Adhyaya 9

Verse 1

ततः स विप्रः प्रत्यूषे पुत्रशोकेन पीडितः । अशोक दत्तसंयुक्तो भार्यया विललाप ह

Pagkatapos, sa bukang-liwayway, ang brahmana—pinahihirapan ng dalamhati sa kanyang anak—ay tumangis kasama ang kanyang asawa, na kapiling si Aśokadatta.

Verse 2

विलपंतं समालोक्य गोविंदस्वामिनं द्विजाः । वणिक्समुद्रदत्ताख्यः समानिन्ये निजं गृहम्

Nang makita ng mga tao si Govindasvāmin na brahmana na tumatangis, isang mangangalakal na nagngangalang Samudradatta ang naghatid sa kanya sa sarili nitong bahay.

Verse 3

समानीय समाश्वास्य दयायुक्तो वणिग्वरः । स्वधनानां हि सर्वेषां रक्षितारमकल्पयत्

Pagkadala sa kanya at napatahan, ang mahabaging pinakamainam na mangangalakal ay itinalaga siya bilang tagapangalaga ng lahat niyang kayamanan.

Verse 4

स्मरन्महायतिवचः पुत्रदर्शनलालसः । स तस्थौ वणिजो गेहे पुत्रभार्यासमन्वितः

Inaalala ang mga salita ng dakilang asceta, sabik na masilayan ang anak, siya’y nanatili sa bahay ng mangangalakal, kasama ang kanyang asawa.

Verse 5

अशोकदत्तनामा तु द्वितीयो विप्रनंदनः । शस्त्रे चैव तथा शास्त्रे बभूवातिविचक्षणः

Ang ikalawang anak ng brāhmaṇa, na ang pangalan ay Aśokadatta, ay naging lubhang bihasa kapwa sa sandata at sa mga banal na agham.

Verse 6

तथान्यास्वपि विद्यासु नास्ति तत्सदृशो भुवि । कृतविद्यो द्विजसुतः प्रख्यातो नगरेऽभवत्

Sa iba pang mga sangay ng kaalaman, wala sa daigdig ang maihahambing sa kanya; ang natamong karunungan ng anak ng brāhmaṇa’y nagpasikat sa kanya sa lungsod.

Verse 7

अत्रांतरे नरपतिं प्रतापमुकुटाभिधम् । काशीदेशाधिपो मल्लः कश्चिदभ्याययौ बली

Samantala, isang makapangyarihang malla—isang pinunò ng lupain ng Kāśī—ang sumalakay sa haring nagngangalang Pratāpamukuṭa.

Verse 8

प्रतापमुकुटो राजा मल्लस्यास्य जयाय सः । बलिनं द्विजपुत्रं तमाह्वयामास भृत्यकैः

Si Haring Pratāpamukuṭa, upang magtagumpay laban sa malla, ay ipinatawag sa pamamagitan ng mga lingkod ang malakas na anak ng brāhmaṇa.

Verse 9

तमागतं समालोक्य प्रतापमुकुटोऽब्रवीत् । अशोकदत्त सहसा मल्लमेनं बलोत्कटम्

Nang makita niyang papalapit ito, agad nagsalita si Haring Pratāpamukuṭa: “Aśokadatta! Pabagsakin mo ang mambubunong ito, na mabagsik sa lakas ng laman.”

Verse 10

दुर्जयं जहि संग्रामे त्वं वै वलवतां वरः । दाक्षिणात्यमहामल्लपतावस्मिञ्जिते त्वया

“Patayin mo sa digmaan ang kaaway na mahirap daigin—ikaw nga ang pinakamainam sa mga malalakas. Kung ang panginoon ng dakilang mga mambubunong taga-Timog ay madadaig mo…”

Verse 11

यदिष्टं तव तत्सर्वं दास्याम्यहं न संशयः । इति तस्य वचः श्रुत्वा वलवान्द्विजनंदनः

“Anuman ang iyong naisin, lahat yaon ay ipagkakaloob ko—walang alinlangan.” Nang marinig ang gayong salita, ang malakas na anak ng brāhmaṇa…

Verse 12

दाक्षिणात्यमहामल्लनृपतिं समताडयत् । ताडितो द्विजपुत्रेण मल्लः स बलिना बली

Hinampas niya ang hari, pinuno ng dakilang mga mambubunong taga-Timog. Nang tamaan ng anak ng brāhmaṇa, ang mambubunong iyon—bagaman malakas—ay napasuko ng higit na lakas.

