Adhyaya 7

Verse 1

श्रीसूत उवाच । स्वसैन्यमवलोक्याथ महिषो दानवेश्वरः । हतं देव्या महाक्रोधाच्चंडकोपमथाब्रवीत्

Sinabi ni Śrī Sūta: Nang makita ni Mahīṣa, panginoon ng mga dānava, na nalipol ng Diyosa ang sarili niyang hukbo, sa matinding poot ay nagsalita siya kay Caṇḍakopa.

Verse 2

महिष उवाच । चंडकोप महावीर्य युद्ध्यस्वैनां दुरात्मिकाम् । तथास्त्विति स चोक्त्वाथ चंडकोपः प्रतापवान्

Sinabi ni Mahīṣa: “O Caṇḍakopa na may dakilang lakas, labanan mo ang babaeng ito na may masamang loob!” “Mangyari nawa,” wika niya; at si Caṇḍakopa na makapangyarihan ay humarap sa digmaan.

Verse 3

अवाकिरद्बाणवर्षैर्देवीं समरमूर्द्धनि । बाणजालानि तस्याशु चंडकोपस्य लीलया

Sa tuktok ng labanan, binuhusan niya ang Diyosa ng ulang-palaso; at sa isang wari’y paglalaro lamang ni Caṇḍakopa, mabilis na sumiklab ang mga salimbayang lambat ng mga palaso.

Verse 4

छित्त्वा जघान शस्त्रेण चंडकोपस्य सांबिका । चकर्त वाजिनोऽप्यस्य सारथिं च ध्वजं धनुः

Pagkaputol sa kanya, hinampas ni Ambikā si Caṇḍakopa ng kanyang sandata; pinutol din niya ang mga kabayo nito, ang sarathi, ang watawat, at ang pana.

Verse 5

उन्ममाथ रथं चापि तं बाणैर्हृद्यताडयत् । स भग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः

Dinurog din niya ang kanyang karwahe at tinamaan siya sa dibdib ng mga palaso. Nabali ang pana, wasak ang karwahe, patay ang mga kabayo at ang sarathi—kaya siya’y naiwan na walang magawa.

Verse 6

चंडकोपस्ततो देवीं खड्गचर्मधरोऽभ्यगात् । खड्गेन सिंहमाजघ्ने देव्या वाहं महासुरः

Pagkatapos, si Caṇḍakopa, tangan ang tabak at kalasag, ay lumapit sa Diyosa. Sa kanyang tabak, hinampas ng dakilang asura ang leon—ang sasakyan ng Devī.

Verse 7

देवीमपि भुजे सव्ये खड्गेन प्रजघान सः । खङ्गो देव्या भुजे सव्ये व्यशीर्यत सहस्रधा

Tinamaan din niya ang Diyosa sa kaliwang bisig gamit ang tabak. Ngunit ang tabak, nang tumama sa kaliwang bisig ng Diyosa, ay nabasag sa sanlibong piraso.

Verse 8

ततः शूले न महता चंडकोपं तदांबिका । जघान हृदये सोऽपि पपात च ममार च

Pagkatapos, tinamaan ni Ambikā si Caṇḍakopa sa puso ng isang hindi naman kalakihang sibat. Siya’y bumagsak at namatay.

Verse 9

चंडकोपे हते तस्मिन्महावीर्ये महाबले । चित्रभानुर्गजारूढो देवीं तामभ्यधावत

Nang mapatay si Caṇḍakopa, na dakila ang tapang at lakas, si Citrabhānu, nakasakay sa elepante, ay sumugod patungo sa Mahal na Diyosa.

Verse 10

दिव्यां शक्तिं ससर्जाथ महाघंटारवाकुलाम् । न्यवारयत हुंकारैर्देवी शक्तिं निराकुलाम्

Pagkaraan ay inihagis niya ang isang banal na sibat, na may kaguluhang gaya ng ugong ng malaking kampana. Ngunit payapa, pinigil ng Diyosa ang sandatang iyon sa pamamagitan ng kaniyang dumadagundong na hūṃkāra.

