Adhyaya 2

Verse 1

लोमश उवाच । एकदा तु तदा तेन यज्ञः प्रारंभितो महान् । तत्राहूतास्तदा सर्वे दीक्षितेन तपस्विना

Wika ni Lomaśa: Minsan, noong panahong iyon, sinimulan niya ang isang dakilang yajña; at doon, ang ascetang tumanggap ng dīkṣā (banal na pagtatalaga) ay nag-anyaya sa lahat.

Verse 2

ऋषयो विविधास्तत्र वशिष्ठाद्याः समागताः । अगस्त्यः कश्यपोऽत्रिश्च वामदेवस्तथा भृगुः

Doon nagtipon ang sari-saring ṛṣi—nangunguna si Vasiṣṭha: sina Agastya, Kaśyapa, Atri, Vāmadeva, at si Bhṛgu rin.

Verse 3

दधीचो भगवान्व्यासो भरद्वाजोऽथ गौतमः । एते चान्ये च बहवः समाजग्मुर्महर्षयः

Dumating sina Dadhīci, ang kagalang-galang na Vyāsa, si Bharadvāja, at saka si Gautama—sila at marami pang ibang mahārṣi ay nagtipon-tipon.

Verse 4

तथा सर्वे सुरगणा लोकपालस्तथाऽपरे विद्याधराश्च गंधर्वाः किंनराप्सरसां गणाः

Gayundin, dumating ang lahat ng pangkat ng mga deva, kasama ang mga Lokapāla (tagapangalaga ng mga daigdig) at iba pa: mga Vidyādhara, mga Gandharva, at ang mga pangkat ng Kiṃnara at Apsaras.

Verse 5

सप्तलोकात्समानीतो ब्रह्मा लोकपितामहः । वैकुंठाच्च तथा विष्णुः समानीतो मरवं प्रति

Mula sa pitong loka, dinala roon si Brahmā—ang Pitāmaha, ang lolo ng mga daigdig; at gayundin, dinala si Viṣṇu mula sa Vaikuṇṭha, patungo sa Marava.

Verse 6

देवेन्द्रो हि समानीत इंद्राण्या सह सुप्रभः । तथा चंद्रो हि रोहिण्या वरुणः प्रिययया सह

Si Indra, na maningning at marilag, ay dinala roon kasama si Indrāṇī. Gayundin, dumating ang Buwan kasama si Rohiṇī, at si Varuṇa kasama ang minamahal niyang kabiyak.

Verse 7

कुबेरः पुष्पकारूढो मृगाऽरूढोऽथ मारुतः । बस्ताऽरूढः पावकश्च प्रेताऽरूढोऽथ निरृति

Dumating si Kubera na nakasakay sa Puṣpaka; si Māruta (Vāyu) ay nakasakay sa usa. Si Pāvaka (Agni) ay dumating na nakasakay sa kambing, at si Nirṛti ay nakasakay sa isang preta, nilalang na multo.

Verse 8

एते सर्वे समायाता यज्ञवाटे द्विजन्मनः । ते सर्वे सत्कृतास्तेन दक्षेण च दुरात्मना

Dumating silang lahat sa bakuran ng paghahandog, O ikaw na dalawang ulit isinilang. At silang lahat ay pinarangalan nang nararapat ng Dakṣa na iyon, bagaman masama ang kanyang kalooban.

Verse 9

भवनानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च । त्वष्ट्रा कृतानि दिव्यानि कौशल्येन महात्मना

May mga tahanang napakamahalaga—malalawak at maningning—mga banal na gusaling nilikha ni Tvaṣṭṛ, ang dakilang-loob, sa ganap na kahusayan.

Verse 10

तेषु सर्वेषु धिष्ण्येषु यथाजोषं समास्थिताः

Sa lahat ng banal na luklukan at mga itinalagang puwesto, sila’y umupo ayon sa nararapat at sa kaginhawahan.

