गतवान्ब्रह्मणो लोकं तत्रापश्यं पितामहम् । स हि राजर्षिदेवर्षिमूर्तामूर्तैः सुसंवृतः
gatavānbrahmaṇo lokaṃ tatrāpaśyaṃ pitāmaham | sa hi rājarṣidevarṣimūrtāmūrtaiḥ susaṃvṛtaḥ
“Nakarating ako sa daigdig ni Brahmā, at doon ko nasilayan ang Pitāmaha, ang Dakilang Ninuno. Siya’y napaliligiran ng mga rājaṛṣi at devaṛṣi—mga nilalang na may anyo at yaong walang anyo.”
Nārada
Tirtha: Brahmaloka (as cosmic tīrtha-like locus)
Type: kshetra
Listener: Pārtha (Arjuna)
Scene: A radiant Brahmaloka court: Brahmā seated, surrounded by rājārṣis and devarṣis; some appear as luminous forms without bodies, others as ascetics and kings with matted hair and crowns.
Purāṇic teachings are situated within a cosmic, sage-filled tradition, emphasizing continuity of sacred knowledge.
This verse shifts to Brahmaloka as narrative setting; the earthly tīrtha-māhātmya is still forthcoming.
None; it is descriptive cosmological narration.