Verse 11

ततः शूलेन सा देवी चित्रभानुं व्यदारयत् । मृते तस्मिंस्ततो युद्धे करालो द्रुतमभ्यगात्

Pagkatapos, sa pamamagitan ng kaniyang trident, winasak ng Diyosa si Citrabhānu. Nang siya’y mamatay sa labanan, si Karāla ay agad na sumulong.

Verse 12

करमुष्टिप्रहारेण सोऽपि देव्या निपातितः । ततो देवी मदोन्मत्तं गदया व्यसुमातनोत्

Siya man ay ibinagsak ng Diyosa sa mga hampas ng kaniyang palad at kamao. Pagkaraan, hinampas ng Diyosa ng kaniyang pamalo ang lasing sa pagmamataas na kaaway at inagaw ang kaniyang buhay.

Verse 13

बाष्कलं पट्टिशेनापि चक्रेणापि तथांतिकम् । प्राहिणोद्यमलोकाय दुर्गा देवी द्विजोत्तमाः

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang, ipinadala ng Diyosang Durgā si Bāṣkala sa kaharian ni Yama—sa kaniyang wakas—sa pamamagitan ng palakol-pandigma (paṭṭiśa) at gayundin ng kaniyang chakra, sa malapitan.

Verse 14

एवमन्यान्महाकायान्मंत्रिणो महिषस्य च । शूलेन प्रोथयित्वाथ प्राहिणोद्यमसादनम्

Sa gayon din, matapos tusukin ng kaniyang trishula ang iba pang dambuhalang mga ministro ni Mahiṣa, ipinadala niya sila sa tahanan ni Yama, ang kaharian ng kamatayan.

Verse 15

आत्मसैन्ये हते त्वेवं दुर्गया महिषासुरः । माहिषेणाथ रूपेण गणान्देव्या अभक्षयत्

Nang mapuksa nang gayon ang kaniyang sariling hukbo ni Durgā, si Mahiṣāsura ay nag-anyong kalabaw at sinimulang lamunin ang mga pangkat ng mga tagapaglingkod ng Devī.

Verse 16

तुण्डेन निजघानैकान्सुराघातैस्तथापरान् । निश्वासवायुभिश्चान्यान्पातयामास रोषितः

Sa galit, may ilan siyang pinabagsak sa pagsuwag ng nguso, ang iba’y sa hampas na tila mabangis na halimaw, at ang iba pa’y pinatumba ng bugso ng kaniyang hininga.

Verse 17

देव्या भूतगणं त्वेवं निहत्य महिषासुरः । सिंहं मारयितुं देव्याश्चुक्रोध च ननाद च

Matapos patayin nang gayon ang pangkat ng mga nilalang ng Devī, si Mahiṣāsura ay nag-alab sa poot at umungal, hinahangad na patayin ang leon ng Devī.

Verse 18

ततः सिंहोऽभवत्क्रुद्धो महावीर्यो महाबलः । सुराभि घातनिर्भिन्नमहीतलमहीधरः

Pagkaraan, ang leon ay nagngitngit—dakila sa tapang at sukdulan sa lakas—na wari’y isang malaking bundok na sa bagsik ng pagbangga’y binasag ang balat ng lupa.

Verse 19

महिषासुरमायांतं नखैरेनं व्यदारयत् । चंडिकापि ततः क्रुद्धा वधे तस्याकरोन्मतिम्

Nang sumugod si Mahiṣāsura, nilaslas siya ng leon sa mga kuko. Pagkaraan, si Caṇḍikā man, sa galit, nagpasyang wakasan ang kanyang buhay.

Verse 21

सिंहवेषोऽभवद्दैत्यो महाबलपराक्रमः । देवी तस्य शिरोयावच्छेत्तुं बुद्धिमधारयत्

Nag-anyong leon ang daitya, puspos ng dakilang lakas at tapang. Ang Devī ay nagpasiyang putulin ang kanyang ulo.

