Adhyaya 57
Itinuro ni Pulastya sa isang hari ang tungkol sa gubat na tinatawag na Aviyuktavana, na may natatanging phala: ang sinumang makakita o manirahan doon ay hindi mananatiling hiwalay sa minamahal. Pinatibay ang pahayag na ito sa pamamagitan ng isang alamat na nagpapaliwanag ng pinagmulan ng kabanalan ng lugar. Nang agawin ni Nahusha ang kapangyarihan ni Indra, si Śacī—kabiyak ni Indra—ay nagdalamhati at pumasok sa gubat na iyon. Sa likás na bisa ng gubat (tat-prabhāva), si Indra (Śatakratu), na dating napahiwalay, ay naibalik at nagbalik; kaya’t sumikat ang pook bilang kṣetra ng muling pagkikita. Pagkaraan, pinagkalooban ni Śacī ng biyaya ang gubat: sinumang lalaki o babae na napahiwalay sa mahal sa buhay, kung mananatili roon kahit isang gabi, ay magkakamit ng saṅga (muling pagsasama) at muling makikitira kasama ang minamahal. Binanggit din ang karagdagang gantimpala: pinupuri ng mga pantas na Brahmana ang phaladāna—pag-aalay o pagbibigay ng mga prutas—lalo na para sa mga babaeng naghahangad ng supling (vandhyā—baog), na sinasabing makatatamo ng “bunga ng isang anak na lalaki” (putra-phala). Sa wakas, tinutukoy ng kolopon na ito ang Kabanata 57 ng Arbuda Khaṇḍa sa loob ng Prabhāsa Khaṇḍa ng Skanda Mahāpurāṇa.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । अवियुक्तवनं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम । यस्मिन्दृष्टे नरोभीष्टैर्न वियुज्येत कर्हिचित्
Wika ni Pulastya: Pagkaraan nito, O pinakadakilang hari, magtungo sa Gubat na Aviyukta; sinumang makakita roon ay hindi na kailanman mahihiwalay sa ninanais niya.
Verse 2
तत्र पूर्वं शची राजन्प्रविष्टा दुःखसंयुता । नहुषेण हृते राज्ये देवेन्द्रस्य महात्मनः
Doon, noong una, O hari, pumasok si Śacī na nababalot ng dalamhati, nang agawin ni Nahuṣa ang kaharian ng dakilang Devendra (Indra).
Verse 3
तत्प्रभावात्पुनः प्राप्तो वियुक्तोऽपि शतक्रतुः । ततस्तस्य वरो दत्तो वनस्य हि तया नृप
Sa bisa ng banal na pook na iyon, si Śatakratu (Indra), bagama’t nahiwalay sa kanyang paghahari, ay naibalik muli. Pagkaraan, O hari, si Śacī ay nagkaloob ng isang biyaya sa gubat na iyon.
Verse 4
नरो वा यदि वा नारी वियुक्ताऽत्र वने शुभे । प्रियैर्निवास एकस्मिन्रात्रिमेकां वसिष्यति
Lalaki man o babae, kung nahiwalay sa minamahal, sa mapalad na gubat na ito—sa pananatili rito kahit isang gabi—ay muling maninirahan kasama ang iniibig.
Verse 5
स तेन लभते संगं भूय एव यथा मया । प्रियैः स लभते वासमेकरात्रं वसन्नृप
Sa banal na gawaing iyon, muling nakakamit niya ang pakikipag-isa, gaya ng nangyari sa akin. At O hari, sa paninirahan doon kahit isang gabi, nakakamtan niya ang tahanan kasama ng mga minamahal.
Verse 6
फलदानं प्रशंसंति तत्र ब्राह्मणसत्तमाः । वंध्यानां च विशेषेण यतः पुत्रफलं लभेत्
Doon, pinupuri ng mga pinakadakilang brāhmaṇa ang pag-aalay ng mga bunga. Lalo na para sa mga babaeng baog, sapagkat sa pamamagitan nito ay maaaring makamtan ang bunga ng supling.
Verse 57
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डेऽवियुक्तक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ikalimampu’t pitong kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Aviyukta-kṣetra,” sa ikatlong bahagi, ang Arbuda Khaṇḍa, sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, ng banal na Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.