Verse 11

वर्त्तमाने महायज्ञे तीर्थे कनखले तथा । ऋत्विजश्च कृतास्तेन भृग्वाद्याश्च तपोधनाः

Nang isinasagawa ang dakilang yajña sa banal na tawiran ng Kanakhala, itinalaga niya bilang mga pari ng handog (ṛtvij) ang mga rishi na mayaman sa tapasya, mula kay Bhṛgu at iba pa.

Verse 12

दीक्षायुक्तस्तदा दक्षः कृतकौतुकमंगलः । भार्यया सहितो विप्रैः कृतस्वत्ययनो भृशम्

Pagkaraan, si Dakṣa—na tumanggap ng dīkṣā para sa ritwal at nagsagawa ng mga paunang seremonyang mapalad—ay kasama ang kanyang asawa at lubhang pinarangalan ng mga brāhmaṇa sa mga basbas ng kagalingan at pag-iingat.

Verse 13

रेजे महत्त्वेन तदा सुहृद्भिः परितः सदा । एतस्मिन्नंतरे तत्र दधीचिर्वाक्यमब्रवीत्

Noon, siya’y nagningning sa kadakilaan, laging napalilibutan ng mga kaibigan. Sa sandaling iyon, doon mismo, nagsalita si Dadhīci ng ganitong mga salita.

Verse 14

दधीचिरुवाच । एते सुरेशा ऋषयो महत्तराः सलोकपालाश्च समागतास्तव । तथाऽपि यज्ञस्तु न शोभते भृशंपिनाकिना तेन महात्मना विना

Wika ni Dadhīci: “O Dakṣa, nagtipon para sa iyo ang makapangyarihang mga deva, ang dakilang mga rishi, at maging ang mga tagapangalaga ng mga daigdig (lokapāla). Gayunman, hindi nagliliwanag ang yajña na ito kung wala ang dakilang Pinākin (Śiva), ang may hawak ng busog.”

Verse 15

येनैव सर्वाण्यपि मंगलानि जातानि शंसंति महाविपश्चितः । सोऽसौ न दृष्टोऽत्र पुमान्पुराणो वृषध्वजो नीलकण्ठः कपर्दी

Siya na pinagmumulan ng lahat ng pagpapala—gaya ng ipinahahayag ng mga dakilang pantas—ngunit hindi nakikita rito ang Sinaunang Persona: si Vṛṣadhvaja, ang Panginoong Bughaw ang Lalamunan (Nīlakaṇṭha), si Kapardī, si Śiva na may buhol-buhol na buhok.

Verse 16

अमंगलान्येव च मंगलानि भवंति येनाधिकृतानि दक्ष । त्रियंबकेनाथ सुमंगलानि भवंति सद्योह्यपमंगलानि

O Dakṣa, maging ang di-mapalad ay nagiging mapalad kapag inayos ng Kanya; at sa biyaya ni Triyambaka, ang masamang palatandaan ay agad nagiging lubos na mapalad.

Verse 17

तस्मात्त्वयैव कर्तव्यमाह्वानं परमेष्ठिना । त्वरितं चैव शक्रेण विष्णुना प्रभविष्णुना

Kaya nga, ikaw mismo—O Parameṣṭhin—ang dapat magsagawa ng banal na pag-aanyaya; at gawin ito nang madali, kasama si Śakra at si Viṣṇu, ang makapangyarihang Panginoon.

Verse 18

सर्वैरेव हि गंतव्यं यत्र देवो महेश्वरः

Tunay nga, lahat ay dapat magtungo sa kinaroroonan ng Panginoong Maheśvara.

Verse 19

दाक्षायण्या समेतं तमानयध्वं त्वरान्विताः । तेन सर्वं पवित्रं स्याच्छंभुना योगिना भृशम्

Magmadali at dalhin Siya rito kasama si Dākṣāyaṇī (Satī). Sa pamamagitan ni Śambhu, ang yogin na iyon, ang lahat ay magiging lubhang dalisay.

