मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः । जगाम त्र्यक्षं संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम्
māturājñā suto hlāda plāvitāṃgo gatajvaraḥ | jagāma tryakṣaṃ saṃdraṣṭuṃ praṇipatya ca mātaram
Sa utos ng kanyang ina, ang anak—nabaha ang katawan ng galak at nawala ang lagnat—ay yumukod at nagpatirapa sa ina, saka nagtungo upang masilayan ang Panginoong Tatlong-Mata.
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced for Māheśvarakhaṇḍa)
Scene: Vīraka, newly relieved of fever, bows to his mother and walks with brightened face toward Śiva (Tryakṣa), whose presence is suggested by a liṅga, trident, or radiant aura in the distance.
Obedience and devotion culminate in darśana—right conduct becomes a path to encounter the Divine.
The verse points to approaching Śiva (Tryakṣa) in a sacred mountain setting; no named tīrtha is specified.
Reverence is shown through praṇipāta (bowing), a standard devotional act before seeking darśana.