Adhyaya 4

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्राक्षसः कोऽसौ सूत पौराणिकोत्तम । विष्णुभक्तं महात्मानं यो गालवमबाधत

Sinabi ng mga ṛṣi: “O kagalang-galang na Sūta, pinakadakila sa mga tagapagsalaysay ng kaalamang Purāṇa—sinong rākṣasa yaon na nang-api sa dakilang-loob na si Gālava, deboto ni Viṣṇu?”

Verse 2

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि राक्षसं क्रूरं तं विप्राः शृणुतादरात् । यथा स राक्षसो जातो मुनीनां शापवैभवात्

Sinabi ni Śrī Sūta: “Isasalaysay ko ang malupit na rākṣasa. O mga brāhmaṇa, makinig nang may paggalang—kung paanong siya’y isinilang dahil sa makapangyarihang bisa ng sumpa ng mga muni.”

Verse 3

पुरा कैलासशिखरे हालास्ये शिवमंदिरे । चतुर्विशतिसाहस्रा मुनयो ब्रह्मवादिनः

Noong unang panahon, sa tuktok ng Kailāsa, sa Hālāsya sa templo ni Śiva, may dalawampu’t apat na libong muni—mga tagapahayag ng brahman, ang banal na katotohanan.

Verse 4

वसिष्ठात्रिमुखाः सर्वे शिवभक्ता महौजसः । भस्मोद्धूलितसर्वांगास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः

Pinangunahan nina Vasiṣṭha at Atri, silang lahat ay deboto ni Śiva, nagliliwanag sa dakilang lakas-espirituwal; ang buong katawan ay pinahiran ng banal na abo, at ang noo’y may tatlong guhit na tanda, ang tripuṇḍra.

Verse 5

रुद्राक्ष मालाभरणाः पंचाक्षरजपे रताः । हालास्यनाथं भूतेशं चंद्रचूडमुमापतिम्

Nakasuot ng mga kuwintas na rudrākṣa at masigasig sa japa ng limang-pantig na mantra, sinamba nila ang Panginoon ng Hālāsya—si Bhūteśa, ang Śiva na may koronang buwan, ang asawa ni Umā.

Verse 6

उपासांचक्रिरे मुक्त्यै मधुरापुरवासिनः । कदाचित्तत्र गंधर्वो विश्वावसुसुतो बली

Ang mga naninirahan sa lungsod ng Madhurā ay nagsagawa ng pagsamba upang makamtan ang kalayaan. Minsan, dumating doon ang isang makapangyarihang gandharva—anak ni Viśvāvasu.

Verse 7

दुर्द्दमोनाम विप्रेंद्रा विटगोष्ठीपरायणः । ललनाशतसंयुक्तो विवस्त्रः सलिलाशये

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, ang pangalan niya ay Durddama, at siya’y nakatuon sa magaspang na pagsasaya. Napalilibutan ng daan-daang babae, siya’y naglalaro nang hubad sa isang pook-tubigan.

Verse 8

चिक्रीड स विवस्त्राभिः साकं युवतिभिर्मुदा । हालास्यनाथतीर्थं तद्वसिष्ठो मुनिभिः सह

Doon siya’y masayang nakipaglaro kasama ng mga hubad na dalagang babae sa banal na tīrtha ni Hālāsya-nātha. Pagkaraan, dumating si Vasiṣṭha kasama ang mga muni.

Verse 9

माध्यंदिनं कर्तुमना ययौ शंकरमंदिरात् । तानृषीनवलोक्याथ रामास्ता भयकातराः

Nagnanais niyang gampanan ang tanghaling ritwal, lumabas siya mula sa templo ni Śaṅkara. Datapwat nang makita ng mga babae ang mga ṛṣi, sila’y nanginig sa takot at nabagabag.

Verse 10

वासांस्याच्छादयामासुर्दुर्द्दमो न तु साहसी । ततो वसिष्ठः कुपितः शशापैनं गत त्रपम्

Dali-daling tinakpan ng mga babae ang kanilang kasuotan; ngunit si Durdama—walang hiya at di man lamang napigil—ay hindi. Kaya si Vasiṣṭha, sa galit, ay isinumpa siya, yamang nawala na sa kaniya ang lahat ng kahinhinan.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । यस्माद्दुर्दम गंधर्व दृष्ट्वास्मांल्लज्जया त्वया । वासो नाच्छादितं शीघ्रं याहि राक्षसतां ततः

Sinabi ni Vasiṣṭha: “Yamang ikaw, O Durdama na Gandharva, nang makita mo kami, ay hindi agad nagtakip dahil sa hiya—kaya mula rito, pumaroon ka sa kalagayan ng isang Rākṣasa.”