Verse 20

यस्य स्मृत्या च नामोक्त्या समग्रं सुकृतं भवेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन समानेयो वृषध्वजः

Sa pag-alaala at pagbigkas lamang ng Kanyang Pangalan, nagiging ganap ang lahat ng kabutihang-loob. Kaya, sa buong pagsisikap, anyayahan dito si Vṛṣadhvaja (Śiva, na may bandilang toro).

Verse 21

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रहसन्नाह दुष्टधीः । मूलं विष्णुर्हि देवानां यत्र धर्मः सनातनः

Nang marinig ang mga salitang iyon, ang may masamang isip ay tumawa at nagsabi: “Sapagkat si Viṣṇu ang ugat ng mga diyos—doon nananahan ang walang hanggang Dharma.”

Verse 22

यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च कर्माणिविविधानि च । प्रतिष्ठितानि सर्वाणि सोऽसौ विष्णुरिहागतः

Yaong sa Kanya nakasalig ang mga Veda, ang mga yajña, at ang sari-saring ritwal na gawa—siya, ang mismong Viṣṇu, ay dumating dito.

Verse 23

सत्यलोकात्समायातो ब्रह्मा लोकपितामहः । वेदैश्चोपनिषद्भिश्च आगमैर्विविधैः सह

Mula sa Satyaloka ay dumating si Brahmā, ang Pitāmaha, lolo ng mga daigdig—kasama ang mga Veda, mga Upaniṣad, at iba’t ibang Āgama.

Verse 24

तथा सुरगणैः साकमागतः सुरराट् स्वयम् । तथा यूयं समायाता ऋषयो वीतकल्मषाः

Gayundin, ang hari ng mga diyos mismo ay dumating na kasama ang mga pangkat ng mga deva; at gayundin kayo’y dumating—mga ṛṣi na nalinis sa kasalanan.

Verse 25

येये यज्ञोचिताः शांतास्तेते सर्वे समागताः । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञाः सर्वे यूयं दृढव्रताः

Lahat ng karapat-dapat sa yajña, yaong mapayapa ang likas, ay nagtipon dito. Kayong lahat ay mga nakakabatid sa Veda at sa tunay na diwa ng Veda—matatag sa inyong mga panata (vrata).

Verse 26

अत्रैव च किमस्माकं रुद्रेणापि प्रयोजनम् । कन्या दत्ता मया विप्रा ब्रह्मणा नोदितेन हि

Dito rin, ano pa ang kailangan namin kay Rudra? O mga brāhmaṇa, ang dalagang iyon ay naipagkaloob ko na—tunay na sa pag-uudyok ni Brahmā.

Verse 27

अकुलीनो ह्यसौ विप्रा नष्टो नष्टप्रियः सदा । भूतप्रेतपिशाचानां पतिरेको दुरत्ययः

“O mga brāhmaṇa, siya’y walang marangal na angkan—wasak, at laging nahuhumaling sa nawala. Siya lamang ang panginoon ng mga bhūta, preta, at piśāca—mahirap daigin.”

Verse 28

आत्मसंभावितो मूढःस्तब्धो मौनी समत्सरः । कर्मण्यस्मिन्नयोग्योऽसौ नानीतो हि मयाऽधुना

“Palalo sa sarili, nalilinlang, matigas ang ulo, tahimik, at mainggitin—hindi siya karapat-dapat sa ritong ito; kaya ngayon ay hindi ko siya dinala rito.”

Verse 29

तस्मात्त्वया न वक्तव्यं पुनरेवं वचोद्विज । सर्वैर्भवद्भिः कर्तव्यो यज्ञो मे सफलो महान्

“Kaya nga, O dalawang-ulit na isinilang, huwag mo nang banggitin muli ang gayong salita. Kayong lahat ay dapat magsagawa ng dakilang yajña ko—at ito’y magiging mabunga.”