Verse 13

सद्यो विवृत्तनयनः परासुर्न्यपतद्भुवि । द्विज पुत्रस्य तत्कर्म देवैरपि सुदुष्करम्

Pagdaka’y napaling ang mga mata, at nang mawalay ang buhay, bumagsak siya sa lupa. Ang gawang iyon ng anak ng brāhmaṇa ay lubhang mahirap gawin kahit ng mga deva.

Verse 14

प्रतापमुकुटो दृष्ट्वा प्रसन्नहृदयोऽभवत् । दत्त्वा वहुधनान्ग्रामान्समीपेऽस्थापयत्तदा

Nang makita ito, si Pratāpamukuṭa ay nagalak sa puso. Pagkaraan, matapos magkaloob ng maraming mayamang nayon, inilagay niya siya upang manirahan sa malapit.

Verse 15

स कदाचिन्महाराज सहितो द्विजसूनुना । संध्यायां विजने देशे चचार तुरगेण वै

Minsan, ang dakilang hari, na kasama ang anak ng brāhmaṇa, ay sumakay sa kabayo sa dapithapon at naglakbay sa isang liblib na pook.

Verse 16

द्विजसूनुसखस्तत्र दीनां वाणीमथाशृणोत् । राजन्नल्पापराधोऽहं शत्रुप्रेरणयासकृत्

Doon, ang kasama ng anak ng brāhmaṇa ay nakarinig ng kaawa-awang tinig: “O Hari, maliit lamang ang aking kasalanan—minsang nagkamali ako, udyok ng kaaway.”

Verse 17

दण्डपालेन निहितः शूले निर्घृणचेतसा । दिनमद्य चतुर्थं मे शूलस्थस्यैव जीवतः

“Isinaksak ako sa tulos ng isang tagapagpataw ng parusa na may pusong walang habag. Ngayon ang ikaapat na araw ko—buhay pa rin, nakapako sa tulos na ito.”

Verse 18

प्राणाः सुखेन निर्यांति न हि दुष्कृतकर्मणाम् । भृशं मां बाधते तृष्णा तां निवारय भूपते

“Sa mga gumawa ng masamang gawa, ang hininga ng buhay ay hindi madaling lumisan. Matinding uhaw ang nagpapahirap sa akin—O Hari, pawiin mo ito.”

Verse 19

इति दीनां समाकर्ण्य वाचं राजा द्विजा त्मजम् । अशोकदत्तनामानं धैर्यवंतमभाषत

Nang marinig ng hari ang pananalitang hitik sa dalamhati, kinausap niya ang anak ng Brāhmaṇa—si Aśokadatta ang pangalan—na matatag at may tapang.

Verse 20

अस्मै निरपराधाय शूलप्रोताय जंतवे । तृष्णार्दिताय दातव्यं द्विजसूनो त्वया जलम्

‘Sa nilalang na ito na walang sala, na nakatusok sa tulos at pinahihirapan ng uhaw—O anak ng Brāhmaṇa—ikaw ang dapat magbigay ng tubig.’

Verse 21

इत्यादिष्टो नरेन्द्रेण सहसा द्विजनन्दनः । जलपूर्णं समादाय कलशं वेगवान्ययौ

Sa utos ng hari, agad na kinuha ng anak ng Brāhmaṇa ang banga na puno ng tubig at nagmadaling umalis.

Verse 22

तच्छ्मशानं समासाद्य भूतवेतालसंकुलम् । शूलप्रोताय वै तस्मै जलं दातुं समुत्सुकः

Nang marating niya ang libingan ng pagsusunog, na punô ng mga espiritu at vetāla, sabik siyang maghandog ng tubig sa nakatusok sa tulos.

Verse 23

ददर्शाथ स्थितां नारीं नवयौवनशालिनीम् । उदैक्षत महाकांतिं मूर्तामिव रतिं द्विजः

Pagkaraan, nakita ng kabataang Brāhmaṇa ang isang babaeng nakatayo roon, namumukadkad sa sariwang kabataan; minasdan niya ang dakilang ningning niya, na wari’y si Rati na nagkatawang-tao.

