मुष्टिना पातयित्वैव दंतान्कंठमपीडयत् । क्लिन्नं वास इवापीड्य प्राणानत्याजयद्द्रुतम्
muṣṭinā pātayitvaiva daṃtānkaṃṭhamapīḍayat | klinnaṃ vāsa ivāpīḍya prāṇānatyājayaddrutam
Pinabagsak siya gamit ang kanyang kamao, dinurog niya ang kanyang mga ngipin at sinakal ang kanyang leeg. Pinipiga siya na parang basang damit, mabilis niyang kinuha ang kanyang buhay.
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages
Scene: Barbarīka strikes down with a fist, breaks teeth, throttles the throat; the foe is wrung like a soaked cloth until the life-breath departs.
When adharma becomes predatory, decisive action is portrayed as necessary to restore safety and order.
The combat is situated within a specific regional setting (later named as Sīka-uttara and a śmaśāna area), forming part of the place’s legendary sanctity.
None; it is a narrative climax.