Verse 12

इत्युक्त्वा ता स्त्रियः प्राह वसिष्ठो मुनिपुंगवः । यस्मादाच्छादितं वस्त्रं दृष्ट्वास्मांल्ललनोत्तमाः

Pagkasabi nito, si Vasiṣṭha—pinakamataas sa mga muni—ay nagsalita sa mga babaeng iyon: “Yamang kayo, O pinakamainam na mga dalaga, nang makita ninyo kami ay tinakpan ang inyong kasuotan…”

Verse 13

ततो न युष्माञ्छपिष्यामि गन्छध्वं त्रिदिवं ततः । एवमुक्ता वसिष्ठेन रामाः प्रांजलयस्तदा

“Kaya hindi ko kayo isusumpa; mula rito, pumaroon kayo sa Tridiva, sa daigdig ng mga deva.” Nang masabi ito ni Vasiṣṭha, ang mga kaakit-akit na babae ay tumindig noon na magkayakap ang mga palad sa paggalang.

Verse 14

प्रणिपत्य वसिष्ठं तं भक्तिनम्रेण चेतसा । मुनिमंडलमध्ये तं वसिष्ठमिदमब्रुवन्

Nagpatirapa sila kay Vasiṣṭha, na ang puso’y yumukod sa debosyon; at sa gitna ng kapulungan ng mga muni, sinabi nila ang mga salitang ito kay Vasiṣṭha.

Verse 15

रामा ऊचुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ चतुरानननंदन । दयासिंधोऽवलोक्यास्मान्न कोपं कर्तुमर्हसि

Nagsalita ang mga babae: “O Mapalad, nakaaalam ng lahat ng dharma, O anak ng Apat-na-mukhang Brahmā; O dagat ng habag—pagmasdan mo kami at huwag kang magalit.”

Verse 16

पतिरेवहि नारीणां भूषणं परमुच्यते । पतिहीना तु या नारी शतपुत्रापि सा मुने

Tunay, sa mga babae ang asawa lamang ang sinasabing pinakamataas na palamuti. Ngunit ang babaeng walang asawa—kahit may sandaang anak, O muni—ay nananatiling salat.

Verse 17

विधवेत्युच्यते लोके तत्स्त्रीणां मरणं स्मृतम् । तत्प्रसादं कुरु मुने पत्यावस्माक मादरात्

“Sa daigdig siya’y tinatawag na balo; at iyon ay inaalala na parang ‘kamatayan’ para sa mga babae. Kaya, O muni, ipagkaloob mo ang iyong biyaya—alang-alang sa aming asawa.”

Verse 19

एकोऽपराधः क्षंतव्यो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । क्षमां कुरु दयासिंधो युष्मच्छिष्येऽत्र दुर्दमे

“Ang iisang pagkakasala ay dapat patawarin ng mga muning nakakakita ng katotohanan. O dagat ng habag, igawad mo rito ang kapatawaran kay Durdama, na iyong alagad.”

Verse 20

न मे स्याद्वचनं मिथ्या कदाचिदपि सुभ्रुवः । उपायं वः प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं श्रद्धया सह

“Hindi kailanman magiging kasinungalingan ang aking salita, O mga may magagandang kilay. Gayunman, sasabihin ko sa inyo ang isang paraan; makinig kayo nang may pananampalataya.”

Verse 21

षोडशाब्दावधिः शापो भर्तुर्वो भविता ध्रुवम् । षोडशाब्दावधौ चैष दुर्दमो राक्षसाकृतिः

Sa loob ng labing-anim na taon, tiyak na mananatili ang sumpang ito sa inyong asawa. Sa buong labing-anim na taong yaon, ang Durdama ay magtataglay ng anyong rākṣasa.

Verse 22

यदृच्छयाचक्र तीर्थं गमिष्यति सुरांगनाः । आस्ते तत्र महायोगी गालवो विष्णुतत्परः

Sa di-sinasadyang pagkakataon, O mga dalagang makalangit, siya’y tutungo sa Cakratīrtha. Doon nananahan ang dakilang yogin na si Gālava, lubos na nakatuon kay Viṣṇu.

Verse 23

भक्ष्यार्थं तं मुनिं सोऽयं राक्षसोभिगमिष्यति । ततो गालवरक्षार्थं प्रेरितं चक्रमुत्तमम्

Upang lamunin ang banal na muni, lalapitan siya ng rākṣasang ito. Pagkaraan, para sa pag-iingat kay Gālava, paiikutan at paiiralin ang kataas-taasang Cakra.

