahad ko nang maikli kung ano ang mga iyon at kung anong mga ritwal ang isinasagawa para sa kanila.

Verse 3

संहृत्य च भुवो भारं साधू न्संस्थाप्य सत्पथे । द्वारवत्यामगात्कृष्णो वृष्णिसंघैः समावृतः

Matapos alisin ang bigat ng daigdig at itatag ang mga banal sa tunay na landas, nagtungo si Śrī Kṛṣṇa sa Dvāravatī, na napalilibutan ng mga pangkat ng Vṛṣṇi.

Verse 4

दर्शनार्थं तदा ब्रह्मा दैवतैः परिवारितः । वरुणो यमवित्तेशौ सूर्य्याचन्द्रमसौ तथा

Pagkaraan, upang masilayan Siya, dumating si Brahmā na napalilibutan ng mga diyos; kasama sina Varuṇa, Yama, Kubera na panginoon ng kayamanan, at gayundin ang Araw at ang Buwan.

Verse 5

आगत्य सह कृष्णेन कार्यं संसाध्य चात्मनः । वेधाश्चक्रे तदा तीर्थं स्वनाम्ना कीर्तितं भुवि

Pagdating kasama ni Kṛṣṇa at matapos maisakatuparan ang sariling layon, si Vedhā (Brahmā) ay nagtatag noon ng isang banal na tīrtha, na sumikat sa daigdig sa kanyang pangalan.

Verse 6

ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं सर्वपापहरं शुभम् । तत्तीरे स्थापयामास सहस्रकिरणं प्रभुम्

Ang tīrtha na iyon ay sumikat bilang “Brahmakuṇḍa”, mapalad at nag-aalis ng lahat ng kasalanan. Sa pampang nito, itinindig niya ang Panginoon ng sanlibong sinag—ang Araw.

Verse 7

मूलं सुराणां हि किल ब्रह्मा लोकपितामहः । तेन संस्थापितं यस्मान्मूल स्थानमिति स्मृतम्

Tunay nga, si Brahmā, ang Pitāmaha ng mga daigdig, ang sinasabing ugat ng mga diyos. At yamang siya ang nagtatag nito, ito’y inaalala bilang “Mūlasthāna”, ang Tahanan ng Ugat.

Verse 8

ब्रह्मतीर्थं तु तद्दृष्ट्वा चन्द्रश्चक्रे ततः सरः । तडागं चन्द्रनाम्ना वै सर्वपापप्रणाशनम्

Nang makita ang Brahmā-tīrtha, si Candra (ang Buwan) ay lumikha ng isang lawa; tunay, isang lawa na tinawag sa sariling pangalan ng Buwan—tagapuksa ng lahat ng kasalanan.

Verse 9

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं संहृष्टाः सुरसत्तमाः । ऊचुस्ते लोकस्रष्टारं शृणुष्व वचनं हि नः

Nang makita nila siya na puspos ng ningning, nagalak ang pinakamahuhusay sa mga diyos. Sinabi nila sa Lumikha ng mga daigdig: “Pakinggan mo ang aming mga salita.”

Verse 10

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते पितॄन्संतर्पयिष्यति । पूजयिष्यति देवेशं मूलस्थानं सुरर्षभ

O toro sa mga diyos! Sinumang maligo rito ay magpapasiyahan sa mga Pitṛ (mga ninuno), at sasamba sa Panginoon ng mga diyos sa Mūlasthāna.

Verse 11

सर्वपापविनिर्मुक्तो धनधान्यसमन्वितः । सप्तम्यां माघमासस्य शुक्लपक्षे द्विजर्षभाः । योऽत्र स्नानं प्रकुरुते मानवो भक्तिसंयुतः

O pinakamainam sa mga dwija! Ang taong may debosyon na maligo rito sa ikapitong araw (saptamī) ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwan ng Māgha ay mapapalaya sa lahat ng kasalanan at pagkakalooban ng yaman at ani.

