दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं गिरिराजगृहेऽधुना । भोगांश्च दुर्लभान्देवि त्यक्त्वा किं क्लिश्यते वपुः
durlabhaṃ prāpya mānuṣyaṃ girirājagṛhe'dhunā | bhogāṃśca durlabhāndevi tyaktvā kiṃ kliśyate vapuḥ
“Yamang natamo mo ang bihirang pagkatao at ngayo’y naninirahan sa tahanan ng Hari ng mga Bundok, O Diyosa—bakit pinahihirapan ang iyong katawan, tinalikuran pa maging ang mga bihirang ligaya?”
Brahmacārin/Vratī (ascetic) addressing Pārvatī
Tirtha: Himālaya / Giri-rāja-gṛha (contextual)
Type: kshetra
Scene: In the Himalayan abode, the speaker laments that Devī, despite rare human embodiment and access to ‘rare enjoyments’, chooses bodily hardship; snowy peaks and austere terrain contrast with Devī’s delicate form.
Human birth and privilege can tempt one toward comfort, yet true spiritual aims may demand renunciation and endurance.
No tīrtha is praised explicitly; the setting alludes to Himālaya (Girirāja) as a sacred landscape.
None explicitly; the verse contrasts bhoga (enjoyment) with self-discipline.