Verse 24

तामालोक्य ततः प्राह धैर्यवान्द्विजनंदनः । कासि भद्रे वरारोहे श्मशाने विजने स्थिता

Pagkakita sa kanya, sinabi ng matatag na anak ng Brāhmaṇa: “Sino ka, mahal na ginang na may marikit na anyo, na nag-iisa sa tiwangwang na pook ng pagsusunog ng bangkay?”

Verse 25

अस्याधस्तात्किमर्थं त्वं शूलप्रोतस्य तिष्ठसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा सा प्राह रुचिरानना

“Bakit ka nakatayo sa ilalim ng lalaking ito na itinusok sa tulos?” Nang marinig ang kanyang mga salita, sumagot ang babaeng may marikit na mukha.

Verse 26

पुरुषो वल्लभोऽयं मे शूले राज्ञा समर्पितः । धनं यथा च कृपणः पश्य प्राणान्न मुंचति

Sinabi niya: “Ang lalaking ito ang aking minamahal. Ipinagkaloob siya ng hari sa tulos; at masdan—gaya ng maramot na kumakapit sa yaman, hindi niya binibitawan ang hininga ng buhay.”

Verse 27

आसन्नमरणं चैनमनुयातुमिह स्थिता । तृषितो याचते वारि मामयं व्यथते मुहुः

“Nakatayo ako rito upang sumunod sa kanya habang papalapit ang kamatayan. Uhaw na uhaw, humihingi siya ng tubig, at paulit-ulit akong pinahihirapan ng kanyang sakit.”

Verse 28

शूलप्रोतो द्धतग्रीवं मुमूर्षुं प्राणनायकम् । नास्मि पाययितुं शक्ता जलमेनमधःस्थिता

“Naitusok sa tulos, nakataas ang leeg—siya’y naghihingalo, ang panginoon ng aking buhay. Nakatayo ako sa ibaba, hindi ko siya mapainom ng tubig na ito.”

Verse 29

अशोकदत्तस्तच्छ्रुत्वा करुणावरुणालयः । तत्कालसदृशं वाक्यं तां वधूमब्रवीत्तदा

Nang marinig ang kanyang mga salita, si Aśokadatta—tahanan ng habag—ay agad nagsalita sa batang babaing-ikasal, ng pananalitang angkop sa kagyat na sandali.

Verse 30

अशोकदत्त उवाच । मातर्मत्स्कंधमारुह्य देह्यस्मै शीतलं जलम् । सा तथेति तमाभाष्य तरुणी त्वरयान्विता

Sinabi ni Aśokadatta: “Ina, sumampa ka sa aking balikat at bigyan mo siya ng malamig na tubig.” Sumagot ang dalaga, “Gayon nga,” at sa pagmamadali ay agad kumilos.

Verse 31

आनम्रवपुषस्तस्य स्कंधं पद्भ्यां रुरोह वै । द्विजसूनुर्ददर्शाथ शोणितं नूतनं पतत्

Habang siya’y yumuyuko, ang dalaga’y umakyat sa kanyang balikat. Pagkaraan, nakita ng anak ng brāhmaṇa ang sariwang dugong tumutulo.

Verse 32

किमेतदिति सोपश्यदुन्नम्य सहसा मुखम् । भक्ष्यमाणं तया तत्स विज्ञाय द्विजनंदनः

“Ano ito?” wika niya, at biglang itinaas ang mukha. Nakita niyang nilalamon niya iyon; kaya naunawaan ng anak ng brāhmaṇa ang katotohanan.

Verse 33

अशोकदत्तो जग्राह तस्याः पादं सनूपुरम् । ततोऽगान्नूपुरं त्यक्त्वा बद्धरत्नं विहाय तत्

Hinawakan ni Aśokadatta ang kanyang paa, kasama ang pulseras-bukong na may kampanilya. Tumakas siya, iniwan ang anklet at tinalikdan ang hiyas na nakapalamuti roon.

Verse 34

प्रत्युप्तानेकरत्नाढ्यं तदादायच नूपुरम् । अशोकदत्तः प्रययौ तच्छ्मशानान्नृपांतिकम्

Kinuha niya ang pulseras-sa-bukong na hitik sa maraming hiyas; at si Aśokadatta’y umalis sa pook ng pagsusunog at nagtungo sa harap ng hari.