Verse 24

विष्णुनास्य शिरो रामा हरिष्यति न संशयः । ततः स्वरूपमासाद्य शापान्मुक्तः सुदुर्दमः

Si Viṣṇu ang puputol sa kanyang ulo—walang alinlangan, O mga Rāmā. Pagkaraan, sa pagbabalik sa tunay na anyo, si Sudurdama ay mapapalaya sa sumpa.

Verse 25

पतिर्वस्त्रिदिवं भूयो गंतास्त्यत्र न संशयः । ततस्त्रिदिवमासाद्य दुर्द्दमोऽयं पतिर्हि वः

Ang inyong asawa ay muling tutungo sa Tridiva, ang daigdig na makalangit—walang alinlangan. Pagdating sa langit, ang Durdama ring ito ang magiging asawa ninyo, gaya ng dati.

Verse 26

रमयिष्यति सुन्दर्यो युष्मान्सुन्दरवेषभृत् । श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा तु वसिष्ठस्ता दुर्दमस्य वरांगनाः

“Siya, na may marikit na anyo at magandang bihis, ay magpapaligaya sa inyo, O mga dalagang maririkit.” Wika ni Śrī Sūta: Pagkasabi nito, si Vasiṣṭha ay nagsalita sa mga piling babae ni Durdama…

Verse 27

स्वाश्रमं प्रययौ तूर्णं हालास्येश्वरभक्तिमान् । अथ रामास्तमालिंग्य दुर्द्दमं पतिमातुराः

Siya, na puspos ng debosyon kay Hālāsyeśvara, ay dagling nagtungo sa sarili niyang āśrama. Pagkaraan, ang mga Rāmā, nababalisa sa dalamhati, ay niyakap ang kanilang asawa na si Durdama.

Verse 28

रुरुदुः शोकसंविग्ना दुःखसागरमध्यगाः प्र । पश्यंतीषु तास्वेव दुर्दमो राक्षसोऽभवत्

Sila’y humagulgol, yumanig sa dalamhati, na wari’y nasa gitna ng dagat ng pagdurusa. Habang sila’y nakatingin, si Durdama ay naging isang rākṣasa.

Verse 29

महादंष्ट्रो महाकायो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः । तं दृष्ट्वा भयसंविग्ना जग्मू रामास्त्रिविष्टपम्

May dambuhalang pangil at napakalaking katawan, at may pulang balbas at buhok. Nang makita siya, ang mga Rāmā, nanginginig sa takot, ay nagtungo sa Triviṣṭapa, ang langit.

Verse 30

ततो राक्षसवेषोऽयं दुर्दमो भैरवाकृतिः । भक्षयन्प्राणिनः सर्वान्देशाद्देशं वनाद्वनम्

Mula noon, si Durdama—nakabihis sa anyong rākṣasa at may nakapangingilabot na anyong tila Bhairava—ay nilamon ang lahat ng nilalang, pagala-gala sa lupain at gubat, mula pook hanggang pook.

Verse 31

भ्रमन्न निलवेगोऽसौ धर्मतीर्थं ततो ययौ । एवं षोडशवर्षाणि भ्रमतोऽस्य ययुस्तदा

Kaya yaong Nīlavega, palaging pagala-gala at di mapalagay, ay nagtungo sa Dharmatīrtha. Sa gayong paglalagalag niya, lumipas para sa kanya ang labing-anim na taon.

Verse 32

ततस्तु षोडशाब्दांते राक्षसोयं मुनीश्वराः । भक्षितुं गालवमुनिं धर्मतीर्थनिवासिनम्

Pagkaraan, sa pagtatapos ng labing-anim na taon, O mga pinakadakilang pantas, ang rākṣasang ito ay naglakad upang lamunin ang pantas na si Gālava, na nananahan sa Dharmatīrtha.

Verse 33

उपाद्रवद्वायुवेगः सचास्तौषीज्जनार्दनम् । गालवेन स्तुतो विष्णुस्तदा चक्रमचोदयत्

Sumugod si Vāyuvega upang manalakay, at siya’y nagpuri kay Janārdana. Noon, si Viṣṇu, na pinuri ni Gālava, ay pinakilos ang Kanyang cakra.