Verse 12

मूलस्थानं च देवेश संस्नाप्य प्रविलेपयेत् । पूजयिष्यति वस्त्राद्यैः स्वशक्त्या भूषणैस्तथा

O Panginoon ng mga diyos! Matapos paliguan (ang diyos) sa Mūlasthāna, dapat itong pahiran at lagyan ng banal na pabango; at dapat sambahin sa pamamagitan ng kasuotan at iba pang handog, gayundin ng mga palamuti ayon sa sariling kakayahan.

Verse 13

पुष्पधूपादिभिश्चैव नैवेद्येन च मानवः । सर्वान्कामानवाप्नोति ब्रह्मलोकं स गच्छति

Sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso at iba pang handog, at ng naivedya (handog na pagkain), natatamo ng tao ang lahat ng ninanais at nakararating sa Brahmaloka.

Verse 14

सावित्रीं च ततो दृष्ट्वा ब्रह्मणा स्थापितां च वै । कृत्वा चायतनं दिव्यं स्वां मूर्तिं सन्निवेश्य च । नाम चक्रे तदा देव्याः स्वयं तस्याः पितामहः

Pagkaraan, nang makita rin si Sāvitrī—na tunay na itinatag ni Brahmā—gumawa siya ng isang banal na dambanang makalangit, iniluklok ang sariling larawan, at noon ay ang Pitāmaha (Brahmā) mismo ang nagkaloob ng pangalan sa Diyosa.

Verse 15

यः पश्यति स्वयं भक्त्या कृष्णं दृष्ट्वा जगत्पतिम् । सावित्रीं स सुखी भूत्वा सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Sinumang may taos-pusong debosyon na tumitingin kay Kṛṣṇa, ang Panginoon ng sansinukob, at tumitingin din kay Sāvitrī, ay nagiging maligaya at natatamo ang lahat ng minimithing hangarin.

Verse 16

आयुरारोग्यमैश्वर्य्यं पुत्रसन्तानमेव च । न दौर्भाग्यं भवेत्तस्य न दारिद्यं न मूर्खता । न च व्याधिभयं तस्य यः पश्यति विधिं नरः

Sumisibol ang mahabang buhay, kalusugan, kasaganaan at kapangyarihan, at ang pagpapala ng mga anak na lalaki at lahi; hindi siya dinadapuan ng kamalasan—ni kahirapan, ni kamangmangan. Wala ring takot sa karamdaman ang taong tumitingin kay Vidhi (Brahmā).

Verse 17

गत्वा संस्नापयेद्देवीं कुंकुमेन कुसुंभकैः । संछाद्य वस्त्रैः संपूज्य पुष्पैर्नानाविधै स्तथा

Pagdating doon, dapat paliguan ang Diyosa ng kunkuma (saffron) at kusumbha (safflower), saka bihisan ng mga kasuotan, at sambahin sa pamamagitan ng sari-saring bulaklak.

Verse 18

नैवेद्यफलतांबूलग्रीवासूत्रकदीपकैः । संपूज्य परया भक्त्या यात्रां च सफला लभेत्

Sa ganap na pagsamba na may mga handog na pagkain (naivedya), prutas, nganga ng buyo, kuwintas/garland, banal na sinulid, at mga ilawan—na may sukdulang debosyon—ang paglalakbay-pananampalataya ay nagiging tunay na mabunga.

Verse 19

न वैधव्यं न दौर्भाग्यं न वंध्या न मृतप्रजा । विधिर्दृष्टो नरैर्यैस्तु कुले तेषां प्रजायते

Sa angkan ng mga taong nakakita kay Vidhi (Brahmā), walang pagkabalo, walang kamalasan, walang pagkabaog, at walang pagpanaw ng supling; sa kanilang lahi sumisibol ang pagpapala.

Verse 20

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन विधिं पश्येत्सुभावतः । परितुष्टो भवेत्कृष्णो यात्रा च सफला भवेत्

Kaya nga, sa lahat ng pagsisikap at sa dalisay na kalooban, dapat masilayan si Vidhi (Brahmā). Malulugod nang lubos si Kṛṣṇa, at ang yatra ay magiging matagumpay at mabunga.

