साध्या भर्तृमयं लिंगं नाम विश्वपतिः स्मृतम् । नारायणो नरो मौंजं सहस्रशिरनाम च
sādhyā bhartṛmayaṃ liṃgaṃ nāma viśvapatiḥ smṛtam | nārāyaṇo naro mauṃjaṃ sahasraśiranāma ca
Sinasamba ng mga Sādhya ang isang liṅga na naglalaman ng Panginoon bilang asawa at panginoon, na inaalala sa pangalang Viśvapati, Panginoon ng sansinukob. Sina Nārāyaṇa at Nara ay sumasamba sa liṅgang yari sa damong muñja, na tinatawag na Sahasraśiras, “Sanlibong-Ulo.”
Lomaharṣaṇa (Sūta), addressing the sages (deduced)
Scene: The Sādhyas worship a liṅga embodying the cosmic Lord, called Viśvapati; Nārāyaṇa and Nara, ascetic twins, worship a muñja-grass liṅga named Sahasraśiras—an image of tapas meeting Śaiva devotion.
Cosmic gods and even Nārāyaṇa-Nara honor Śiva, highlighting unity of the divine and the supremacy of devotion.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
It describes muñja-grass as a permissible sacred material for forming a liṅga for worship.