Verse 34

रक्षितुं गाल वमुनिं राक्षसेन प्रपीडितम् । अथागत्य हरेश्चक्रं राक्षसस्य शिरोऽहरत्

Upang iligtas ang pantas na si Gālava na pinahihirapan ng rākṣasa, dumating ang cakra ni Hari at pinutol ang ulo ng rākṣasa.

Verse 35

ततोऽयं राक्षसं देहं त्यक्त्वा दिव्यकलेवरः । विमानवरमारुह्य दुर्दमः पुष्पवर्षितः

Pagkatapos, iniwan niya ang katawan ng rākṣasa at nagtaglay ng banal na anyo. Si Durdama ay sumakay sa isang maringal na vimāna, binubuhusan ng ulan ng mga bulaklak.

Verse 36

प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा ववन्दे तं सुदर्शनम् । तुष्टाव श्रुतिरम्याभिर्वाग्भिरग्र्याभिरादरात्

Magkasanib ang mga palad at yumukong mababa, sumamba siya sa marilag na Sudarśana. Sa taimtim na paggalang, pinuri niya Siya sa mararangal na salitang kaaya-ayang pakinggan.

Verse 37

दुर्दम उवाच । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु विष्णुहस्तैकभूषण । नमस्तेऽसुरसंहर्त्रे सहस्रादित्यतेजसे

Sinabi ni Durdama: “Pagpupugay sa iyo, O Sudarśana—tanging hiyas ng kamay ni Viṣṇu. Pagpupugay sa iyo, mamumuksa ng mga asura, nagniningning na tila sanlibong araw.”

Verse 38

कृपालेशेन भवतस्त्यक्त्वाहं राक्षसीं तनुम् । स्वरूपमभजं विष्णोश्चक्रायुध नमोऽस्तु ते

“Sa munting bahagi ng iyong habag, aking iniwan ang katawang rākṣasa at muling natamo ang aking tunay na anyo. O Cakrāyudha ni Viṣṇu, pagpupugay sa iyo.”

Verse 39

अनुजानीहि मां गन्तुं त्रिदिवं विष्णुवल्लभ । भार्या मे परिशोचंति विरहातुरचेतसः

“Pahintulutan mo akong pumanaw patungong langit, O minamahal ni Viṣṇu. Ang aking mga asawa, ang isip ay sugatan sa pangungulila, ay nagdadalamhati para sa akin.”

Verse 40

त्वन्मनस्को भविष्यामि यावज्जीवं यथाह्यहम् । तथा कृपां कुरुष्व त्वं मयि चक्र नमोऽस्तु ते

“Habang ako’y nabubuhay, sa iyo lamang ako magtutuon ng puso. Kaya igawad mo sa akin ang iyong habag, O Cakra—pagpupugay sa iyo.”

Verse 41

एवं स्तुतं विष्णुचक्रं दुर्दमेन सभक्तिकम् । अनुजग्राह सहसा तथास्त्विति मुनीश्वराः

Sa gayong pagpupuri na may debosyon ni Durdama, agad siyang kinalugdan ng Sudarśana—ang chakra ni Viṣṇu—na nagsabi: “Mangyari nawa,” O pinakadakila sa mga muni.

Verse 42

चक्रायुधाभ्यनुज्ञातो दुर्दमो गालवं मुनिम् । प्रणम्य तेनानुज्ञातो गन्धर्वस्त्रिदिवं ययौ

Nang mapahintulutan ng Cakrāyudha, yumukod si Durdama sa muni na si Gālava; at nang siya’y pahintulutan din nito, ang Gandharva ay nagtungo sa Tridiva, sa langit.

Verse 43

दुर्दमे तु गते स्वर्गं गालवो मुनिपुंगवः । स चक्रं प्रार्थयामास विष्ण्वायुधमनुत्तमम्

Nang si Durdama ay makaalis na patungong langit, si Gālava—ang toro sa mga muni—ay nanalangin sa walang kapantay na sandata ni Viṣṇu, ang banal na chakra.

Verse 44

चक्रायुध नमामि त्वां महासुरविमर्द्दन । देवीपट्टण पर्यंते धर्मतीर्थे ह्यनुत्तमे

O Cakrāyudha, sumasamba ako sa iyo, tagapagdurog ng dakilang mga Asura. Manahan ka rito—hanggang sa hanggahan ng Devīpaṭṭaṇa—sa walang kapantay na banal na tawiran ng Dharma.

Verse 45

सन्निधानं कुरुष्व त्वं सर्वपापविनाशनम् । त्वत्सन्निधानात्सर्वेषां स्नातानां पापिनामिह

Itatag mo rito ang iyong presensya, tagapaglipol ng lahat ng kasalanan; sapagkat dahil sa iyong pagkanaririto, maging ang mga makasalanang naliligo rito ay napapawalang-sala sa kanilang mga dungis.

