Adhyaya 56
Inilalahad sa kabanatang ito ang pagtuturo ni Pulastya sa isang hari tungkol sa dakilang dambana na tinatawag na Guhēśvara. Inilarawan ito bilang isang liṅga na nasa loob ng yungib (liṅga sa gitna ng guha), at noon pa man ay sinamba na ng mga siddha, kaya’t pinagtitibay ang kabanalan at kapangyarihan ng pook. Ipinapakita rin ang bunga ng pagsamba ayon sa layon ng puso: ang taong lumalapit at sumasamba habang nag-iisip ng isang tiyak na hangarin ay makakamit ang katumbas na layunin. Ngunit ang pagsambang walang pagnanasa o paghingi (niṣkāma) ay itinuturing na nag-aakay tungo sa mokṣa, ang ganap na paglaya. Sa hulihan, binabanggit na ito’y kabilang sa Skanda Mahāpurāṇa, Prabhāsa Khaṇḍa, Arbuda Khaṇḍa, bilang ika-56 na adhyāya.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गुहेश्वरमनुत्तमम् । गुहामध्ये गतं लिंगं सिद्धैः संपूजितं पुरा
Wika ni Pulastya: Pagkatapos nito, O pinakadakilang hari, marapat na magtungo sa walang kapantay na Guheśvara. Sa loob ng isang yungib ay may Liṅga na noong unang panahon ay sinamba nang taimtim ng mga Siddha.
Verse 2
यंयं काममभिध्याय संपूजयति मानवः । तंतं स लभते राजन्निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्
Anumang hangarin ang pagnilayan ng tao at sambahin (si Guheśvara) dahil doon, yaon ding bunga ang kanyang matatamo, O hari; at ang sumasamba nang walang pagnanasa ay makakamit ang mokṣa, ang paglaya.
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गुहेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikalimampu’t anim na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Guheśvara,” sa ikatlong bahagi (Arbuda Khaṇḍa) ng ikapitong aklat (Prabhāsa Khaṇḍa) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.