Adhyaya 59
Ang adhyāya na ito ay isang alamat ng tīrtha na isinalaysay ni Pulastya. Ipinakikilala ang Mahaujasa bilang pātaka-nāśana tīrtha—isang banal na pook na nakapapawi ng mabibigat na kasalanan—at ang pagligo roon ay nagbabalik ng tejas, ang ningning at mapalad na lakas. Si Indra (Śakra), dahil sa bunga ng brahmahatyā, ay inilarawang nawalan ng śrī at tejas, may mabahong amoy, at itinakwil ng mga diyos sa usaping panlipunan at pang-ritwal. Upang maibalik ang kanyang kalagayan, sumangguni si Indra kay Bṛhaspati. Itinuro ni Bṛhaspati na ang tīrtha-yātrā sa lupa ang kinakailangang daan upang muling makamit ang tejas; hindi ito nadaragdagan kung walang tīrtha. Matapos maglakbay sa maraming banal na lugar, dumating si Indra sa Arbuda, nakita ang isang imbakan ng tubig, naligo, at muling nagkaroon ng mahā-ojas—dakilang sigla at lakas. Nawala ang baho at muli siyang tinanggap ng mga diyos, kaya ipinahayag niya ang phalaśruti na may takdang panahon: ang sinumang maligo rito sa oras ng “pag-angat” ni Śakra—sa pagtatapos ng maliwanag na kalahati ng buwan Āśvina—ay makakamit ang pinakamataas na kalagayan at magkakaroon ng śrī sa maraming kapanganakan. Pinagdurugtong ng kabanata ang pagkakasalang moral, paglilinis na ritwal, kabanalan ng pook, at pagsunod sa tamang panahon.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो महौजसं गच्छेत्तीर्थं पातकनाशनम् । यस्मिन्स्नातो नरो राजंस्तेजसा युज्यते ध्रुवम् । ब्रह्महत्याग्निना शक्रः पुरा दैन्यं परं गतः
Sinabi ni Pulastya: Pagkatapos, O hari, magtungo sa Mahaujas Tīrtha, tagapuksa ng mga kasalanan. Ang sinumang maligo roon ay tiyak na mapagkakalooban ng tejas, banal na ningning. Noong una, si Indra (Śakra), na sinunog ng apoy ng brahma-hatyā, ay nahulog sa sukdulang pagdarahop.
Verse 2
निःश्रीकस्तेजसा हीनो दुर्गन्धेन समन्वितः । परित्यक्तः सुरैः सर्वैर्विषादं परमं गतः
Walang kapalaran, salat sa tejas, at nababalot ng mabahong amoy; tinalikuran ng lahat ng mga deva, siya’y lumubog sa pinakamalalim na dalamhati.
Verse 3
ततः पप्रच्छ देवेन्द्रो द्विजश्रेष्ठं बृहस्पतिम् । भगवंस्तेजसो वृद्धिः कथं स्यान्मे यथा पुरा
Pagkaraan nito, tinanong ng panginoon ng mga diyos si Bṛhaspati, ang pinakadakila sa mga dwija: “O kagalang-galang, paano muling lalago ang aking tejas, gaya ng dati?”
Verse 4
बृहस्पतिरुवाच । तीर्थयात्रां सुरश्रेष्ठ कुरुष्व धरणीतले । तीर्थं विना ध्रुवं वृद्धिस्तेजसो न भविष्यति
Wika ni Bṛhaspati: “O pinakamainam sa mga diyos, magsagawa ka ng tīrtha-yātrā, paglalakbay-dambana sa mga banal na tīrtha sa lupa. Kung walang tīrtha, tiyak na hindi lalago ang tejas.”
Verse 5
ततस्तीर्थान्यनेकानि भ्रांत्वा शक्रो नराधिप । क्रमेणैवार्बुदं प्राप्तस्तत्र दृष्ट्वा जलाशयम् । स्नानं चक्रे ततः श्रान्तो महौजाः प्रत्यपद्यत
Pagkaraan, O hari, si Śakra (Indra) ay gumala sa maraming tīrtha; at sa kalaunan ay nakarating sa Arbuda. Doon, nang makita ang isang lawa, ang makapangyarihan—pagod na pagod—ay naligo, at pagkaraan ay nagkamit ng dakilang ojas, ng ningning at lakas.
Verse 6
दुर्गन्धेन विनिर्मुक्तस्ततो देवैः समावृतः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शृणुध्वं सर्वदेवताः
Nang mapalaya sa mabahong amoy, napalibutan siya ng mga diyos. Pagkatapos, nakangiti siyang nagsalita: “Pakinggan ninyo ang aking mga salita, O lahat ng mga diyos.”
Verse 7
येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति प्राप्ते शक्रोच्छ्रये सदा । आश्विने शुक्लपक्षांते ते यास्यंति परां गतिम् । सुश्रीकाश्च भविष्यंति सदा जन्मनिजन्मनि
Sinumang maligo rito, sa tuwina kapag dumarating ang panahon ng Śakrocchraya—sa dulo ng maliwanag na kalahati ng Āśvina—ay makakamtan ang kataas-taasang hantungan. At sila’y laging magkakaroon ng śrī: mapalad na kasaganaan at kagandahan, sa bawat kapanganakan.
Verse 59
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे महौजसतीर्थप्रभाववर्णनंनामैकोनषष्टितमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ikalimampu’t siyam na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Mahaujasā Tīrtha,” sa ikatlong Arbuda Khaṇḍa sa loob ng ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.