Verse 22

तावत्स पुरुषो भूत्वा खड्गपाणिरदृश्यत । अथ तं पुरुषं देवी खड्गहस्तं शरोत्करैः

Samantala, nagpakita siya na naging tao, may tabak sa kamay. Noon, hinarap ng Devī ang taong may tabak sa ulang ng mga palaso.

Verse 23

जघान तीक्ष्णधाराग्रैः परमर्मविदारणैः । ततः स पुरुषो विप्रा गजोऽभूद्धस्तदन्तवान्

Tinamaan niya siya ng mga dulo ng palaso na matalas na parang talim, na pumupunit sa mga maselang kasukasuan. Pagkaraan, O mga brāhmaṇa, ang taong iyon ay naging elepante, may nguso at pangil.

Verse 24

दुर्गाया वाहनं सिंहं करेण विचकर्ष च । ततः सिंहः करं तस्य विचकर्त नखांकुरैः

Hinawakan niya at kinaladkad ang sasakyan ni Durgā—ang leon—sa kanyang kamay. Ngunit ang leon ay pinilas ang kamay niya sa dulo ng mga kuko.

Verse 25

भूयो महासुरो जातो माहिषं वेषमाश्रितः । ततः क्रुद्धा भद्रकाली महत्पानमसेवत

Muling bumangon ang dakilang Asura, at nag-anyong kalabaw. Pagkaraan, si Bhadrakālī na nagngangalit ay uminom nang malalim ng banal na alak, naghahanda sa huling sagupaan.

Verse 26

ततः पानवशा न्मत्ता जहासारुणलोचना । महिषः सोऽपि गर्वेण शृंगाभ्यां पर्वतोत्करान्

Pagkaraan, dahil sa ininom, siya’y nalasing at tumawa—mapulang nagliliyab ang mga mata. Ang kalabaw-demonyo nama’y sa kapalaluan, itinataas ng kaniyang mga sungay ang mga bunton ng kabundukan.

Verse 27

चंडिकां प्रतिं चिक्षेप सा च तानच्छिनच्छरैः । ततो देवी जग न्माता महिषासुरमब्रवीत्

Ibinato niya ang mga iyon patungo kay Caṇḍikā, ngunit pinutol niya ang mga iyon sa pamamagitan ng kaniyang mga palaso. Pagkaraan, ang Diyosa—Ina ng sanlibutan—ay nagsalita kay Mahīṣāsura.

Verse 28

देव्युवाच । कुरु गर्वं क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । निवृत्तमधुपानाहं त्वां नयिष्ये यमक्षयम्

Wika ng Diyosa: “Magmalaki ka muna sandali, hangal, habang iniinom ko ang pulot-alak na ito. Pag natapos na ako sa pag-inom, dadalhin kita sa tahanan ni Yama—sa iyong pagkapuksa.”

Verse 29

हते त्वयि दुराधर्षे मया दैवतकंटके । स्वंस्वं स्थानं प्रपद्यंतां सिद्धा साध्या मरुद्गणाः

“Kapag ikaw—mahirap daigin, tinik sa mga diyos—ay napatay ko, nawa’y makabalik ang mga Siddha, ang mga Sādhya, at ang mga pangkat ng Marut sa kani-kanilang wastong tahanan.”

Verse 31

दक्षिणस्योदधेस्तीरेप्रदुद्राव त्वरान्वितः । अनुदुद्राव तं देवी सिंहमारुह्य वाहनम्

Sa pampang ng timog na karagatan, siya’y tumakas nang nagmamadali; hinabol siya ng Diyosa, nakasakay sa leon na kaniyang sasakyan.

Verse 32

अनुद्रुतस्ततो देव्या महिषो दानवेश्वरः । धर्मपुष्कीरणीतोये दशयोजनमायते

Habang hinahabol ng Diyosa, si Mahīṣa—panginoon ng mga Dānava—ay pumasok sa tubig ng lawa ng Dharmapuṣkarī, na may lawak na sampung yojana.

