नारदस्त्वंतरिक्षे च जदद्बीजमिदं गृणन् । वज्रमिद्रो लिंगमेवं विश्वात्मानं च नाम च
nāradastvaṃtarikṣe ca jadadbījamidaṃ gṛṇan | vajramidro liṃgamevaṃ viśvātmānaṃ ca nāma ca
Si Nārada, sa gitna ng kalangitan, ay nagpuri sa (Śiva) na ito bilang “Binhi ng daigdig.” Si Indra naman ay sumamba sa isang Liṅga na yari sa vajra (diyamante/kulog), at binigkas din ang banal na Pangalan na “Viśvātman.”
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced from Māheśvara-khaṇḍa narration context)
Tirtha: Vajra-liṅga (Indra)
Type: kshetra
Scene: Two-part tableau: Nārada floating in the sky with vīṇā, singing Śiva as ‘Jagad-bīja’; Indra in regal armor worships a brilliant vajra/diamond-like liṅga, chanting ‘Viśvātman’. Lightning motifs and celestial clouds frame the scene.
Great sages and gods approach Śiva through praise and nāma-japa, recognizing him as the cosmic source and universal Self.
No earthly tīrtha is specified; the verse references celestial worship (antarikṣa) and divine exemplars.
Recitation of Śiva epithets (‘Jagadbīja’, ‘Viśvātman’) and liṅga-worship are implied.