Verse 21

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मणा स्थापितं दृष्ट्वा सरः परमशोभनम् । इन्द्रश्चक्रे महाभागः सरः परमशोभनम्

Wika ni Prahlāda: Nang makita ang lubhang marikit na banal na lawa na itinatag ni Brahmā, ang mapalad na Indra ay lumikha rin doon ng isang lubhang marikit na lawa.

Verse 22

स्थापयामास देवेशो लिंगमप्रतिमौजसम् । तस्मिन्स्नात्वा च लभते यस्मादिन्द्रपदं नरः

Itinatag ng Panginoon ng mga diyos ang isang liṅga na may kapangyarihang walang kapantay. Ang sinumang maligo roon ay makakamit ang kalagayan ni Indra; kaya ito tinatawag na Indrapada.

Verse 23

तस्मादिन्द्रपदं नाम सुप्रसिद्धं धरातले । इन्द्रेण स्थापितं लिंगं यस्माद्भावनया सह । प्रसिद्धमिंद्रनाम्ना वा इन्द्रेश्वरमिति स्मृतम्

Kaya’t ang pangalang “Indrapada” ay tanyag sa ibabaw ng daigdig. Sapagkat ang liṅga ay itinatag ni Indra na may pusong debosyon, ito’y kilala rin sa pangalan ni Indra at inaalala bilang “Indreśvara.”

Verse 24

यस्य प्रसिद्धिरतुला वृद्धिलिंगमिति द्विजाः । यस्य दर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः

O mga dwija, ang kasikatan nito’y walang kapantay bilang “Vṛddhiliṅga”; sa pagtanaw pa lamang dito, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan.

Verse 25

पितॄणामक्षया तृप्तिर्जायते द्विजसत्तमाः । अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां स्नात्वा चेन्द्रपदे नरः

O pinakamainam sa mga dwija, sa pagligo sa Indrapada sa ikawalong at ika-labing-apat na araw ng buwan, ang tao’y nagdudulot ng di-mauubos na kasiyahan sa mga Pitṛ (ninuno) at nakakamit ang kalagayan ni Indra.

Verse 26

इन्द्रेश्वरं च संपूज्य याति मुक्तिपदं नरः । विशेषतस्तु संपूज्यो मकरस्थे दिवाकरे

Sa wastong pagsamba kay Indreśvara, ang tao’y umaabot sa hantungan ng kalayaan (mokṣa). Lalo siyang dapat sambahin kapag ang Araw ay nasa Makara (Capricorn).

Verse 27

उत्तरायणसंक्रांतौ लिंगपूरणकेन हि । शिवरात्रौ विशेषेण संपूज्य उमया सह । रात्रौ जागरणं कृत्वा परमं लोकमाप्नुयात्

Sa Uttarāyaṇa Saṅkrānti, sa pamamagitan ng ritwal na “liṅga-pūraṇa” (pagpuno/pagkumpleto sa liṅga), at lalo na sa gabi ng Śivarātri sa pagsamba kay (Śiva) kasama si Umā, at sa pagpupuyat magdamag, nakakamit ang kataas-taasang daigdig.

Verse 28

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मतीर्थं च तद्दृष्ट्वा तथा शक्रसरोभवम् । दर्शयन्विष्णुना सार्द्धमेकरूपत्वमाप्नुयात्

Sinabi ni Prahlāda: “Matapos masilayan ang Brahma-tīrtha, at gayundin ang lawa na isinilang kay Śakra (Indra), at kapag ito’y ipinamalas kasama ni Viṣṇu, makakamtan ng tao ang pagkakaisang-anyo—pagkakaisa sa banal na wangis.”