Verse 33

प्रविश्यांतर्हितस्तस्थौ दुर्गाताडनविह्वलः । ततो दुर्गा समासाद्य धर्मपुष्करिणीतटम्

Pagpasok niya, nanatili siyang nakatago roon, nababalisa sa mga hampas ni Durgā. Pagkaraan, dumating si Durgā sa pampang ng Dharmapuṣkariṇī.

Verse 34

नददर्शासुरं तत्र महिषं चंडिका तदा । अशरीरा ततो वाणी दुर्गा देवीमभाषत

Noon, hindi nakita ni Caṇḍikā roon ang asurang si Mahīṣa. Sa sandaling iyon, isang tinig na walang katawan ang nagsalita sa Diyosang Durgā.

Verse 35

भद्रकालि महादेवि महिषो दानवस्त्वया । ताडितो मुष्टिना भद्रे धर्मपुष्करिणीजले

“O Bhadrakālī, O dakilang Diyosa! Ang Dānava na si Mahīṣa ay tinamaan mo ng iyong kamao, O mapalad, sa tubig ng Dharmapuṣkariṇī.”

Verse 36

अस्मिन्नंतर्हितः शेते भयार्तो मारयस्व तम् । येनकेनाप्युपायेन चैनं प्राणैर्वियोजय

“Naririto siyang nagkukubli, pinahihirapan ng takot—patayin mo siya. Sa anumang paraan, ihiwalay mo siya sa hininga ng buhay.”

Verse 37

एवं वाचाऽशरी रिण्या कथिता चंडिका तदा । प्राह स्ववाहनं सिंहमसुरेंद्रवधोद्यता

Sa gayong pananalita ng tinig na walang katawan, nagsalita noon si Caṇḍikā sa sarili niyang sasakyan, ang leon—handa nang pumatay sa panginoon ng mga asura.

Verse 38

मृगेंद्र सिंहविक्रांत महावलपराक्रम । धर्मपुष्कीरणीतोयं निःशेषं पीय तां त्वया

“O panginoon ng mga hayop—leon sa hakbang, dakila sa lakas at tapang—inumin mong lubos ang tubig ng Dharmapuṣkariṇī.”

Verse 39

देव्यैवमुक्तः पंचास्यो धर्मपुष्करिणीजलम् । निःशेषं च पपौ विप्रा यथा पांसुर्भवेत्तथा

Sa utos ng Diyosa, ang may limang bibig ay ininom nang lubos ang tubig ng Dharmapuṣkariṇī, O mga brāhmaṇa—hanggang wari’y alikabok na lamang ang natira.

Verse 40

निरगान्महिषो दीनस्ततस्तस्मा ज्जलाशयात् । आयांतमसुरं देवी पादेनाक्रम्य मूर्द्धनि

Pagkaraan, lumitaw mula sa lawa ang dambuhalang asurang anyong kalabaw, abang-aba. Nang lumapit ang asura, inapakan ng Diyosa ang kanyang ulo.

Verse 41

कंठं शूलेन तीक्ष्णेन पीडयामास कोपिता । ततो देव्यसिमादाय चकर्तास्य शिरो महत्

Sa tindi ng galit, diniinan niya ang lalamunan nito gamit ang matalim na sibat; pagkatapos ay kinuha ng Diyosa ang kanyang espada at pinugot ang malaking ulo nito.

Verse 42

एवं स महिषो विप्राः सभृत्यबलवाहनः । दुर्गया निहतो भूमौ पपात च ममार च

Kaya, O mga Brahmana, ang demonyong kalabaw na iyon—kasama ang kanyang mga lingkod, hukbo, at mga sasakyan—ay pinaslang ni Durga; siya ay bumagsak sa lupa at namatay.

Verse 43

ततो देवाः सगंधर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः । स्तुत्वा देवीं ततः स्तोत्रैस्तुष्टा जहृषिरे तदा

Pagkatapos, ang mga diyos—kasama ang mga Gandharva, mga Siddha, at mga dakilang pantas—ay pumuri sa Diyosa sa pamamagitan ng mga himno; sa labis na kasiyahan, sila ay nagdiwang.