Verse 35

स्मशानवृत्तं तत्सर्वं स नृपाय निवेद्य वै । महार्घ्यरत्नप्रत्युप्तं नूपुरं च ददौ तदा

Isinalaysay niya sa hari ang lahat ng naganap sa libingan ng pagsusunog; at saka niya inihandog ang pulseras-sa-bukong na may di-matatawarang hiyas.

Verse 36

ज्ञात्वा तद्वीरचरितं वीरैरन्यैः सुदुष्करम् । ददौ मदनलेखाख्यां सुतां तस्मै महीपतिः

Nang malaman ng hari ang kabayanihang yaon—na mahirap gawin kahit ng ibang mga bayani—ipinagkaloob niya kay Aśokadatta ang anak niyang si Madanalekhā.

Verse 37

कदाचिदथ ताद्दिव्यं नूपुरं वीक्ष्य भूपतिः । अस्य नूपुरवर्यस्य तुल्यं वै नूपुरांतरम्

Minsan, nang masdan ng hari ang banal at makalangit na pulseras-sa-bukong, naisip niya: “Mayroon pa kayang ibang pulseras na maihahambing sa napakahusay na ito?”

Verse 38

कुतो वा लभ्यत इति सादरं समचिंतयत् । अशोकदत्तस्तु तदा विज्ञाय नृपकांक्षितम्

May paggalang niyang pinag-isipan: “Saan kaya ito makakamtan?” Noon, si Aśokadatta, naunawaan ang ninanais ng hari, ay naghanda upang tumugon.

Verse 39

नृपुरांतरसि द्ध्यर्थं चिंतयामास चेतसा । श्मशाने नूपुरमिदं यतः प्राप्तं मया पुरा

Naghahanap ng paraan upang makapasok sa pinakaloob ng lungsod ng hari, nagmuni-muni siya sa puso: “Ang pulseras-sa-bukong na ito’y nakuha ko noon sa pook ng pagsusunog ng bangkay.”

Verse 40

तां नूपुरांतरप्राप्त्यै कुत्र द्रक्ष्यामि सांप्रतम् । इत्थं वितर्क्य बहुधा नि श्चिकाय महामतिः

“Saan ko siya ngayon matatagpuan upang maibalik ko ang pulseras-sa-bukong?” Sa gayong sari-saring pag-iisip, ang matalinong iyon ay nagpasya nang matatag.

Verse 41

विक्रेष्यामि महामांसं समेत्य पितृकाननम् । तत्र राक्षसवेतालपिशाचादिषु सर्वशः

“Magbebenta ako ng saganang karne, at tutungo sa gubat ng mga Ninuno. Doon, sa gitna ng mga rākṣasa, vetāla, piśāca at iba pa—sa lahat ng dako—magkakatipon sila.”

Verse 42

मंत्रैराहूयमानेषु साप्यायास्य ति राक्षसी । तामागतां बलाद्गृह्य तद्ग्रहीष्यामि नूपुरम्

“Kapag sila’y tinatawag sa pamamagitan ng mga mantra, darating din ang rākṣasī na iyon. Pagdating niya, aagawin ko siya nang sapilitan at babawiin ko ang pulseras-sa-bukong.”

Verse 43

राक्षसानां सहस्रं वा पिशाचानां तथायुतम् । वेतालानां तथा कोटिर्न लक्ष्यं बलिनो मम

“Kahit isang libong rākṣasa, o sampung libong piśāca, o maging isang kṛoṛ na vetāla—wala ni isa ang makapapantay sa akin, sapagkat ako’y makapangyarihan.”

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा श्मशानं सहसा ययौ । विक्रीणानो महामांसं मंत्रैराहूय राक्षसान्

Pagkapagpasyahan niya sa puso, dali-dali siyang nagtungo sa pook ng pagsusunugan. Ipinagbili niya ang malaking laman, at sa mga mantra’y tinawag ang mga rākṣasa.

Verse 45

गृहाणेत्युच्चया वाचा चचार श्रावयन्दि शः । विक्रीयते महामांसं गृह्यतांगृह्यतामिति

Sumigaw siya nang malakas at naglibot, pinapaugong ang lahat ng dako: “Kunin! Ipinagbibili ang malaking laman—kunin, kunin!”

Verse 46

तत्र राक्षसवेतालाः कंकालाश्च पिशाचकाः । अन्ये च भूतनिवहाः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

Doon nagtipon, nagagalak, ang mga rākṣasa at vetāla, ang mga kalansay na espiritu at mga piśāca, at iba pang karamihan ng mga nilalang.