Verse 29

सरश्चकार देवेशो भगवान्पार्वतीपतिः । सुमृष्टनिर्मलजलं नलिनीदलशोभितम्

Ang Panginoon ng mga diyos—ang Bhagavān, kabiyak ni Pārvatī—ay lumikha ng isang lawa, na ang tubig ay malinaw at dalisay, at pinapaganda ng mga dahon ng lotus.

Verse 30

उत्पलैः सर्वतश्छन्नं सरः सारसशोभितम् । तदगाधजलं दृष्ट्वा स्वयमेव पिनाकधृक् । सब्रह्मविष्णुना सार्द्धं स्नातस्तत्र वृषध्वजः

Ang lawa ay natakpan sa lahat ng panig ng mga asul na lotus (utpala) at pinalamutian ng mga sisne. Nang makita ang malalim na tubig nito, ang may tangan ng Pināka (Śiva) mismo—ang may bandilang toro—ay naligo roon kasama nina Brahmā at Viṣṇu.

Verse 31

ते देवास्तत्सरो दृष्ट्वा ब्रह्मविष्णुसुराऽसुराः । ऊचुः सर्वे सुसंहृष्टा वीक्षंतः पार्वतीपतिम्

Nang makita ang lawang iyon, ang mga nilalang na iyon—sina Brahmā at Viṣṇu, ang mga diyos at maging ang mga asura—ay pawang nagalak; at sila’y nagsalita habang minamasdan ang Panginoon ni Pārvatī.

Verse 32

यस्मात्कृतमिदं देवा ईश्वरेण महत्सरः । महादेव सरोनाम सुप्रसिद्धं भविष्यति

“Sapagkat ang dakilang lawang ito ay nilikha ni Īśvara, O mga diyos, ito’y magiging tanyag sa malawak na daigdig sa pangalang ‘Mahādeva-saras’.”

Verse 33

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते पितॄणां तर्पणं तथा । श्राद्धं पितॄणां भक्त्या च स गच्छेत्परमां गतिम्

Sinumang maligo rito, at maghandog ng tarpaṇa sa mga Pitṛ (mga ninuno), at magsagawa ng śrāddha para sa mga ninuno nang may debosyon—makakamit niya ang pinakamataas na hantungan.

Verse 34

सुप्रसन्ना भविष्यन्ति सर्वे देवा न संशयः । दर्शनात्पापनिर्मुक्तो महादेवसरस्य च

Lahat ng mga deva ay lubos na malulugod—walang pag-aalinlangan. At sa mismong pagtanaw sa Mahādeva-saras, napapalaya ang tao sa kasalanan.

Verse 35

महेशस्य च तद्दृष्ट्वा सरः परमशोभनम् । चकार पार्वती तत्र सरश्चाप्रतिमं तथा

Nang makita ni Pārvatī ang lubhang marikit na lawa ni Maheśa (Śiva), lumikha rin siya roon ng isa pang banal na lawa na walang kapantay.

Verse 36

गौरीसर इति ख्यातं सर्वपापप्रणाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या न दुर्गतिमवाप्नुयात्

Ito’y kilala bilang Gaurī-saras, na pumupuksa sa lahat ng kasalanan. Ang sinumang maligo roon nang may debosyon ay hindi mahuhulog sa masamang hantungan.

Verse 37

न दौर्भाग्यं स्त्रियश्चैव न वैधव्यं कदाचन । स्नात्वा गौरीतीर्थवरे सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Para sa mga babae, walang kamalasan at walang pagkabalo kailanman. Pagkaligo sa dakilang Gaurī-tīrtha, makakamtan ang lahat ng ninanais.

Verse 38

वरुणश्च ततो दृष्ट्वा पुण्यान्यायतनानि च । चकार च सरो दिव्यं विष्णुभक्तिसमन्वितः

Pagkaraan, si Varuṇa, nang makita ang mga banal na dambana, ay lumikha rin ng isang makalangit na lawa, puspos ng debosyon kay Viṣṇu.