Verse 30

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य दधीचिर्वाक्यमब्रवीत्

Nang marinig ang kanyang mga salita, si Dadhīci ay nagsalita bilang tugon.

Verse 31

दधीचिरुवाच । सर्वेषामृषिवर्याणां सुराणां भावितात्मनाम् । अनयोऽयं महाञ्जातो विना तेन महात्मना

Wika ni Dadhīci: “Sa gitna ng lahat ng pinakadakilang mga rishi at ng mga deva na dalisay ang loob, sumiklab ang malaking kapahamakan na ito—dahil sa dakilang-makaluluwang na iyon (na wala/napigil).”

Verse 32

विनाशोऽपि महान्सद्योह्यत्रत्यानां भविष्यति । एवमुक्त्वा दधीचोऽसावेक एव विनिर्गतः

“Tunay na ang malaking pagkapuksa ay agad na darating sa mga naririto.” Pagkasabi nito, umalis si Dadhīci—nag-iisa.

Verse 33

यज्ञवाटाच्च दक्षस्य त्वरितः स्वाश्रमं ययौ । मुनौ विनिर्गते दक्षः प्रहसन्निदमब्रवीत्

Mula sa bakuran ng paghahandog ni Dakṣa, nagmadali siyang bumalik sa sariling ashram. Nang makaalis na ang pantas, si Dakṣa ay ngumiti at nagsalita ng ganito.

Verse 34

गतः शिवप्रियो वीरो दधीचिर्नाम नामतः । आविष्टचित्ता मंदाश्च मिथ्यावादरताः खलाः

“Umalis na ang bayaning si Dadhīci, tanyag sa pangalan, minamahal ni Śiva. (Ngunit) ang mga tampalasang ito—mapurol ang isip, nabihag ang diwa, at nahuhumaling sa kasinungalingan—ang naiwan.”

Verse 35

वेदबाह्य दुराचारास्त्याज्यास्ते ह्यत्र कर्मणि । वेदवादरता यूयं सर्वे विष्णुपुरोगमाः

“Ang mga nasa labas ng Veda at masamang asal ay dapat itiwalag sa ritong ito. Ngunit kayong lahat ay tapat sa aral ng Veda—mga tagasunod na si Viṣṇu ang nangunguna.”

Verse 36

यज्ञं मे सफलं विप्राः कुर्वंतु ह्यचिरादिव । तदा ते देवयजनं चक्रुः सर्वे सहर्षयः

“Mga Brahmana, agad ninyong gawing ganap at mabunga ang aking yajña.” Pagkaraan nito, silang lahat, kasama ang mga rishi, ay nagsagawa ng pagsamba at paghahandog sa mga diyos.

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे तत्र पर्वते गंधमादने । धारागृहे विमानेन सखीभिः परिवारिता

Samantala, doon sa Bundok Gandhamādana, sa Dhārāgṛha (“bahay ng mga batis”), dumating siya sakay ng vimāna, napalilibutan ng kanyang mga kasamang babae.

Verse 38

दाक्षायणी महादेवी चकार विविधास्तदा । क्रीडा विमानमध्यस्ता कन्दुकाद्याः सहस्रशः

Pagkatapos, si Dākṣāyaṇī, ang Dakilang Diyosa, ay naglaro ng sari-saring aliwan habang nakaupo sa loob ng vimāna—mga larong bola at iba pang libangan na di-mabilang.

Verse 39

क्रीडासक्ता तदा देवी ददर्शाथ महासती । यज्ञं प्रयांतं सोमं च रोहिण्या सहितं प्रभुम्

Habang abala sa paglalaro, nakita ng diyosang Mahāsatī si Soma, ang Panginoon, na patungo sa yajña, kasama si Rohiṇī.

Verse 40

क्व गमिष्यति चंद्रोऽयं विजये पृच्छ सत्वरम् । तयोक्ता विजया देवी तं पप्रच्छ यथोचितम्

“Saan patutungo ang Diyos na Buwan na ito? Vijayā, tanungin mo siya agad.” Sa gayong utos, ang diyosang Vijayā ay nagtanong sa Buwan nang nararapat at may paggalang.

