Adhyaya 40
Hiniling ni Agastya kay Skanda na isalaysay ang naunang binanggit na paksa na nakapapawi ng kasalanan at kaugnay ng kagalakan ni Pārvatī. Isinalaysay ni Skanda ang isang pangyayaring pangtahanan at pangteolohiya: tinanong ni Menā si Pārvatī tungkol sa tirahan niya matapos ang pag-aasawa, kaya lumapit si Pārvatī kay Śiva at humiling na lumipat sa sariling tahanan ng Panginoon. Inakay siya ni Śiva mula Himalaya patungong Ānandavana, na inilarawan bilang pinakadakilang sanhi ng ligaya; doon napuspos ng ananda ang pagkatao ni Pārvatī. Tinanong ni Pārvatī ang pinagmumulan ng walang patid na ligaya sa kṣetra. Ipinaliwanag ni Śiva na sa loob ng sukat na pañcakrośa ng pook na ito ng mokṣa, ang mga liṅga ay nasa lahat ng dako—siksik na siksik na walang puwang na walang liṅga—at di-mabilang na liṅga na “anyo ng sukdulang ananda” ang itinatag ng mga nilalang na may dakilang kabutihan sa iba’t ibang daigdig. Humingi si Pārvatī ng pahintulot na magtatag ng liṅga; nang pumayag si Śiva, itinindig niya ang Pārvatīśa liṅga malapit kay Mahādeva. Binanggit ang mga bunga: ang pagtanaw pa lamang sa liṅga ay nagpapawi ng mabibigat na kasalanan (kabilang ang brahmahatyā) at pumuputol sa gapos ng pagkabuhay na may katawan. Ang pagsamba sa Kāśī ay nagdudulot ng pagbabagong-anyo bilang “Kāśī-liṅga” at sa huli ay pagpasok sa kay Śiva. Itinatampok ang pagsamba sa Caitra-śukla-tṛtīyā na nagbibigay ng kabutihang-panlupa at mabuting hantungan sa kabilang-buhay. Sa phalaśruti, sinasabing ang pakikinig sa māhātmya ay tumutupad sa mga layunin sa mundo at sa ibayo.
Shlokas
Verse 1
अगस्त्य उवाच । पार्वतीहृदयानंद पार्वतीश समुद्भवम् । कथयेह यदुद्दिष्टं भवता प्रागघापहम्
Sinabi ni Agastya: “O pinagmumulan ng ligaya sa puso ni Pārvatī, O Panginoon ni Pārvatī—isalaysay mo rito ang salaysay na dati mong ipinahiwatig, yaong nag-aalis ng kasalanan.”
Verse 2
स्कंद उवाच । शृण्वगस्ते यदा मेना हिमाचलपतिव्रता । गिरींद्रजां सुतामाह पुत्रि तेस्य महेशितुः
Sinabi ni Skanda: “Makinig ka, O Agastya. Noong minsan, si Menā, ang tapat na asawa ni Himācala, ay nagsalita sa kanyang anak na si Girīndrajā: ‘Anak ko, tungkol sa dakilang Panginoong Mahēśvara…’”
Verse 3
किं स्थानं वसतिर्वा का को बंधुर्वेत्सि किंचन । प्रायो गृहं न जामातुरस्य कोपि च कुत्रचित्
“Saan ang kanyang kinaroroonan? Ano ang anyo ng kanyang tahanan? Sino ang kanyang mga kamag-anak—may nalalaman ka ba? Sapagkat karaniwan, ang bahay ng manugang ay hindi nalalaman ninuman saanman.”
Verse 4
निशम्येति वचो मातुरतिह्रीणा गिरींद्रजा । आसाद्यावसरं शंभुं नत्वा गौरी व्यजिज्ञपत्
Nang marinig ang mga salita ng ina, si Girīndrajā (Gaurī) ay labis na nahiya; nang makakita ng pagkakataon, nilapitan niya si Śambhu, yumukod sa pagpupugay, at ipinahayag ang kanyang pakiusap.
Verse 5
मया श्वश्रूगृहं कांत गम्यमद्य विनिश्चितम् । नाथात्र नैव वस्तव्यं नय मां स्वं निकेतनम्
Mahal ko, napagpasyahan kong pumunta ngayong araw sa bahay ng aking biyenang ina. O Panginoon, hindi ako dapat manatili rito—dalhin mo ako sa sarili mong tahanan.
