इहोपपत्तिर्मम केन कर्मणा क्व च प्रयातव्यमितो मयेति । विचार्य चैवं प्रतिकारकारी बुधैः स चोक्तो द्विज दक्षदक्षः
ihopapattirmama kena karmaṇā kva ca prayātavyamito mayeti | vicārya caivaṃ pratikārakārī budhaiḥ sa cokto dvija dakṣadakṣaḥ
“Sa anong karma ko natamo ang kalagayang ito, at saan ako dapat tumungo mula rito?”—ang nagmumuni nang ganito at gumagawa ng lunas na nararapat ay tinatawag ng mga pantas na tunay na dalawahang-ipinanganak, bihasa sa dapat gawin.
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced from Māheśvara-khaṇḍa context)
Scene: A contemplative twice-born sits near a Śaiva hermitage or temple threshold, holding a palm-leaf manuscript; above him, symbolic scales of karma and a path splitting into ‘remedy’ and ‘neglect’. A sage points toward a linga, indicating corrective action.
Wise living begins with honest karmic self-examination and continues with corrective, dharmic action.
No holy site is referenced; the verse teaches a universal principle of ethical and karmic reflection.
No specific rite is named; the ‘prescription’ is pratikāra—taking practical remedial steps after reflection.