Adhyaya 60
Itinuro ni Pulastya sa tagapakinig ang pagpunta sa walang kapantay na Jambū Tīrtha, at sinabi niyang ang wastong paliligo roon ay nagbubunga ng ninanais na gantimpala. Pagkaraan, bumalik ang salaysay sa isang naunang pangyayari: si Haring Nimi ng Sūryavaṃśa, sa katandaan, ay nagtungo sa Bundok Arbuda at nagsagawa ng prāyopaveśana (disiplinadong pag-aayuno hanggang sa kamatayan) na may matinding pagtuon ng isip. Dumating ang maraming pantas at nagsagawa ng makabuluhang dharma-discourse tungkol sa mga huwarang rajaṛṣi, mga banal na ṛṣi, at mga tradisyong Purāṇiko. Sa wakas, binigkas ni Ṛṣi Lomaśa ang isang malawak na tīrtha-māhātmya. Nang marinig ito, nabagabag si Nimi at nagsisi na hindi siya noon pa nagpalawak ng pagdalaw at paliligo sa mga tīrtha; kaya humingi siya ng paraan upang makamtan ang bunga ng lahat ng tīrtha. Dahil sa habag, nangako si Lomaśa na sa kapangyarihan ng mantra ay dadalhin niya sa mismong lugar ang mga tīrtha na nagmula sa Jambūdvīpa, at inutusan ang hari na maligo sa nagkaisang banal na tubig. Nagmuni si Lomaśa; dumating agad ang mga tīrtha, at lumitaw ang punong Jambū bilang patunay. Naligo si Nimi sa imbakan ng ‘lahat-ng-tīrtha’ at kaagad na umakyat sa langit kasama ang kanyang katawan; kaya tinandaan ang pook bilang Jambū Tīrtha. Idinagdag din ang gantimpalang pangkalendaryo: kapag ang araw ay nasa Kanyā (Virgo), ang pagganap ng śrāddha roon ay sinasabing kapantay ng bisa ng Gayāśīrṣa.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ जंबूतीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नातो नरः सम्यगिष्टं फलमवाप्नुयात् जंबूद्वीपसमुत्थानां तीर्थानां नृपसत्तम
Wika ni Pulastya: “Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, marapat na magtungo sa walang kapantay na Jambū Tīrtha. Ang sinumang malinis na maliligo roon ayon sa wastong paraan ay magkakamit ng minimithing bunga—O pinakadakilang tagapamahala—sapagkat ang tīrtha na ito’y sumibol mula sa kabanalan ng mga banal na pook ng Jambūdvīpa.”
Verse 2
आसीत्पुरा निमिर्नाम क्षत्रियः सूर्यवंशजः । वयसः परिणामे स पर्वतं चार्बुदं गतः
Noong unang panahon ay may isang kṣatriya na nagngangalang Nimi, isinilang sa angkan ng Araw, ang Sūryavaṃśa. Nang siya’y dumating sa huling yugto ng buhay, nagtungo siya sa Bundok Arbuda.
Verse 3
प्रायोपवेशनं कृत्वा स्थितस्तत्र समाहितः । अथाजग्मुर्मुनिगणास्तस्य पार्श्वे सहस्रशः
Isinagawa niya ang prāyopaveśana (panatang pag-aayuno hanggang kamatayan) at nanatili roon na payapa at nakatuon ang diwa. Pagkaraan, dumating sa kanyang tabi ang mga pangkat ng mga muni, libu-libo ang bilang.
Verse 4
चक्रुर्धर्मकथां पुण्यां राजर्षीणां महात्मनाम् । देवर्षीणां पुराणानां तथान्येषां महात्मनाम्
Nagsagawa sila ng banal na salaysay ng dharma—tungkol sa mga dakilang rājārṣi, sa mga devarṣi, sa mga Purāṇa, at gayundin sa iba pang mararangal na kaluluwa.
