हैमाचलाभे सितकर्णचामरे सुवर्णपद्मामलसुंदरस्रजि । कृताभिरामोज्ज्वलकुंकुमांकुरे कपोललीताविविमुक्तरावे
haimācalābhe sitakarṇacāmare suvarṇapadmāmalasuṃdarasraji | kṛtābhirāmojjvalakuṃkumāṃkure kapolalītāvivimuktarāve
Nagniningning siya na parang gintong bundok; may puting palamuting tainga at pamaypay na buntot-yak; suot ang malinis at marikit na kuwintas ng gintong lotus. Ang kanyang mga pisngi’y pinalamutian ng maningning na usbong ng kunkuma (saffron), at siya’y kumislap habang pinakawalan ang umaalingawngaw na ungol.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced for Māheśvara Khaṇḍa narration)
Scene: A radiant figure gleaming like a golden mountain, adorned with white ear-ornaments and a white cāmara, wearing a pure garland of golden lotuses; saffron-tinted cheeks; he releases a resonant roar that seems to shake the battlefield air.
Divine majesty is depicted as purity plus power—beauty (śrī) aligned with righteous force (dharma).
None; the verse is an ornamental depiction of the deva-king’s appearance.
None.