Verse 41

कथितं तेन तत्सर्वं दक्षस्यैव मखादिकम् । तच्छ्रुत्वा त्वरिता देवी विजया जातसंभ्रमा । कथयामास तत्सर्वं यदुक्तं शशिना भृशम्

Isinalaysay niya sa kanya ang lahat—mula sa yajña ni Dakṣa at iba pa. Nang marinig iyon, ang diyosang Vijayā ay nagmadali, nabagabag ang loob, at buong-buo niyang iniulat ang lahat ng sinabi ng Buwan.

Verse 42

विमृश्य कारणं देवी किमाह्वानं करोति न । दक्षः पिता मे माता च विस्मृता मां कुतोऽधुना

Pinagnilayan ng diyosa ang dahilan at naisip: “Bakit hindi sila nagpapadala ng paanyaya? Si Dakṣa ang aking ama, at ang aking ina rin—nakalimot ba sila sa akin? Paano mangyayari iyon ngayon?”

Verse 43

पृच्छामि शंकरं चाद्य कारणं कृतनिश्चया । स्थापयित्वा सखीस्तत्र आगता शंकरं प्रति

Buong pasya niyang sinabi: “Ngayong araw, tatanungin ko si Śaṅkara ng dahilan.” Iniwan niya roon ang kanyang mga kasama at lumapit kay Śaṅkara.

Verse 44

ददर्शतं सभामध्ये त्रिलोचनमवस्थितम् । गणैः परिवृतं सर्वैश्चंडमुंडादिभिस्तदा

Nakita niya ang Panginoong Tatlong-Mata na nasa gitna ng kapulungan. Noon, napalilibutan Siya sa lahat ng panig ng mga gaṇa—gaya nina Caṇḍa, Muṇḍa, at iba pa.

Verse 45

बाणो भृंगिस्तथा नंदी शैलादो हि महातपाः । महाकालो महाचंडो महामुंडो महाशिराः

Naroon sina Bāṇa, Bhṛṅgi, at Nandī; naroon din si Śailāda, ang dakilang asceta. Naroon pa sina Mahākāla, Mahācaṇḍa, Mahāmuṇḍa, at Mahāśiras.

Verse 46

धूम्राक्षो धूम्रकेतुश्च धूम्रपादस्तथैव च । एते चान्ये च बहवो गणा रुद्रानुवर्तिनः

Naroon din sina Dhūmrākṣa, Dhūmraketu, at Dhūmrapāda. Sila at marami pang iba ay mga gaṇa na sumusunod kay Rudra.

Verse 47

केचिद्भयानका रौद्राः कबंधाश्च तथा परे । विलोचनाश्च केचिच्च वक्षोहीनास्तथा परे

May ilan na nakatatakot at mabangis; ang iba nama’y mga katawan na walang ulo. May ilan na kakaiba ang mga mata, at may iba pang walang dibdib.

Verse 48

एवंभूताश्च शतशः सर्वे ते कृत्तिवाससः । जटाकलापसंभूषाः सर्वे रुद्राक्षभूषणाः

Ganyan sila, daan-daan: lahat ay nakadamit ng balat, pinalamutian ng makakapal na buhol ng buhok (jaṭā), at lahat ay may palamuti ng mga butil na rudrākṣa.

Verse 49

जितेंद्रिया वीतरागाः सर्वे विषयवैरिणः । एभिः सर्वैः परिवृतः शंकरो लोकशंकरः । दृष्टस्तया उपाविष्ट आसने परामाद्भुते

Lahat sila’y may pagpipigil-sa-sarili, walang pagnanasa, at kaaway ng mga bagay na pang-ugnay ng pandama. Napalilibutan nila, nakita niya si Śaṅkara—ang tagapagpala ng mga daigdig—na nakaupo sa isang lubhang kamangha-manghang trono.

