Adhyaya 44
Ang kabanatang “Gajatīrtha-prabhāva-varṇana” ay naglalahad ng patnubay ni Pulastya sa isang hari upang magtungo sa walang kapantay na pook-paglalakbay na tinatawag na Gajatīrtha. Ipinapakita ang kapangyarihan ng tīrtha sa pamamagitan ng mga halimbawa mula sa sinaunang panahon. Noon, ang mga elepanteng tagapagbantay ng mga direksiyon (diggaja), na inilalarawang disiplinado at nalinis, ay nagsagawa ng tapas (mahigpit na pagninilay at pag-aayuno) sa lugar na iyon, kasama ang iba pang mga elepanteng tagapasan ng daigdig na pinamunuan ni Airāvata. Ang sentrong aral ng kabanata ay ang wastong banal na pagligo (samyaṅ-snānā) sa Gajatīrtha; ang sinumang maligo nang tama ay tatanggap ng bunga ng kabutihang katumbas ng “gaja-dāna,” ang mapagpalang pag-aalay o pagbibigay ng isang elepante. Sa gayon, pinagdurugtong nito ang banal na heograpiya, huwarang kasaysayan ng pagtalima, at tiyak na pagtutuos ng gantimpalang espirituwal.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गजतीर्थमनुत्तमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं दिग्गजैर्भावितात्मभिः
Sinabi ni Pulastya: Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, marapat na magtungo sa walang kapantay na Gajatīrtha, kung saan noong unang panahon ang mga elepanteng tagapagbantay ng mga dako—na disiplinado ang diwa—ay nagsagawa ng mga pag-aayuno at pagninilay (tapas).
Verse 2
भूभारधरणैश्चान्यैरैरावणमुखैर्नृप । तत्र स्नातो नरः सम्यग्गजदानफलं लभेत्
O Hari, pinararangalan din iyon ng iba pang tagapasan ng bigat ng daigdig, na pinangungunahan ni Airāvaṇa. Ang sinumang maligo roon nang wasto ay magkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng pag-aalay ng isang elepante.
Verse 44
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गजतीर्थप्रभाववर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ika-apatnapu’t apat na kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kapangyarihan ng Gajatīrtha,” sa ikatlong bahagi na tinatawag na Arbuda Khaṇḍa, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.