भूतांतकरणो देवः कमलानन्दनन्दनः । सहस्रपाच्च वरदो दिव्यकुण्डलमण्डितः
bhūtāṃtakaraṇo devaḥ kamalānandanandanaḥ | sahasrapācca varado divyakuṇḍalamaṇḍitaḥ
Siya ang banal na Diyos na pumapawi sa mga pangamba ng mga nilalang; ang ligaya nina Kamalā (Lakṣmī) at Ānanda; ang Panginoong may sanlibong sinag, ang Tagapagkaloob ng biyaya, na pinalamutian ng makalangit na hikaw.
Narrator (devotee) continuing the Sūrya nāmāvalī
Scene: A radiant deity with thousand-rayed brilliance, benevolent face, right hand in varada-mudrā, adorned with celestial earrings; surrounding beings relieved of fear (serpents, spirits, humans) shown calming.
The Sun is praised as both compassionate protector and radiant sovereign—worthy of devotion for welfare, clarity, and strength.
The verse functions within the Kāmarūpa-centered Sūrya-stuti, reinforcing that locale’s solar devotion.
Name-recitation praising form (iconography) and function (boon-giving) as a devotional method.