Verse 44

अनुज्ञातास्ततो देव्या देवा जग्मुर्यथागतम् । ततो देवी जगन्माता स्व नाम्ना पुरमुत्तमम्

Pagkatapos, sa pahintulot ng Diyosa, ang mga diyos ay lumisan tulad ng kanilang pagdating. Pagkaraan nito, ang Diyosa, ang Ina ng sanlibutan, ay nagtatag ng isang napakagandang lungsod sa kanyang sariling pangalan.

Verse 45

दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे चक्रे तदोत्तरे । ततो देव्यनुशिष्टास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

Itinatag Niya iyon sa hilagang panig ng pampang ng timog na karagatan. Pagkaraan, ang mga diyos—pinangungunahan ni Śakra (Indra)—ay kumilos ayon sa tagubilin ng Diyosa.

Verse 46

पूरयामासुरमृतैर्धर्मपुष्क रिणीं तदा । ततो ह्यमृततीर्थाख्यां लेभे तत्तीर्थमुत्तमम्

Noon ay pinuno nila ng amṛta ang banal na Dharmapuṣkariṇī. Mula noon, ang dakilang tawiran ay nakilala bilang “Amṛta-tīrtha,” ang lubhang mapalad na pook-sambahan.

Verse 47

ततो देवी वरमदात्स्वपुरस्य मुदान्विता । पशव्यं चापरोगं च पुरमेतद्भवत्विति

Pagkaraan, ang Diyosa, puspos ng galak, ay nagkaloob ng biyaya sa sarili niyang lungsod: “Nawa’y maging sagana sa mga hayop at malaya sa karamdaman ang bayang ito.”

Verse 49

ददौ तीर्थाय च वरं स्नातानामत्र वै नृणाम् । यथाभिलाषं सिद्धिः स्यादित्युक्त्वा सा दिवं ययौ

Nagkaloob din siya ng biyaya sa mismong tīrtha: sa mga taong naliligo rito, nawa’y maganap ang katuparan ayon sa kanilang ninanais. Pagkasabi nito, siya’y nagtungo sa langit.

Verse 50

देवीपत्तनमारभ्य सुमुहूर्ते दिने द्विजाः । विघ्नेश्वरं प्रणम्यादौ सलिलस्वामिनं तथा

Mula sa Devīpattana, sa isang mapalad na araw at sa kanais-nais na sandali, ang mga brāhmaṇa ay unang yumukod kay Vighneśvara, at gayundin kay Salilasvāmin.

Verse 51

महादेवाभ्यनुज्ञातो रामचंद्रोऽतिधार्मिकः । स्थापयित्वा स्वहस्तेन पाषाणनवकं मुदा

Si Rāmacandra, lubhang matuwid at may pahintulot ni Mahādeva, ay masayang inilagay sa sariling kamay ang siyam na bato.

Verse 52

सेतुमारब्धवान्विप्रा यावल्लंकामतंद्रितः । सिंहासनं समारुह्य रामो नलकृतं शुभम्

O mga brāhmaṇa, walang pagod niyang sinimulan ang pagtatayo ng tulay hanggang Laṅkā. Si Rāma’y umakyat sa mapalad na trono na nilikha ni Nala.

Verse 53

वानरैः कारयामास सेतुमब्धौ नलादिभिः । पर्वताञ्छाखिनोवृक्षान्दृषदः काष्ठसंचयान्

Ipinagawa niya sa karagatan ang tulay sa pamamagitan ng mga vānarā, sa pamumuno ni Nala at ng iba pa—gamit ang mga bundok, punong may sanga, mga bato, at mga bunton ng kahoy.

Verse 54

तृणानि च समाजह्रुर्वानरा वनमध्यतः

Mula sa kaloob-looban ng gubat, nagtipon din ang mga vānarā ng mga damo at dayami.

