Adhyaya 47
Itinuro ni Pulastya sa hari na magtungo sa kilalang Gautama Āśrama, isang banal na pook-ermitanyo kung saan dating nagsagawa ng matitinding austeridad ang pantas na si Gautama. Si Gautama, isang lubhang matuwid na muni, ay sumamba kay Mahādeva nang may taimtim na debosyon; bunga nito, isang dakilang liṅga ang sumibol na tila tumusok mula sa lupa, tanda ng natatanging pag-iral ni Śiva sa lugar na iyon. Isang tinig mula sa himpapawid (ākāśavāṇī) ang nag-utos na sambahin ang liṅga at nag-anyaya ng kahilingan. Hiniling ni Gautama ang walang hanggang paglapit ng Diyos sa āśrama at ang kaligtasang biyaya para sa mga deboto: sinumang makakita kay Śiva roon nang may tapat na bhakti ay makaaabot sa Brahmaloka. Itinakda rin ang panahon: ang makadungaw sa diyos sa ika-14 na araw ng buwan (caturdaśī) sa madilim na kalahati ng Māgha ay magkakamit ng pinakamataas na kalagayan (parā gati). Isinasalaysay din ang mga kalapit na biyayang pang-ritwal: may sagradong imbakan ng tubig (kuṇḍa) na ang pagligo ay nakapag-aangat ng angkan; ang śrāddha na isinasagawa roon—lalo na sa panahong indusaṃkṣaya (pagkawala/paghina ng buwan, sandaling maaaring kaugnay ng eklipse)—ay itinuturing na kapantay ng Gayā-śrāddha. Ang pagbibigay ng linga/linga? (tila-dāna, pag-aalay ng linga: buto ng linga o sesame) ay nagdudulot ng mahabang pananatili sa langit ayon sa dami ng butil. Binabanggit din ang paghahambing ng mga bunga ng paglalakbay-dambana, gaya ng pagligo sa Godāvarī sa panahon ng Siṃhastha ni Jupiter at iba pang tanyag na paglulubog sa mga ilog, upang ilugar ang tīrtha na ito sa mas malawak na kalendaryo at “ekonomiya” ng merit.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपूर्णं गौतमाश्रमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं गौतमेन महात्मना
Wika ni Pulastya: “Pagkaraan nito, O pinakadakilang hari, magtungo ka sa ganap na pinagpala at masaganang āśrama ni Gautama. Doon, noong unang panahon, ang dakilang-may-diwang si Gautama ay nagsagawa ng matitinding pag-aayuno at pagsasanay (tapas).”
Verse 2
पुराऽसीद्गौतमो नाम मुनिः परमधार्मिकः । स भक्त्याऽराधयामास देवदेवं महेश्वरम्
Noong unang panahon ay may isang muni na nagngangalang Gautama, lubhang matuwid sa dharma. Sa debosyon (bhakti) ay sinamba niya si Maheśvara, ang Diyos ng mga diyos.
Verse 3
भक्त्याऽराधयमानस्य निर्भिद्य धरणीतलम् । समुत्तस्थौ महल्लिंगं परं माहेश्वरं नृप
Habang siya’y sumasamba nang may debosyon, nabiyak ang ibabaw ng lupa, at isang dakilang Liṅga—ang kataas-taasang Liṅga ni Maheśvara—ang umangat, O hari.
Verse 4
एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । पूजयैतन्महल्लिंगं त्वद्भक्त्या समुपस्थितम् । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्तते
Noon ding iyon, nagsalita ang tinig na walang katawan: “Sambahin mo ang dakilang Liṅga na nahayag dahil sa iyong debosyon. Pumili ka ng biyaya—nawa’y mapasaiyo ang pagpapala—anumang nasa iyong puso.”
Verse 5
गौतम उवाच । अत्राश्रमपदे देव त्वया शम्भो जगत्पते । सदा कार्यं हि सान्निध्यं यदि तुष्टो मम प्रभो
Wika ni Gautama: “O Diyos—O Śambhu, Panginoon ng sanlibutan—kung ikaw ay nalulugod sa akin, nawa’y maitatag dito sa pook-ermita ang iyong palagiang presensya.”
Verse 6
यस्त्वां पश्यति सद्भक्त्या ब्रह्मलोकं स गच्छतु
Sinumang tumingin sa iyo nang may tunay na debosyon—nawa’y makarating siya sa Brahmaloka.
Verse 7
आकाशवाण्युवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां योऽत्र मां वीक्षयिष्यति । कृष्णायां ब्राह्मणश्रेष्ठ स यास्यति परां गतिम्
Wika ng tinig mula sa langit: “Sa buwan ng Māgha, sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati ng buwan, sinumang makakita sa akin dito—O pinakamainam sa mga brāhmaṇa—makakamit niya ang kataasang kalagayan.”
Verse 8
एवमुक्त्वा ततो वाणी विरराम महीपते । तत्रास्ति कुण्डमपरं पवित्रं जलपूरितम् । तत्र स्नातो नरः सद्यः कुलं तारयतेऽखिलम्
Pagkasabi nito, O hari, tumahimik ang tinig. Naroon din ang isa pang sagradong lawa, dalisay at punô ng malinis na tubig. Ang sinumang maligo roon ay agad na nagliligtas sa buong angkan niya.
Verse 9
यस्तत्र कुरुते श्राद्धं विशेषादिन्दुसंक्षये । गयाश्राद्धफलं तस्य सकलं जायते ध्रुवम्
Sinumang magsagawa roon ng śrāddha—lalo na sa pagliit ng buwan hanggang sa araw ng amāvasyā (bagong buwan)—tiyak na tatanggap nang ganap ang bunga ng śrāddha na isinagawa sa Gayā.
Verse 10
तत्र दानं प्रशंसंति तिलानां मुनिपुंगवाः । तिलसंख्यानि वर्षाणि दानात्स्वर्गे वसेन्नृप
Doon, pinupuri ng mga dakilang muni ang pag-aalay ng mga buto ng linga (tila). Sa pamamagitan ng gayong kawanggawa, O hari, mananahan sa langit sa dami ng taon na katumbas ng bilang ng mga butong inialay.
Verse 11
अर्बुदे गौतमी यात्रा सिंहस्थे च बृहस्पतौ । अमायां सोमवारेण द्विषड्गोदावरीफलम्
Sa Arbuda, ang paglalakbay-pananampalataya sa Gautamī (Godāvarī) sa panahong si Bṛhaspati (Jupiter) ay nasa Siṃha (Siṃhastha), kung isasagawa sa araw ng amāvasyā na tumapat sa Lunes, ay nagbubunga ng meritong katumbas ng anim na pagligo sa Godāvarī.
Verse 12
षष्टिवर्षसहस्राणि भागीरथ्यवगाहने । सकृद्गोदावरीस्नानात्सिंहस्थे च बृहस्पतौ
Ang paglubog sa Bhāgīrathī (Bhāgīrathī—Gaṅgā) sa loob ng animnapung libong taon—ganyan ang sinasabing merito na nagmumula sa isang pagligo lamang sa Godāvarī kapag si Bṛhaspati (Jupiter) ay nasa Siṃha (Siṃhastha).
Verse 47
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गौतमाश्रमतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-apatnapu’t pitong kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Gautamāśrama Tīrtha,” sa Arbuda Khaṇḍa—ang ikatlong bahagi—sa loob ng ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.