कोपकंपितधूम्रास्या प्रस्फुरद्दशनच्छदा । मा शर्वात्मोपमानेन निंद त्वं गुणिनो जनान्
kopakaṃpitadhūmrāsyā prasphuraddaśanacchadā | mā śarvātmopamānena niṃda tvaṃ guṇino janān
Nangitim ang kanyang mukha at nanginginig sa galit, kumikibot ang mga labi sa ibabaw ng mga ngipin, at sinabi niya: “Huwag mong sukatin ang sarili na para bang ikaw si Śarva—ang Sarili ng lahat—at hamakin ang mga taong may kabutihang-loob.”
Girijā/Sailajā (Pārvatī)
Scene: Pārvatī, face darkened by anger, lips trembling, delivers a sharp dharmic admonition to Śiva: do not disparage the virtuous by invoking your supreme Selfhood.
Even the highest status should not become a pretext for contempt; dharma requires honoring the guṇin (the virtuous).
None directly; this is an ethical instruction within a Shaiva narrative.
None.