Verse 47

भक्षयिष्यामहे सर्वे मांसमिष्टतमं त्विति । तत्रागच्छत्सु सर्वेषु रक्षःकन्यासमावृता

“Kakainin nating lahat ang laman na ito, na pinakamimithi natin!” wika nila. At nang magsilapit silang lahat, dumating siya na napaliligiran ng mga dalagang rākṣasa.

Verse 48

आययौ राक्षसी सापि मांसभक्षणलालसा । गवेषयंस्तदा विप्रस्तां समुद्वीक्ष्य राक्षसीम्

Dumating din ang rākṣasī, sabik sa paglamon ng laman. Noon, ang brāhmaṇa, na naghahanap, ay malinaw na nakita ang rākṣasī na iyon.

Verse 49

सेयं दृष्टा पुरेत्येष प्रत्यभिज्ञानमाप्तवान् । तामाह द्विजपुत्रोऽन्यद्देहि मे नूपुरं त्विति

Nang siya’y makilala, naalaala niya: “Ito nga ang nakita ko noon sa lungsod.” Pagdaka’y nagsalita sa kanya ang anak ng Brahmana: “Ibigay mo sa akin ang isa pang pulseras sa bukung-bukong.”

Verse 50

सा तस्य वचनं श्रुत्वा प्रीता वाक्यमथाऽब्रवीत् । ममैव च त्वया नीतं पुरा वीरेंद्र नूपुरम्

Nang marinig niya ang kanyang sinabi, siya’y natuwa at sumagot: “Akin nga ang pulseras na iyon, at ikaw ang nagdala niyon noon, O bayani sa mga panginoon.”

Verse 51

गृहाण रत्नरुचिरं द्वितीयमपि नूपुरम् । इत्युक्त्वा नूपुरं तस्मै स्वसुतां च ददौ प्रियाम्

“Tanggapin mo rin ang ikalawang pulseras na ito, na kumikislap sa mga hiyas.” Pagkasabi nito, ibinigay niya sa kanya ang pulseras, at ipinagkaloob din ang kanyang minamahal na anak na babae.

Verse 52

विद्युत्केश्या तदा दत्तां प्रियां विद्युत्प्रभाभिधाम् । विप्रः संप्राप्य मुमुदे रूपयौवनशालि नीम्

Tinanggap ng Brahmana ang minamahal na dalagang ibinigay noon ni Vidyutkeśī—na ang pangalan ay Vidyutprabhā—at siya’y nagalak, sapagkat hitik siya sa ganda at kabataang biyaya.

Verse 53

विद्युत्केशी तु जामात्रे हेमाब्जमपि सा ददौ । विद्युत्प्रभां नूपुरं च हेमाब्जमपिलभ्य सः

Si Vidyutkeśī ay nagbigay pa sa kanyang manugang ng isang gintong lotus. Kaya’t natamo niya si Vidyutprabhā, ang pulseras sa bukung-bukong, at ang gintong lotus din.

Verse 54

श्वश्रूमाभाष्य सहसा पुनः प्रायान्नृपांतिकम् । ततः प्रतापमुकुटो नूपुरप्राप्तिनंदितः

Pagkasalita nang biglaan sa kaniyang biyenan, siya’y muling nagmadaling tumungo sa harap ng hari. Pagkaraan, si Pratāpamukuṭa, nagalak sa pagkamit ng pulseras sa bukung-bukong,

Verse 55

शौर्यधैर्यसमायुक्तं प्रशशंस द्विजात्मजम् । अथ विद्युत्प्रभां विप्रः सोऽब्रवीद्रहसि प्रियाम्

Pinuri niya ang anak ng Brahmin, na hitik sa tapang at tibay ng loob. Pagkaraan, ang Brahmin ay lihim na nagsalita sa kaniyang minamahal na si Vidyutprabhā:

Verse 56

मात्रा तव कुतो लब्धमेतद्धेमांबुज प्रिये । एतत्तुल्यानि चान्यानि यतः प्राप्स्ये वरानने

“Sinta, saan nakuha ng iyong ina ang gintong lotus na ito? At saan kaya ako makakakuha ng iba pang katulad nito, O marikit ang mukha?”