Verse 55

नलस्तानि समादाय चक्रे सेतुं महोदधौ । पंचभिर्दिवसैः सेतुर्यावल्लंकासमीपतः

Tinanggap ni Nala ang mga iyon at itinayo ang tulay sa dakilang karagatan. Sa loob ng limang araw, umabot ang tulay hanggang sa kalapitan ng Laṅkā.

Verse 56

दशयोजनविस्तीर्णश्शतयोजनमायतः । कृतः सेतुर्नलेनाब्धौ पुण्यः पापविनाशनः

Sa karagatan, itinayo ni Nala ang Setu—sampung yojana ang lapad at sandaang yojana ang haba—isang banal na tulay na nagdudulot ng kabutihang-loob at pumupuksa sa kasalanan.

Verse 57

देवीपुरस्य निकटे नवपाषाणरूपके । सेतुमूले नरः स्नायात्स्वपापपरिशुद्धये

Malapit sa Devīpura, sa pinakaugat ng Setu na may siyam na anyong-bato, dapat maligo ang tao upang luminis sa sariling kasalanan.

Verse 58

चक्रतीर्थे तथा स्नायाद्भजेत्सेत्वधिपं हरिम् । देवीपत्तनमारभ्य यत्कृतं सेतुबंधनम्

Gayundin, sa Cakratīrtha ay dapat maligo at sambahin si Hari, ang Panginoon ng Setu; sapagkat mula sa Devīpattana sinimulan ang pagtatayo ng tulay na Setu.

Verse 59

तत्सेतुमूलं विप्रेंद्रा यथार्थं परिकल्पितम् । सेतोस्तु पश्चिमा कोटिर्दर्भशय्या प्रकीर्तिता

Yaong Setumūla, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ay tunay na naitatag ayon sa katotohanan; at ang kanlurang dulo ng Setu ay tanyag bilang Darbhaśayyā.

Verse 60

देवीपुरी च प्राक्कोटिरुभयं सेतुमूलकम् । उभयं पुण्यमाख्यातं पवित्रं पापनाशनम्

Ang Devīpurī ang silangang dulo, at ang dalawang dulo ay kapwa kabilang sa Setumūla; kapwa ipinahayag na mapagkaloob ng kabanalan—nakapagdalisay at pumupuksa ng kasalanan.

Verse 61

यत्सेतुमूलं गच्छंति येन मार्गेण वै नराः । तत्तन्मार्गगतास्ते ते तस्मिंस्तस्मिन्विमुक्तिदे

Alinmang Setumūla ang puntahan ng mga tao, at alinmang landas ang kanilang tahakin—yaong mismong landas na tinahak nila, doon at doon ay nagkakaloob ng kalayaan.

Verse 62

स्नात्वादौ सेतुमूले तु चक्रतीर्थे तथैव च । संकल्पपूर्वकं पश्चाद्गच्छेयुः सेतुबंधनम्

Pagkaligo muna sa Setumūla, at gayundin sa Cakratīrtha, saka—pagkaraan ng banal na saṅkalpa—magtungo sila sa Setu-bandhana, ang pook ng Tulay.

Verse 63

देवीपुरे तथा दर्भशय्यायामपि भूसुराः । चक्रतीर्थे शिवे स्नानं पुण्यपापविनाशनम्

O mga bhūsura, sa Devīpura at gayundin sa Darbhaśayyā, ang pagligo sa mapalad na Cakratīrtha ay pumupuksa ng kasalanan at nagkakaloob ng kabutihang-loob (puṇya).

Verse 64

स्मरणादुभयत्रापि चक्रतीर्थस्य वै द्विजाः । भस्मीभवंति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

O mga dvija, sa pag-alaala lamang sa Cakratīrtha—dito man o doon—ang mga kasalanan, kahit yaong nagawa sa sandaang libong kapanganakan, ay nagiging abo.

Verse 65

जन्मापि विलयं यायान्मुक्तिश्चापि करे स्थिता । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

Maging ang muling pagsilang ay magwawakas, at ang kalayaan (mokṣa) ay wari’y nasa palad; walang tīrtha na kapantay ng Cakratīrtha—ni noon, ni sa darating.