Verse 6
गिरींद्रजागिरं श्रुत्वा गिरीश इति तत्त्ववित् । हित्वा हिमगिरिं प्राप्तो निजमानंदकाननम्
Nang marinig ang panawagan ng Panginoon ng mga bundok, ang Nakaaalam ng Katotohanan—si Śiva, ang Panginoon ng kabundukan—ay iniwan ang Himalaya at dumating sa sarili Niyang gubat ng ligaya, ang Ānanda-vaná (Kāśī).
Verse 7
प्राप्यानंदवनं देवी परमानंदकारणम् । विस्मृत्य पितृसंवासं जाता चानंदरूपिणी
Pagdating ng Diyosa sa Ānandavana, ang sanhi ng sukdulang ligaya, nalimutan niya maging ang pamumuhay sa tahanan ng kanyang ama at siya mismo’y naging anyo ng ligaya.
Verse 8
अथ विज्ञापयांचक्रे गौरी गिरिशमेकदा । अच्छिन्नानंदसंदोहः कुतः क्षेत्रेऽत्र तद्वद
Pagkaraan, minsan ay nagtanong si Gaurī kay Giriśa: “Ipahayag mo sa akin—paano nagkakaroon sa banal na pook na ito ng ligayang walang putol at siksik na siksik?”
Verse 9
इति गौरीरितं श्रुत्वा प्रत्युवाच पिनाकधृक् । पंचक्रोशपरीमाणे क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिसद्मनि
Nang marinig ang sinabi ni Gaurī, sumagot ang Maytaglay ng Pināka: “Sa banal na pook na ito—na may sukat na Pañcakrośa—ito ang tahanan ng kalayaan (mokṣa)…”
Verse 10
तिलांतरं न देव्यस्ति विना लिंगं हि कुत्रचित् । एकैकं परितो लिंगं क्रोशं क्रोशं च यावनिः
O Devī, dito’y wala kahit puwang na kasinlaki ng butil ng linga na walang liṅga. Sa paligid, ang mga liṅga ay nakatindig na sunod-sunod—isa pagkatapos ng isa—sa bawat krośa, hanggang sa dulo ng lupain.
Verse 11
अन्यत्रापि हि सा देवि भवेदानंदकारणम् । अत्रानंदवने देवि परमानंदजन्मनि
Sa ibang dako rin, O Devī, maaari itong maging sanhi ng ligaya; ngunit dito sa Ānandavana, O Devī, ito ang mismong pinagmumulan ng sukdulang ligaya.
Verse 12
परमानंदरूपाणि संति लिंगान्यनेकशः । चतुर्दशसु लोकेषु कृतिनो ये वसंति हि
Ang mga liṅga na may anyo ng sukdulang ligaya ay naroroon nang di mabilang. Tunay nga, sa labing-apat na daigdig ay nananahan ang mga may kabutihang-loob…
Verse 13
तैः स्वनाम्नेह लिंगानि कृत्वाऽपि कृतकृत्यता । अत्र येन महादेवि लिंगं संस्थापितं मम
Sa pamamagitan nila, ang mga liṅga ay nililok dito sa kanilang sariling pangalan, at sa gayon ay natatamo nila ang ganap na katuparan. Ngunit, O Mahādevī, sinumang magtatatag ng aking liṅga rito…
Verse 14
वेत्ति तच्छ्रेयसः संख्यां शेषोपि न विशेषवित्
Ang sukat ng gayong kabutihan—maging ang bilang nito—ay di kayang malaman ninuman; ni si Śeṣa man ay hindi ganap na nakaaalam.
Verse 15
परिच्छेदव्यतीतस्यानंदस्य परकारणम् । अतस्त्विदं परं क्षेत्रं लिर्गैर्भूयोभिरद्रिजे
Ito ang kataas-taasang sanhi ng ānanda na lumalampas sa lahat ng hangganan. Kaya, O anak na babae ng bundok, ito ang pinakadakilang banal na kṣetra, lalo pang sagana sa mga liṅga.
Verse 16
निशम्येति महादेवी पुनः पादौ प्रणम्य च । देह्यनुज्ञां महादेव लिंगसंस्थापनाय मे
Nang marinig ito, muling yumukod ang Dakilang Diyosa sa mga paa (ni Śiva) at nagsabi: “O Mahādeva, ipagkaloob mo sa akin ang pahintulot upang maitindig ang liṅga.”