Verse 5
ततः कश्चित्कथांते च लोमशो नाम सन्मुनिः । कीर्त्तयामास माहात्म्यं सर्वतीर्थसमुद्भवम्
Pagkaraan, sa pagtatapos ng salaysay, isang tunay na pantas na nagngangalang Lomaśa ang nagsimulang magpahayag ng isang māhātmya—na sinasabing nagmumula sa diwa ng lahat ng tīrtha.
Verse 6
तच्छ्रुत्वा पार्थिवो राजन्निमिः परमदुर्मनाः । बभूव न कृतं पूर्वं यतस्तीर्थावगाहनम्
Pagkarinig niyon, O hari, si Nimi ay labis na nalumbay, sapagkat napagtanto niyang noon ay hindi niya nagawa ang paglulubog at pagligo sa mga banal na tīrtha.
Verse 7
ततः प्रोवाच तं विप्रमस्त्युपायो द्विजोत्तम । कश्चिद्येन च सर्वेषां तीर्थानां लभ्यते फलम्
Pagkatapos ay kinausap niya ang brahmanang iyon: “O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang, may isang paraan upang makamtan ang bunga ng lahat ng tīrtha.”
Verse 8
लोमश उवाच । दया मे नृप सञ्जाता त्वां दृष्ट्वा दुःखितं भृशम् । तीर्थयात्राकृते यस्मात्करिष्येऽहं तव प्रियम्
Sinabi ni Lomaśa: “O hari, sumibol sa akin ang habag nang makita kitang labis na nagdurusa. Kaya para sa iyong paglalakbay sa mga tīrtha, gagawin ko ang ikalulugod mo.”
Verse 9
अत्रैव चानयिष्यामि जंबूद्वीपोद्भवानि च । सर्वतीर्थानि राजेन्द्र मन्त्रशक्त्या न संशयः
“Dito mismo, O panginoon ng mga hari, dadalhin ko ang lahat ng banal na tīrtha na nagmumula sa Jambūdvīpa—sa kapangyarihan ng mantra, walang alinlangan.”
Verse 10
स्नानं कुरु महाराज ह्येकीभूतेषु तत्र च । अस्मिञ्जलाशये पुण्ये सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्
O dakilang hari, magsagawa ka ng banal na paliligo (snāna) kapag ang lahat ay nagkaisa roon. Sa banal na imbakan ng tubig na ito, ito ang katotohanang sinasabi ko.
Verse 11
एवमुक्त्वा स विप्रर्षिर्ध्यानं चक्रे समाहितः । ततस्तीर्थानि सर्वाणि तत्रायातानि तत्क्षणात्
Pagkasabi nito, ang brahmana na pantas ay pumasok sa pagninilay na may ganap na pagtitipon ng isip. At sa mismong sandaling iyon, dumating doon ang lahat ng tīrtha.
Verse 12
प्रत्ययार्थं च राजर्षे जंबूवृक्षो व्यजायत । तत्र स्नानं नृपश्चक्रे सर्वतीर्थमये ध्रुवे
Bilang patunay, O maharlikang rishi, sumibol ang isang punong jambu. Doon nagsagawa ang hari ng banal na paliligo sa tiyak na pook na naglalaman ng lahat ng tīrtha.
Verse 13
सदेहश्च गतः स्वर्गे तीर्थस्नानादनन्तरम् । ततः प्रभृति तत्तीर्थं जंबूतीर्थमनुस्मृतम्
Kaagad matapos maligo sa tīrtha, siya’y nagtungo sa langit kasama ang mismong katawan. Mula noon, ang banal na pook na iyon ay inaalala bilang Jambū Tīrtha.
Verse 14
कन्यागते रवौ तत्र यः श्राद्धं कुरुते नरः । गयाशीर्षसमं तस्य पुण्यमाहुर्महर्षयः
Kapag pumasok ang Araw sa Kanyā (Virgo), sinumang magsagawa ng śrāddha roon—ipinahahayag ng mga dakilang rishi na ang kanyang gantimpalang banal ay kapantay ng Gayāśīrṣa.
Verse 60
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे जंबूतीर्थप्रभाववर्णनंनाम षष्टितमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ikaanimnapung kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Jambū Tīrtha,” sa ikatlong bahagi, ang Arbuda Khaṇḍa, sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.