इत्युक्ते सुमहान्नादः संप्रजज्ञे दिवौकसाम् । प्रशशंसुर्गुहं केचित्केचिन्नारायणं प्रभुम्
ityukte sumahānnādaḥ saṃprajajñe divaukasām | praśaśaṃsurguhaṃ kecitkecinnārāyaṇaṃ prabhum
Nang masambit iyon, umalingawngaw ang isang napakalakas na sigaw sa mga nananahan sa langit. May ilan na pumuri kay Guha, at may ilan namang pumuri sa Panginoong Nārāyaṇa.
Unspecified narrator (contextually Sūta/Lomaharṣaṇa narrating within Māheśvarakhaṇḍa)
Scene: A burst of celestial sound fills the sky; devas in aerial assembly gesture in praise—some toward Guha, some toward Nārāyaṇa—creating a split yet harmonious chorus.
Divine victory and dharmic resolve evoke universal acclaim; the Purāṇa also reflects harmony in reverence toward Guha (Skanda) and Nārāyaṇa.
No specific site is mentioned; the setting is the celestial and battlefield context.
None; it describes praise (stuti) arising spontaneously among the devas.