Verse 17
पत्युराज्ञां समासाद्य यच्छेच्छ्रेयः पतिव्रता । न तस्याः श्रेयसो हानिः संवर्तेपि कदाचन
Ang asawang tapat (pativratā), kapag natamo ang pahintulot ng kanyang asawa, ay maaaring tahakin ang anumang makabubuting espirituwal; ang kanyang kabutihang-loob at bisa ng merito ay hindi kailanman nababawasan, kahit sa panahon ng pagkalusaw ng sansinukob.
Verse 18
इति प्रसाद्य देवेशमाज्ञां प्राप्य महेशितुः । लिंगं संस्थापितं गौर्या महादेव समीपतः
Kaya, matapos mapasaya ang Panginoon ng mga diyos at matamo ang pahintulot ni Mahēśvara, itinatag ni Gaurī ang liṅga sa tabi ni Mahādeva.
Verse 19
तल्लिंगदर्शनात्पुंसां ब्रह्महत्यादिपातकम् । विलीयेत न संदेहो देहबंधोपि नो पुनः
Sa pagtanaw lamang sa liṅga na iyon, ang mga kasalanan ng tao—mula sa brahmahatyā at iba pa—ay nalulusaw; walang pag-aalinlangan. Maging ang pagkagapos sa katawan ay hindi na muling bumabalik.
Verse 20
तत्र लिंगे वरो दत्तो देवदेवेन यः पुनः । निशामय मुने तं तु भक्तानां हितकाम्यया
Doon, ang Diyos ng mga diyos ay nagkaloob ng isang biyaya sa liṅga na iyon. Makinig ka, O pantas, sa biyayang iyon, na ipinahayag dahil sa hangaring ikabuti ng mga deboto.
Verse 21
लिंगं यः पार्वतीशाख्यं काश्यां संपूजयिष्यति । तद्देहावसितिं प्राप्य काशीलिंगं भविष्यति
Sinumang nasa Kāśī na sasamba sa liṅga na tinatawag na Pārvatīśa, pagwawakas ng katawang ito ay magiging Kāśī-liṅga (makakamit ang kalagayang liṅga sa Kāśī).
Verse 22
काशीलिंगत्वमासाद्य मामेवानुप्रवेक्ष्यति । चैत्रशुक्लतृतीयायां पार्वतीशसमर्चनात्
Pagkamit ng kalagayang Kāśī-liṅga, siya’y papasok sa Akin lamang—bunga ng pagsamba kay Pārvatīśa sa ikatlong araw ng maliwanag na kalahati ng buwan ng Caitra.
Verse 23
इह सौभाग्यमाप्नोति परत्र च शुभां गतिम् । पार्वतीश्वरमाराध्य योषिद्वा पुरुषोपि वा
Sa pag-aalay at pagpupuri kay Pārvatīśvara, babae man o lalaki, nakakamit ang magandang kapalaran sa mundong ito at ang mapalad na hantungan sa kabilang-buhay.
Verse 24
न गर्भमाविशेद्भूयो भवेत्सौभाग्यभाजनम् । पार्वतीशस्य लिंगस्य नामापि परिगृह्णतः
Ang sinumang may paggalang na tumanggap o bumigkas man lamang ng pangalan ng liṅga ni Pārvatīśa ay hindi na muling papasok sa sinapupunan, at magiging sisidlan ng mabuting kapalaran.
Verse 25
अपि जन्मसहस्रस्य पापं क्षयति तत्क्षणात् । पार्वतीशस्य माहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । ऐहिकामुष्मिकान्कामान्स प्राप्स्यति महामतिः
Kahit ang kasalanang naipon sa sanlibong kapanganakan ay napapawi agad. Ang pinakamainam sa mga tao na nakikinig sa kadakilaan ni Pārvatīśa (Śiva)—ang marunong na iyon—ay nakakamit ang mga ninanais sa mundong ito at sa kabilang-buhay.
Verse 90
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे पार्वतीशवर्णनं नाम नवतितमोऽध्यायः
Kaya nito, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā, sa ikaapat na bahagi, sa Uttarārdha ng Kāśī-khaṇḍa—nagtatapos ang ikasiyamnapung kabanata na pinamagatang “Paglalarawan kay Pārvatīśa (Śiva).”