Verse 39

नाम्ना वरुणपदं तच्च पापक्षयकरं भुवि । नभस्ये पौर्णमास्यां च संतर्प्य पितृदेवताः

Ang tīrtha na iyon ay tinatawag na Varuṇapada, at sa daigdig ay nagwawasak ng mga kasalanan. Sa kabilugan ng buwan ng Nabhas, matapos bigyang-kasiyahan ang mga diyos na Pitṛ sa mga handog…

Verse 40

श्राद्धं कृत्वा विधानेन पितॄणां श्रद्धयान्वितः । उत्तमं लोकमाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति

Kapag isinagawa ang Śrāddha para sa mga ninuno ayon sa tuntunin, na may pananampalataya, matatamo ang pinakamataas na daigdig; pagdating doon, wala nang dalamhati.

Verse 41

प्रदद्यादुदकुम्भांश्च दध्योदनसमन्वितान् । गाश्च वासांसि रत्नानि विष्णुर्मे प्रीयतामिति

Dapat maghandog ng mga banga ng tubig na may kasamang kaning may yogurt; at magbigay rin ng mga baka, kasuotan, at hiyas, na may panalanging: “Nawa’y malugod sa akin si Viṣṇu.”

Verse 42

सरो दृष्ट्वा जलेशस्य सरश्चक्रे धनेश्वरः । यक्षाधिपसरोनाम सुप्रसिद्धं धरातले

Nang makita ang lawa ng Panginoon ng mga tubig (Varuṇa), si Dhaneśvara (Kubera) ay lumikha pa ng isa pang lawa, tanyag sa lupa bilang “Yakṣādhipa-saras”.

Verse 43

तथा तत्र नरो भक्त्या संपूज्य पितृदेवताः । सर्वान्कामानवाप्नोति दद्याद्वस्त्रद्विजातये

Gayundin, doon ang sinumang tao na may debosyon na sumasamba sa mga diyos ng Pitṛ (mga ninuno) ay nakakamit ang lahat ng ninanais; at nararapat magbigay ng kasuotan bilang kawanggawa sa isang dwija (Brahmana).

Verse 44

प्रह्लाद उवाच । विष्णुं वरप्रदं श्रुत्वा भ्रातॄणां ब्रह्मनंदनाः । मंदाकिनी वसिष्ठेन समानीता धरातले

Wika ni Prahlāda: “Nang marinig na si Viṣṇu ang Tagapagkaloob ng mga biyaya, ang mga anak ni Brahmā—dahil sa kanilang mga kapatid—ay ipinababa sa lupa ang ilog na Mandākinī sa pamamagitan ni Vasiṣṭha.”

Verse 45

अम्बरीषादयः सर्व आजग्मुः कृष्णपालिताम् । द्वारवत्यां च ते दृष्ट्वा गोमतीं सागरंगमाम्

Ang lahat na pinangungunahan ni Haring Ambarīṣa ay dumating sa Dvāravatī, ang lungsod na iniingatan ni Kṛṣṇa; at doon ay nakita nila ang ilog Gomatī na umaagos patungo sa dagat.

Verse 46

तीर्थानि देवतानां च पुण्यान्यायतनानि च । तीर्थं पंचनदं चक्रुः प्रजानां पतयस्तथा

Itinatag nila ang mga banal na tawiran (tīrtha) at ang mga sagradong tahanan ng mga diyos; at gayundin, ang mga panginoon ng bayan ay nagtatag ng tīrtha na tinatawag na Pañcanada para sa kapakanan ng lahat.

Verse 47

पंच नद्यः समाहूतास्तत्राऽजग्मुः सुरान्विताः । मरीचये गोमती च लक्ष्मणा चात्रये तथा

Nang tawagin, dumating doon ang limang ilog na kasama ang mga diyos: ang Gomatī ay dumating para kay Marīci, at ang Lakṣmaṇā naman ay para rin kay Atri.