Verse 57

द्विजात्मजं ततः प्राह पतिं विद्युत्प्रभा रहः । प्रभो कपालविस्फोटनाम्नो वेतालभूपतेः

Pagkatapos, palihim na nagsalita si Vidyutprabhā sa kaniyang asawa, ang anak ng Brahmin: “Panginoon ko, may isang hari ng mga Vetāla na ang pangalan ay Kapālavisphoṭa…”

Verse 58

अस्ति दिव्यं सरः किंचिद्धेमांबुजपरिष्कृतम् । तव श्वश्र्वा जलक्रीडां वितन्वं त्येदमाहृतम्

“May isang banal na lawa, na pinalalamutian ng mga gintong lotus. Ang iyong biyenan, habang naglalaro sa tubig, ay dinala ito mula roon.”

Verse 59

इति श्रुत्वा वचस्तत्र मां नयेति जगाद सः । ततः सा सहसा विप्रं निन्ये तत्कांचनं सरः

Nang marinig niya ang mga salitang yaon, sinabi niya roon, “Akayin mo ako (doon).” Pagdaka’y inakay niya ang brāhmaṇa sa yaong gintong lawa.

Verse 60

ततः स हेमपद्मानामाजिहीर्षुर्द्विजात्मजः । तद्विप्रकारिणः सर्वान्वेतालादींस्ततोऽवधीत्

Pagkaraan, ang anak ng brāhmaṇa, na nagnanais kumuha ng mga gintong lotus, ay pinaslang ang lahat ng kaaway ng brāhmaṇa—simula sa mga vetāla.

Verse 61

स्वयं कपालविस्फोटं निहताशेषसैनिकम् । ददर्श वेतालपतिं तं च हंतुं प्रचक्रमे

Nakita niya mismo si Kapāla-visphoṭa, ang panginoon ng mga vetāla, na ang buong hukbo’y nalipol; at sinimulan din niyang patayin siya.

Verse 62

अत्रांतरे महातेजा नाम्ना विज्ञप्तिकौतुकः । विद्याधरपतिः प्राप्य विमानेनैनमब्रवीत्

Sa sandaling iyon, dumating sa isang makalangit na vimāna ang makapangyarihang panginoon ng mga Vidyādhara na nagngangalang Vijñapti-kautuka, at nagsalita sa kanya.

Verse 63

अशोकदत्तं विप्रेंद्र साहसं मा कृथा इति । तदाकर्ण्य द्विजसुतो विमानवरसंस्थितम्

“O Aśokadatta, pinakamainam sa mga brāhmaṇa—huwag kang magpadalos-dalos,” wika niya. Nang marinig ito, tumingin ang anak ng brāhmaṇa sa nakaupo sa maringal na vimāna.

Verse 64

ददर्श प्रभया युक्तं विद्याधरपतिं दिवि । तस्य दर्शनमात्रेण शापामुक्तो द्विजा त्मजः

Nakita niya sa langit ang panginoon ng mga Vidyādhara na nababalot ng liwanag; sa pagtanaw pa lamang sa kanya, napalaya sa sumpa ang anak ng brāhmaṇa.

Verse 65

संत्यज्य मानुषं रूपं दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढं दिव्याभरणभूषितम्

Iniwan niya ang anyong-tao at nakamtan ang banal na anyo—nakasakay sa maringal na vimāna at pinalamutian ng makalangit na alahas.

Verse 66

शापान्मुक्तं सुकर्णं तं प्राह विज्ञप्ति कौतुकः । अयं सुकर्ण ते भ्राता गालवस्य महामुनेः

Pagkaraan, nagsalita si Vijñapti-kautuka kay Sukarṇa na napalaya na sa sumpa: “Ang Sukarṇa na ito ang iyong kapatid—kay dakilang muni na si Gālava.”

Verse 67

शापाद्वेतालतां प्राप तत्कन्यास्पर्शपातकी । त्वं च शप्तः पुरा तेन तत्पापस्यानु मोदकः

“Dahil sa sumpa, naging vetāla siya, sapagkat nagkasala sa paghipo sa dalaga; at ikaw man ay minsang isinumpa niya, sapagkat sinang-ayunan mo ang kasalanang iyon.”

Verse 68

तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः

“Para sa iyo, na bahagya lamang ang kasalanan, ang sumpang ito’y magtatagal hanggang sa makita mo ako. Ngunit para sa kanya, hindi itinakda ng muning iyon ang wakas ng sumpa.”