Verse 50

आक्षिप्तचित्ता सहसा जगाम शिवसंनिधिम् । शिवेन स्थापिता स्वांके प्रीतियुक्तेन वल्लभा

Biglang nayanig ang kanyang isip, at agad siyang lumapit sa harapan ni Śiva. Si Śiva, na puspos ng pag-ibig, ay iniluklok ang kanyang minamahal sa sariling kandungan, nang may paglalambing.

Verse 51

प्रेम्णोदिता वचोभिः सा बहुमानपुरःसरम् । किमागमनकार्यंमे वद शीघ्रं सुमध्यमे

Dahil sa pag-ibig, nagsalita siya ng mga salitang may paunang paggalang at pagpupugay: “Sabihin mo agad sa akin, O may magandang baywang—ano ang layon ng iyong pagparito?”

Verse 52

एवमुक्ता तदा तेन उवाचासितलोचना

Nang siya’y masabihan nang gayon, noon din ay sumagot ang babaeng may maitim na mga mata.

Verse 53

सत्युवाच । पितुर्मम महायज्ञे कस्मात्तव न रोचते । गमनं देवदेवश तत्सर्वं कथय प्रभो

Wika ni Satyā: “Sa dakilang yajña ng aking ama, bakit hindi mo ikinalulugod ang pagpunta roon, O Panginoon ng mga diyos? Isalaysay mo sa akin ang lahat, O Guro.”

Verse 54

सुहृदामेष वै धर्मः सुहृद्भिः सह संगतिम् । कुर्वंति यन्महादेव सुहृदां प्रीतिवर्धिनीम्

“Ito nga ang dharma ng mga kaibigan, O Mahādeva: ang makisama sa mga kaibigan, upang lumago ang pag-ibig ng mga may mabuting kalooban.”

Verse 55

तसमात्सर्वप्रयत्नेन अनाहूतोऽपि गच्छ भोः । यज्ञवाटं पितुर्मेऽद्य वचनान्मे सदाशिव

“Kaya nga, sa buong pagsisikap, pumaroon ka—kahit hindi inanyayahan—ngayon sa bakuran ng yajña ng aking ama, O Sadāśiva, ayon sa aking pakiusap.”

Verse 56

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब भाषे सूनृतं वचः । त्वया भद्रे न गंतव्यं दक्षस्य यजनं प्रति

Nang marinig ang kanyang mga salita, sumagot siya sa banayad at tapat na pananalita: “O marangal na ginang, hindi ka nararapat tumungo sa paghahandog (yajña) ni Dakṣa.”

Verse 57

तस्य ये मानिनः सर्वे ससुरासुकिंनराः । ते स्रेव यजनं प्राप्ताः पितुस्तव न संशयः

“Ang lahat ng pinararangalan niya—kasama ang mga diyos at mga Kiṃnara—ay tunay nang nakarating sa paghahandog ng iyong ama; walang pag-aalinlangan.”

Verse 58

अनाहूताश्च ये सुभ्रु गच्छंति परमन्दिरम् । अपमानं प्राप्नुवन्ति मरणादधिकं ततः

“O may magandang kilay, ang sinumang pumunta nang hindi inaanyayahan sa marangal na tahanan ng iba ay tatanggap ng kahihiyan—na higit pang masahol kaysa kamatayan.”

Verse 59

परेषां मंदिरं प्राप्त इंद्रोपि लघुतां व्रजेत् । तस्मात्त्वाया न गंतव्यं दक्षस्य यजनं शुभे

“Maging si Indra, kapag pumasok sa bahay ng iba, ay maaaring mapababa ang dangal. Kaya, O mapalad, huwag kang tumungo sa paghahandog ni Dakṣa.”