Verse 48

चंद्रभागा चांगिरसे पुलहाय कुशावती । पावनार्थं जांबवती जगाम क्रतवे तथा

Dumating si Candrabhāgā para kay Aṅgiras, at si Kuśāvatī para kay Pulaha; at alang-alang sa pagpapadalisay, si Jāmbavatī man ay nagtungo rin kay Kratu.

Verse 49

तासु स्नात्वा महाभागा ब्रह्मपुत्रा यशस्विनः । नाम तस्य तदा चक्रुः पंचनद्यश्च तापसाः

Pagkaligo nila sa mga ilog na yaon, ang mapalad at bantog na mga anak ni Brahmā—ang mga asceta—ay noon ay nagbigay ng pangalan sa pook na iyon: “Pañcanadī”.

Verse 50

तस्मात्पंचनदं तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । स्नातव्यं तत्र मनुजैः स्वर्गमोक्षार्थिभिस्तदा

Kaya nga, ang tīrtha na Pañcanada ay pumupuksa sa lahat ng kasalanan; ang mga taong naghahangad ng langit at moksha ay nararapat maligo roon.

Verse 51

तत्र गत्वा सुनियतो गृहीत्वार्घ्यं फलेन हि । मंत्रेणानेन वै विप्रा दद्यादर्घ्यं विधानतः

Pagdating doon na may mahigpit na pagpipigil at disiplina, at tangan ang arghya na may kasamang bunga; O mga brāhmaṇa, ialay ang arghya nang wasto ayon sa tuntunin, gamit ang mantrang ito.

Verse 52

ब्रह्मपुत्रैः समानीताः पंचैताः सरितां वराः । गृह्णंत्वर्घ्यमिमं देव्यः सर्वपापप्रशांतये

“Dinala rito ng mga anak ni Brahmā ang limang pinakadakilang ilog na ito; O mga Diyosa, tanggapin ninyo ang arghyang ito upang ganap na mapayapa ang lahat ng kasalanan.”

Verse 53

इत्यर्घ्यमन्त्रः । स्नानं कृत्वा विधानेन पितॄन्संतर्प्पयेन्नरः । श्राद्धं कुर्य्याद्विधानेन श्रद्भया परया युतः

Sa gayon nagtatapos ang arghya-mantra. Pagkatapos maligo ayon sa tuntunin, dapat bigyang-kasiyahan ng tao ang mga Pitṛ (mga ninuno) sa pamamagitan ng mga handog; at dapat niyang isagawa ang śrāddha nang wasto, taglay ang sukdulang pananampalataya.

Verse 54

पंचरत्नं ततो देयं सप्तधान्यं द्विजातये । दीनांधकृपणानां च दानं दद्यात्स्वशक्तितः

Pagkatapos, dapat ibigay ang “limang hiyas” at ang “pitong butil” sa isang dvija (dalawang ulit na isinilang). At dapat ding magbigay-kawanggawa, ayon sa kakayahan, sa mahihirap, bulag, at mga salat sa buhay.

Verse 55

सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णुलोकं स गच्छति । पुत्रपौत्रसमायुक्तः परं सुखमवाप्नुयात्

Nakakamtan niya ang lahat ng ninanais at napaparoon sa daigdig ni Viṣṇu. Taglay ang mga anak at apo, natatamo niya ang sukdulang kaligayahan.

Verse 56

प्रेतयोनिं गता ये च ये च कीटत्वमागताः । सर्वे ते मुक्तिमायांति पितरस्त्रिकुलोद्भवाः

Kahit ang mga ninunong napunta sa kalagayang preta (multo) at ang mga naging uod, silang lahat—ang mga Pitṛ na mula sa tatlong linya ng angkan—ay dumarating sa kalayaan (mukti).

Verse 57

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं शिवलोके च मोदते । सर्वपाप विनिर्मुक्तः स याति परमं पदम्

Sa pakikinig sa banal na kabanatang ito, siya’y nagagalak sa daigdig ni Śiva; pinalaya sa lahat ng kasalanan, siya’y napaparoon sa kataas-taasang tahanan.