Verse 69

तदेहि मुक्तशापोसि सुकर्ण स्वर्गमारुह । ततः सुकर्णस्तं प्राह विद्याधरकुलाधिपम्

“Halika, Sukarṇa—malaya ka na sa sumpa; umakyat ka sa Svarga.” Pagdaka, kinausap ni Sukarṇa ang panginoon ng angkan ng Vidyādhara.

Verse 70

विद्याधरपते भ्रात्रा विना ज्येष्ठेन सांप्रतम् । सर्वभोगयुतं स्वर्गं नैव गंतुं समुत्सहे

Sinabi ni Sukarṇa: “O panginoon ng mga Vidyādhara, kung wala ngayon ang aking nakatatandang kapatid, hindi ko magawang tumungo sa Svarga, kahit ito’y hitik sa lahat ng kaligayahan.”

Verse 71

शापस्यांतो यथा भूयान्मम भ्रातुस्तथा वद । तमुवाच महातेजास्तथा विज्ञप्तिकौतुकः

“Sabihin mo sa akin kung paano matatapos ang sumpa sa aking kapatid.” Nang siya’y magsumamo, ang maningning na makapangyarihan ay sumagot, na may pagnanais na tugunan ang pakiusap.

Verse 72

दुर्निवारमिमं शापमन्यः को वा निवारयेत् । किं तु गुह्यतमं किंचित्तव वक्ष्यामि सांप्रतम्

“Ang sumpang ito’y mahirap pigilan; sino pa nga ba ang makapipigil dito? Gayunman, ngayon ay sasabihin ko sa iyo ang isang lubhang lihim na aral, alang-alang sa iyo.”

Verse 73

ब्रह्मणा सनकादिभ्यो मुनिभ्यः कथितं पुरा । सर्वतीर्थाश्रये पुण्ये दक्षिणस्यो दधेस्तटे

“Noong unang panahon, itinuro ito ni Brahmā sa mga muni gaya nina Sanaka: sa timog na pampang ng karagatan ay may banal na pook, kanlungan ng lahat ng tīrtha, puspos ng dakilang kabutihan.”

Verse 74

चक्रतीर्थसमीपे तु तीर्थमस्तिमहत्तरम् । महापातकसंघाश्च यस्य दर्शनमात्रतः

Malapit sa Cakratīrtha ay may isang tīrtha na higit na dakila; sa pagtanaw lamang dito, naglalaho ang mga pulutong ng mabibigat na kasalanan.

Verse 75

नश्यंति तत्क्षणादेव न जाने स्नानजं फलम् । तत्र गत्वा तव ज्येष्ठो यदि स्नायान्महत्तरे

Naglalaho ang mga iyon sa mismong sandali—hindi ko masukat ang bungang dulot ng pagligo roon. Kung ang iyong nakatatandang kapatid ay makarating doon at maligo sa pinakadakilang tīrtha…

Verse 76

वेतालत्वं त्यजेन्नूनं तदा गालवशापजम् । सुकर्णस्तद्वचः श्रुत्वा भ्रात्रा वेतालरूपिणा

Kung gayon, tunay ngang tatalikdan niya ang kalagayang vetāla na bunga ng sumpa ni Gālava. Nang marinig ni Sukarṇa ang mga salitang ito, kasama ang kanyang kapatid na may anyong vetāla…

Verse 77

सहितः सहसा प्रायाद्दक्षिणस्योदधेस्तटम् । दक्षिणं चक्रतीर्थाख्यादुत्तरं गंधमादनात्

…agad silang magkasamang tumungo sa timog na pampang ng karagatan—sa timog ng pook na tinatawag na Cakratīrtha at sa hilaga ng Gandhamādana.

Verse 78

ब्रह्मणा सनकादिभ्यः कथितं तीर्थमभ्यगात् । तत्तीर्थकूलमासाद्य भ्रातरं चेदमब्रवीत्

Narating niya ang tīrtha na isinalaysay ni Brahmā kina Sanaka at sa iba pang mga ṛṣi. Pagdating sa pampang ng tīrtha, sinabi niya ito sa kanyang kapatid:

Verse 79

भ्रातर्गालवशापस्य घोरस्यास्य निवृत्तये । तीर्थेऽस्मिन्नचिरात्स्नाहि सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे

“Kapatid, upang mapawi ang kakila-kilabot na sumpa ni Gālava, agad kang maligo sa banal na tawiran na ito—pinakamataas, pinakadakila sa lahat ng mga tīrtha.”

