साधुवाप्यथवाऽसाधु प्रमाणं नः श्रुतिः परा । एवमुक्ते स च नरः प्रहसन्दक्षिणेन च
sādhuvāpyathavā'sādhu pramāṇaṃ naḥ śrutiḥ parā | evamukte sa ca naraḥ prahasandakṣiṇena ca
Maging wasto man o di-wasto sa paningin, para sa amin ang pinakamataas na pamantayan ay ang Śruti, ang banal na pahayag. Nang masabi ito, tumawa ang lalaking iyon at kumaway pa gamit ang kanang kamay.
Narrator (contextual; likely Sūta/Lomaharṣaṇa in Māheśvara-khaṇḍa narration)
Scene: A composed brāhmaṇa asserts śruti’s supremacy; an opposing man responds with a mocking laugh and a right-hand gesture, foreshadowing a display of power.
Dharma is to be measured by śruti (revelation), not by shifting personal likes or social persuasion.
No specific sacred site is named in this verse; it frames a debate on authority in dharma.
None; the verse establishes śruti as the guiding standard in deciding right practice.