Adhyaya 33
Isinalaysay ni Pulastya ang paglalakbay-pananampalataya patungong Pārtheśvara, isang banal na pook na sumisira ng kasalanan; ang darśana o pagtanaw sa liṅga roon ay sinasabing nagpapalaya sa tao mula sa iba’t ibang paglabag. Ipinakikilala rin ang isang malinis at tapat na babae na si Pārthā, minamahal ni Devala, na nagsasagawa ng matinding tapasya sa lugar na iyon. Sa salaysay ng nakaraang buhay, siya noon ay asawa ng isang ṛṣi na walang anak; nang makamtan niya ang malalim na paglayo sa pagnanasa (vairāgya), nagtungo siya sa Arbuda at nagtiis ng mahigpit na pag-aayuno at pagninilay—nabubuhay sa hangin, nag-aayuno, at pinananatiling pantay at payapa ang isip sa mahabang panahon. Pagkaraan ng isang libong taon, biglang sumibol ang isang liṅga mula sa lupa, at isang tinig na walang katawan ang nag-utos na sambahin niya ang lubhang nagpapadalisay na Śiva-liṅga na nahayag dahil sa kanyang bhakti. Sinabi pa ng tinig na ang pagsamba na may tiyak na layon ay magbubunga ng ninanais, at ang liṅga ay kikilalaning Pārtheśvara. Sinamba niya ito nang may pagkamangha, at iniuugnay ang pagsambang iyon sa pagkakaloob ng sandaang anak na lalaki bilang tagapagmana ng angkan. Kumalat ang katanyagan ng pook; binanggit ang dalisay na bukal sa yungib ng bundok. Ang pagligo roon at pagtanaw sa liṅga nang may debosyon ay sinasabing nag-aalis ng pagdurusang may kinalaman sa supling. Itinakda rin ang isang panata: sa ika-14 na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, mag-ayuno at magpuyat sa harap ng diyos upang magkamit ng anak na lalaki; at ang pag-aalay ng piṇḍa para sa mga ninuno roon ay nagbibigay sa kanila ng biyayang tila nakatatanggap ng pakinabang na “may anak” sa pamamagitan ng banal na grasya.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततः पार्थेश्वरं गच्छेदेवं पातकनाशनम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यङ्मुच्यते सर्वपातकैः
Wika ni Pulastya: Pagkaraan nito, dapat pumunta sa Pārtheśvara, ang tagapaglipol ng kasalanan; sa pagtanaw pa lamang sa Kanya, ang tao’y tunay na napapalaya sa lahat ng paglabag.
Verse 2
पार्थानाम्न्यभवत्साध्वी देवलस्य प्रिया सती । तया पूर्वं तपस्तप्तं तत्र स्थाने महीपते
May isang banal at marangal na babae na nagngangalang Pārthā, ang minamahal at tapat na asawa ni Devala. Sa mismong pook na iyon, O hari, siya noon ay nagsagawa ng matinding pag-aayuno at pagninilay (tapas).
Verse 3
सा पूर्वमभवद्वंध्या ऋषिपत्नी यशस्विनी । वैराग्यं परमं गत्वा ततश्चैवार्बुदं गता
Noon, ang tanyag na asawa ng rishi ay walang anak. Nang marating niya ang sukdulang vairāgya (paglayo sa pagnanasa), saka siya nagtungo sa Arbuda.
Verse 4
वायुभक्षा निराहारा समचित्ताऽसने स्थिता । ततो वर्षसहस्रांते भक्त्या तस्या महीपते
Namuhay siya na hangin lamang ang tinatanggap, walang pagkain, at may panatag na isip habang nakaupo sa kanyang āsana. Pagkaraan ng isang libong taon, O hari, dahil sa kanyang bhakti…
Verse 5
उद्भिद्य धरणीपृष्ठं सहसा लिंगमुत्थितम् । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
Bumukal mula sa ibabaw ng lupa, biglang umangat ang isang liṅga. Sa mismong sandaling iyon, nagsalita ang isang tinig na walang katawan.
Verse 6
पूजयैतन्महाभागे शिवलिंगं सुपावनम् । त्वद्भक्त्या धरणीपृष्ठान्निःसृतं कामदं महत्
“O mapalad, sambahin mo ang lubhang nagpapadalisay na Śiva-liṅga na ito. Dahil sa iyong debosyon, lumitaw ito mula sa ibabaw ng lupa—dakila at tumutupad ng mga hangarin.”
Verse 7
यो यं काममभिध्यायन्पूजयिष्यति मानवः । अन्योपि तदभिप्रेतं प्राप्स्यते नात्र संशयः
Sinumang tao na may anumang hangaring iniingatan sa puso at sumasamba para roon, ay makakamtan ang ninanais; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 8
पार्थेश्वराख्यमेतद्धि लोके ख्यातिं गमिष्यति । एवमुक्त्वा ततो वाणी विरराम महीपते
“Tunay, ito’y magiging tanyag sa daigdig sa pangalang Pārtheśvara.” Pagkasabi nito, O hari, tumahimik ang banal na tinig.
Verse 9
ततः सा विस्मयाविष्टा पूजयामास तत्तदा । ततः पुत्रशतं प्राप्तं दिव्यं वंशधरं तथा
Pagkaraan, siya na nababalot ng pagkamangha ay sumamba roon sa mismong sandaling iyon. Pagkatapos nito, nagkamit siya ng sandaang anak na lalaki—banal at karapat-dapat magpatuloy ng angkan.
Verse 10
ततः प्रभृति तल्लिंगं विख्यातं धरणीतले । तत्रास्ति निर्मलं तोयं गिरिगह्वरनिःसृतम्
Mula noon, ang liṅga na iyon ay naging bantog sa ibabaw ng daigdig. Naroon din ang dalisay na tubig na umaagos mula sa yungib ng bundok.
Verse 11
तत्र स्नात्वा नरः सम्यग्यस्तं पश्यति भावतः । न स पश्यति संसारे दुःखं संतानसंभवम्
Ang sinumang maligo roon nang wasto at tumingin sa Kanya nang may tunay na debosyon, ay hindi makakakita sa buhay-mundo ng dalamhating dulot ng kawalan ng supling.
Verse 12
शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां जागरं तस्य चाग्रतः । यः करोति निराहारः स पुत्रं लभते धुवम्
Sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, ang sinumang magpuyat sa harap Niya na nag-aayuno, ay tiyak na magkakamit ng isang anak na lalaki.
Verse 13
पिंडनिर्वापणं तत्र यः करोति समाहितः । तस्य पुत्रत्वमायाति पितरस्तत्प्रसादतः
Ang sinumang may nakatuong isip na maghandog doon ng piṇḍa (alay para sa mga ninuno), sa biyaya ng gawaing iyon ay ipagkakaloob ng mga Pitṛ (mga ninuno) sa kanya ang pagkakaroon ng supling.
Verse 33
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे पार्थेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-33 kabanata, na pinamagatang “Ang Paglalahad ng Kadakilaan ni Pārtheśvara,” sa Arbuda Khaṇḍa (ikatlo), sa loob ng ikapito—Prabhāsa Khaṇḍa—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.