गृहेश्वरीं सद्गुणभूषितां शुभां पंग्वंधयोगेन पतिं समेताम् । न लालयेत्पूरयेन्नैव कामं स किं पुमान्न पुमान्मे मतोस्ति
gṛheśvarīṃ sadguṇabhūṣitāṃ śubhāṃ paṃgvaṃdhayogena patiṃ sametām | na lālayetpūrayennaiva kāmaṃ sa kiṃ pumānna pumānme matosti
Kung ang isang lalaki ay hindi nagpapahalaga sa ginang ng kanyang tahanan—mapalad, napapalamutian ng mga birtud—na nagkaroon ng asawa kahit sa pamamagitan lamang ng pagkakataon ng pilay at bulag na nagsama, at kung hindi niya tinutupad ang kanyang nais, kung gayon anong klaseng 'lalaki' siya? Sa aking paningin, siya ay hindi lalaki kailanman.
Vajrāṅga (contextual continuity from prior verse)
Scene: A didactic court-or-household scene: a virtuous wife adorned with simple auspicious ornaments stands dignified; the husband is shown introspective, receiving a moral rebuke; the imagery contrasts neglect vs. honoring.
Dharma in the household requires honoring a virtuous spouse and responsibly fulfilling legitimate needs; neglect is condemned.
No holy site is named; the verse focuses on gṛhastha-dharma rather than tīrtha-māhātmya.
None; it is an ethical declaration about marital duty.