Adhyaya 46
Ang adhyāya na ito ay inihaharap bilang pagtuturo ni Pulastya, na gumagabay sa tagapakinig tungo sa isang tiyak na banal na hantungan: ang Vyāseśvara, dambanang itinatag ni Vyāsa. Ang panimulang tagubilin na “pagkatapos ay dapat pumunta sa Vyāseśvara” ay nagpapakita na ang paglalakbay-panata ay may kaayusan sa loob ng mas malawak na sagradong mapa ng Arbuda. Ang sentro ng paksa ay darśana—ang mapagpalang pagtanaw sa Diyos at sa banal na pook—bilang kaalamang nagbabago ng pagkatao. Sinasabing ang pagdalo at pagtanaw ay nagbubunga ng medhā (linaw ng talino), mati (wastong pag-unawa at paghatol), at śuci (kadalisayan). Sa hulihan, tinutukoy ng kolofon na ito’y bahagi ng Skanda Mahāpurāṇa na may 81,000 śloka, nasa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa at ikatlong Arbuda Khaṇḍa, at ang kabanatang ito ang ika-46—isang pamantayang tanda para sa pagbigkas, pagsipi, at pag-iingat sa talaan.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो व्यासेश्वरं गच्छेद्व्यासेन स्थापितं हि यत् । तं दृष्ट्वा जायते मर्त्यो मेधावी मतिमाञ्छुचिः । सप्तजन्मांतराण्येव व्यासस्य वचनं यथा
Wika ni Pulastya: “Pagkaraan nito, dapat magtungo sa Vyāseśvara, na tunay na itinatag ni Vyāsa. Sa pagtanaw dito, ang isang mortal ay nagiging marunong, may malinaw na paghatol, at dalisay—gaya ng sinabi ni Vyāsa, na umaabot sa pitong kapanganakan.”
Verse 46
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे व्यासतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-apatnapu’t anim na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Tīrtha ni Vyāsa,” sa ikatlong bahagi na tinatawag na Arbuda Khaṇḍa, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.