Verse 60

एवमुक्ता सती तेन महेशेन महात्मना । उवाच रोषसंयुक्तं वाक्यं वाक्यविदां वरा

Nang sa gayon ay pagsabihan ng dakilang-loob na si Maheśa, si Satī—ang pinakadakila sa mga bihasa sa pananalita—ay sumagot ng mga salitang punô ng pagngingitngit.

Verse 61

यज्ञो हि सत्यं लोके त्वं स त्वं देववरेश्वर । अनाहूतोऽसि तेनाद्य पित्रा मे दृष्टचारिणा । तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि तस्य भावं दुरात्मनः

Ang yajña ay itinuturing sa daigdig na isang banal na handog na nagtataglay ng katotohanan—at Ikaw mismo ang Katotohanang iyon, O Panginoon, pinakadakila sa mga diyos. Ngunit ngayon, ang aking ama na may baluktot na asal ay hindi Ka inanyayahan. Nais kong maunawaan ang lahat—ano ang layon ng masamang-isip na iyon?

Verse 62

तस्माच्चाद्यैव गच्छामि यज्ञवाडं पितुर्म्मम । अनुज्ञां देहि मे नाथ देवदेव जगत्पते

Kaya ngayon din, tutungo ako sa pook ng yajña ng aking ama. Ipagkaloob Mo sa akin ang pahintulot, O Panginoon—O Diyos ng mga diyos, O Tagapamahala ng mga daigdig.

Verse 63

इत्युक्तो भगवान्रुद्रस्तया देव्या शिवः स्वयम् । विज्ञाताखिलदृग्द्रष्टा भगवान्भूतभावनः

Nang masambit ito ng Diyosa, ang Mapalad—si Rudra, si Śiva mismo—na nakakabatid at nakakakita ng lahat, ang Panginoong nagpapasibol at nag-aalaga sa mga nilalang, ay naunawaan ang lahat.

Verse 64

स तामुवाच देवेशो महेशः सर्वसिद्धिदः । गच्छ देवि त्वरायुक्ता वचनान्मम सुव्रते

Pagkaraan, ang Panginoon ng mga diyos, si Maheśa—tagapagkaloob ng lahat ng siddhi—ay nagsabi sa kanya: “Humayo, O Diyosa; humayo nang madali, O may marangal na panata, ayon sa aking salita.”

Verse 65

एतं नंदिनमारुह्य नानाविधगणान्विता । गणाः षष्टिसहस्राणि जग्मूरौद्राः शिवज्ञया

Sakay kay Nandin at kasama ang sari-saring pangkat ng mga gaṇa, animnapung libong mababangis na tagasunod na tulad ni Rudra ang lumisan ayon sa utos ni Śiva.

Verse 66

तैर्गणैः संवृता देवी जगाम पितृमंदिरम् । निरीक्ष्य तद्बलं सर्वं महादेवोतिविस्मितः

Napapaligiran ng mga gaṇa, ang Diyosa ay nagtungo sa tahanan ng kanyang ama. Nang makita ni Mahādeva ang buong lakas na kasama niya, siya’y labis na namangha.

Verse 67

भूषणानि महार्हाणि तेभ्यो देव्यै परंतपः । प्रेषयामास चाव्यग्रो महादेवोऽनु पृष्ठतः

Si Mahādeva, manlulupig ng mga kaaway, ay agad na nagpadala mula sa likuran ng mahahalagang alahas para sa Diyosa upang sumunod sa kanya.

Verse 68

देव्या गतं वै स्वपितुर्गृहं तदा विमृश्य सर्वं भगवान्महेशः । दाक्षायणी पित्रवमानिता सती न यास्यतीति स्वपुरं पुनर्जगौ

Nang makapunta na ang Diyosa sa bahay ng kanyang ama, pinagbulay-bulayan ni Bhagavān Maheśa ang lahat. Napagpasyahan niyang si Satī Dakṣāyaṇī—na inalipusta ng ama—ay hindi na babalik, kaya siya’y muling nagbalik sa sarili niyang tahanan.