स तैश्च विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणिताक्तः । ततोऽस्य किंचिच्चलितस्य धैर्यादुवाच शंखांबुजसार्ङ्गपाणिः
sa taiśca viddho vyathito babhūva daityeśvaro visrutaśoṇitāktaḥ | tato'sya kiṃciccalitasya dhairyāduvāca śaṃkhāṃbujasārṅgapāṇiḥ
Nasugatan ng mga hampas na iyon, ang panginoon ng mga Daitya ay nasaktan, nabahiran ng dumadaloy na dugo. Nang ang kanyang tapang ay bahagyang nayanig, ang May-hawak ng kabibe, lotus, at Sārṅga (Viṣṇu) ay nagsalita sa kanya.
Viṣṇu (Śaṅkhāmbuja-Sārṅgapāṇiḥ)
Scene: The daitya-lord stands pierced and trembling, body smeared with flowing blood; opposite him Viṣṇu—bearing conch, lotus, and Sārṅga—lowers his weapon slightly and begins to speak, the battlefield pausing for counsel.
When arrogance is wounded, truth can be addressed—divine speech often follows the breaking of pride.
No tīrtha is indicated in this verse.
None.