Verse 80

तस्मिन्न वसरे विप्रास्तस्य तीर्थस्य शीकराः । न्यपतंस्तस्य गात्रेषु वायुना वै समाहृताः

Noong sandaling iyon, O mga brāhmaṇa, ang maliliit na patak mula sa tīrthang iyon—tinipon at dinala ng hangin—ay bumagsak sa kanyang mga sangkap.

Verse 81

स तच्छीकरसंस्पर्शात्त्यक्त्वा वेतालतां तदा । तदेव मानुषं भावं द्विजपुत्रत्वमाप्तवान्

Sa pagdampi lamang ng mga patak na iyon, agad niyang iniwan ang kalagayang vetāla, at muling natamo ang pagiging tao—muling naging anak ng isang brāhmaṇa.

Verse 82

ततः संकल्प्य सहसा तस्मिंस्तीर्थोत्तमोत्तमे । मनुष्यत्वनिवृत्त्यर्थं निममज्ज द्विजात्मजः

Pagkaraan, agad siyang nagpasya at sa tīrthang yaon na pinakadakila, ang anak ng brāhmaṇa ay lumusong, naghahangad ng paglaya maging sa kalagayang pantao.

Verse 83

उत्तिष्ठन्नेव सहसा दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढो देवस्त्रीपरिवारितः

Pag-ahon niya, agad siyang nagkamit ng isang dibyong anyo; sumakay sa maringal na vimāna, napaliligiran ng mga dalagang makalangit.

Verse 84

सर्वाभरणसंयुक्तः सह भ्रात्रा सुदर्शनः । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं नमस्कत्य पुनःपुनः

Pinalamutian ng lahat ng hiyas, kasama ang kanyang kapatid, ang maningning na si Sudarśana ay nagpuri sa banal na tīrtha, at paulit-ulit na yumukod dito.

Verse 85

विज्ञप्तिकौतुकं चापि पुरस्कृत्य दिवं ययौ । तदाप्रभृति तत्तीर्थं वेतालवरदाभिधम्

Pinarangalan niya ang mapagpasalamat na pagsusumamo at ang pagkamangha, at saka nagtungo sa langit. Mula noon, ang tīrtha ay nakilala bilang Vetāla-varadā, ang tagapagkaloob ng biyayang nagpapalaya sa pagka-vetāla.

Verse 86

वेतालत्वं विनष्टं यच्छीकरस्पर्शमात्रतः । य इदं तीर्थमासाद्य चक्रतीर्थस्य दक्षिणे

Nawasak ang pagka-vetāla sa pagdampi lamang ng mga patak nito. Sinumang makarating sa tīrthang ito, na nasa timog ng Cakratīrtha,

Verse 87

स्नानं कदाचित्कुर्वंति जीवन्मुक्ता भवंति ते । एतत्तीर्थसमं पुण्यं न भूतं न भविष्यति

Ang mga naliligo rito kahit minsan lamang ay nagiging jīvanmukta—pinalaya habang nabubuhay. Walang kapantay na kabutihang-loob na tulad ng tīrthang ito noon, ni magkakaroon pa sa hinaharap.

Verse 88

घोरां वेतालतां त्यक्त्वा दिव्यतां स यदाप्तवान्

Tinalikuran niya ang kakila-kilabot na pagka-vetāla at natamo ang banal na kadakilaan.

Verse 89

अत्र संकल्प्य च स्नात्वा वेतालवरदे शुभे । पितृभ्यः पिंडदानं च कुर्याद्वै नियमान्वितः

Dito, matapos magpanata at maligo sa mapalad na Tīrtha ng Vētālavarada, nararapat—na may wastong mga pagdidisiplina—maghandog ng piṇḍa para sa mga Pitṛ (mga ninuno).

Verse 90

एवं वः कथितं विप्रास्तस्य तीर्थस्य वैभवम् । वेतालवरदाभिख्या यथा चास्य समागता

Kaya, O mga brāhmaṇa, naipahayag na sa inyo ang kadakilaan ng banal na tīrtha na iyon—at kung paanong nakilala rin ito sa pangalang “Vētālavarada.”

Verse 91

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा स मुच्यते

Ang sinumang bumibigkas ng kabanatang ito—o kahit makarinig lamang—ay napapalaya.