Verse 66

भूलोके यानि तीर्थानि गंगादीनि द्विजोत्तमाः । चक्रतीर्थस्य तान्यद्धा कलां नार्हंति षोडशीम्

O pinakamainam sa mga dvija, ang lahat ng tīrtha sa daigdig—mula sa Gaṅgā at iba pa—tunay na hindi man lamang umaabot sa ikalabing-anim na bahagi ng kaluwalhatian ng Cakratīrtha.

Verse 67

आदौ तु नवपाषाणमध्येऽब्धौ स्नानमाचरेत् । क्षेत्रपिंडे ततः कुर्याच्चक्रतीर्थे तथैव च

Sa pasimula, maligo sa dagat sa gitna ng Siyam na Bato. Pagkaraan, isagawa ang banal na handog na tinatawag na kṣetra-piṇḍa; at gayundin sa Cakra-tīrtha.

Verse 68

सेतुनाथं हरिं सेवेत्स्वपापपरिशुद्धये । एवं हि दर्भशय्यायां कुर्युस्तन्मार्गतो गताः

Sambahin ang Hari, ang Panginoon ng Setu, upang ganap na luminis sa sariling mga kasalanan. Sa gayon, yaong naglalakbay sa banal na landas ay gawin ito, na nakahimlay sa higaan ng damong darbha.

Verse 69

आरूढं रामचंद्रेण यो नमस्कुरुते जनः । सिंहासनं नलकृतं न तस्य नरकाद्भयम्

Ang taong yumuyukod nang may pagpipitagan sa trono na sinakyan ni Rāmacandra—ang trono ng leon na ginawa ni Nala—ay walang takot sa impiyerno.

Verse 70

सेतुमादौ नमस्कुर्याद्रामं ध्यायन्हृदा तदा । रघुवीरपदन्यास पवित्रीकृतपांसवे

Sa pasimula, yumukod sa Setu, at noon ay magnilay kay Rāma sa puso—sa Setu na ang alikabok ay pinabanal ng mga yapak ng bayani ng angkan ni Raghu.

Verse 71

दशकंठशिरश्छेदहेतवे सेतवे नमः । केतवे रामचंद्रस्य मोक्षमार्गैकहेतवे

Pagpupugay sa Setu, na sanhi ng pagkaputol ng mga ulo ni Daśakaṇṭha (Rāvaṇa). Pagpupugay sa kanya bilang watawat-tanda ni Rāmacandra, ang tanging sanhi ng landas tungo sa mokṣa, ang paglaya.

Verse 72

सीताया मानसांभोजभानवे सेतवे नमः । साष्टांगं प्रणिपत्यादौ मंत्रेणानेन वै द्विजाः

Pagpupugay sa Setu, na gaya ng araw sa lotus ng isipan ni Sītā. O mga dalawang-ulit-na-isinilang, sa simula’y magpatirapa nang buong katawan (walong sangkap), at saka sumamba sa pamamagitan ng mismong mantrang ito.

Verse 73

ततो वेतालवरदं तीर्थं गच्छेन्महाबलम् । तत्र स्नानादवाप्नोति सिद्धिं पारामिकां नरः

Pagkaraan nito, magtungo ang tao sa makapangyarihang tīrtha na tinatawag na Vetāla-varada. Sa pagligo roon, nakakamit ng tao ang sukdulang siddhi, ang pinakamataas na ganap na katuparan.

Verse 74

योऽध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा भक्तियुतो द्विजेंद्राः । स्वर्गादयस्तस्य न दुर्लभाः स्युः कैवल्यमप्यस्य करस्थमेव

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang, ang taong bumibigkas ng kabanatang ito—o nakikinig man lamang nang may debosyon—ay hindi mahirap para sa kanya ang langit at iba pa; maging ang kaivalya, ang ganap na paglaya, ay wari’y nasa kanyang palad.