कृतमायतनं दद्यात्क्रमाच्छतगुणं फलम् । कलशं तत्र चारोप्य एकविंशत्कुलैर्युतः
kṛtamāyatanaṃ dadyātkramācchataguṇaṃ phalam | kalaśaṃ tatra cāropya ekaviṃśatkulairyutaḥ
Kapag nagkaloob ng natapos na dambana (āyatana), ang bunga ng kabutihan ay tumataas ayon sa ayos nang sandaang ulit. At kapag inilagay roon ang kalaśa (banga ng pagtatalaga), napapabilang siya at napapakinabangan ng dalawampu’t isang angkan.
Lomaharṣaṇa Sūta (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narrative frame)
Listener: Mahāsena (Skanda)
Scene: A donor offers a newly completed stone shrine to Śiva; artisans place a shining golden kalaśa atop the śikhara; a subtle aura links the donor to a chain of 21 ancestors/descendants.
Building and gifting sacred infrastructure for Śiva is praised as a massively amplifying act of dharma with wide-reaching familial merit.
No particular tīrtha is specified; the teaching applies broadly to Śaiva temple-building and consecration.
Dāna of a completed āyatana (shrine) and placing a kalaśa (consecration pot) upon it.