इतीदं वर्णितं वीर विज्ञप्तिः श्रूयतां मम । को भवानधुनैवेतो दैत्यपृष्ठ गतोऽभवत् । अधुनैव तथैकाकी समायातोऽत्र नो वद
itīdaṃ varṇitaṃ vīra vijñaptiḥ śrūyatāṃ mama | ko bhavānadhunaiveto daityapṛṣṭha gato'bhavat | adhunaiva tathaikākī samāyāto'tra no vada
Ganyan nga, O bayani, naipaliwanag ko na ito; ngayo’y pakinggan ang aking pakiusap. Sino ka na kagagaling lamang, nakasakay sa likod ng isang asura? At paano ka naparito ngayon na nag-iisa? Ipagbigay-alam mo sa amin.
Unspecified local speakers (likely Nāga maidens/attendants addressing the arriving warrior, inferred from immediate context)
Type: kshetra
Scene: At the edge of a sacred region, a lone hero arrives astride a subdued demon; local sages/guardians pause and question him, hands raised in inquiry, with the landscape hinting at hidden paths and shrines.
Sacred narratives often pivot from place-glory to ethical inquiry—identity, purpose, and dharma must be stated plainly.
No single tīrtha is praised in this verse; it transitions from route-description to a character encounter.
None; it is a narrative question within the māhātmya framework.