Verse 46

पापनाशं कुरुष्व त्वं मोक्षं च कुरु शाश्वतम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातिं लोकस्य परिकल्पय

Pawiin Mo ang paglipol ng mga kasalanan, at igawad Mo rin ang walang-hanggang mokṣa. Ipagkaloob Mo sa pook na ito ang katanyagang ‘Cakratīrtha’ sa mga tao.

Verse 47

त्वत्सन्निधानादत्रत्यमुनीनां भयनाशनम् । इतः परं भवत्वार्य चक्रायुध नमोऽस्तु ते

Sa Iyong pagparito, nawa’y mapawi ang takot ng mga muning nananahan dito. Mula ngayon, O marangal na Cakrāyudha, mangyari nawa ito—pagpupugay sa Iyo.

Verse 48

भूतप्रेतपिशाचेभ्यो भयं मा भवतु प्रभो । इति संप्रार्थितं चक्रं गालवेन मुनीश्वराः

“O Panginoon, nawa’y wala kaming takot sa mga bhūta, preta, at piśāca.” Sa gayon, taimtim na idinalangin ni Gālava ang Cakra, O pinakadakila sa mga muni.

Verse 49

तथैवा स्त्विति सम्भाष्य तस्मिंस्तीर्थे तिरोहितम् । श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्रा राक्षसस्स भवो मया

Sumagot ito, “Gayon na nga,” at naglaho sa mismong tīrtha na yaon. Sinabi ni Śrī Sūta: Sa gayon, O mga brāhmaṇa, isinalaysay ko sa inyo ang pinagmulan ng rākṣasa na iyon.

Verse 50

माहात्म्यं चक्र तीर्थस्य कथितं च मलापहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

Naipahayag na ang kadakilaan ng Cakratīrtha, ang tagapag-alis ng karumihan. Sa pagdinig nito, ang tao sa lupa ay napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 51

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ सूत पौराणिकोत्तम । आरभ्य दर्भशयनमादेवीपत्तनावधि

Sinabi ng mga ṛṣi: “O Sūta, alagad ni Vyāsa, dakilang pantas, pinakadakila sa mga tagapagsalaysay ng Purāṇa—isalaysay mo ang banal na salaysay mula sa Darbhaśayana hanggang sa Devīpattana.”

Verse 52

बहुव्यायामसंयुक्तं चक्रतीर्थमनुत्तमम् । ययौ विच्छिन्नतां मध्ये कथं कथय सांप्रतम्

“Paano naputol sa gitna ang walang kapantay na Cakratīrtha, na kaugnay ng matinding pagsisikap? Isalaysay mo ito sa amin ngayon.”

Verse 53

एनं मनसि तिष्ठन्तं संशयं छेत्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । पुरा हि पर्वताः सर्वे जातपक्षा मनोजवाः

“Nararapat mong putulin ang pag-aalinlangang nananatili sa aming isipan.” Sinabi ni Śrī Sūta: “Noong unang panahon, ang lahat ng bundok ay nagkaroon ng mga pakpak at kumilos na kasingbilis ng isip.”

Verse 54

पर्यंतपर्वतै सार्द्धं चेरुराकाशमार्गगाः । नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च

Kasama ang mga kabundukang nakapaligid, sila’y naglakbay sa mga landas ng himpapawid—sa ibabaw ng mga lungsod at mga kaharian, sa ibabaw ng mga nayon, at maging sa mga gubat.

Verse 55

आप्लुत्याप्लुत्य तिष्ठंति पर्वताः सर्वतो भुवि । आक्रम्याक्रम्य तिष्ठंति यत्रयत्र महीधराः

Paulit-ulit na lumulukso, ang mga bundok ay tumigil sa lahat ng dako sa lupa; paulit-ulit na dumidiin, ang mga tagapasan ng daigdig ay namahinga saanman nila naisin.

Verse 56

तत्रतत्र नरा गावस्तथान्ये प्राणिसंचयाः । मरणं सहसा प्रापुः पीड्यमाना महीधरैः

Dito at doon, ang mga tao, mga baka, at iba pang pulutong ng may-buhay ay biglang sinalubong ng kamatayan, nadurog at pinahirapan ng mga bundok.

Verse 57

ब्राह्मणादिषु वर्णेषु नष्टेषु समनन्तरम् । यज्ञाद्यभावात्सहसा देवता व्यसनं ययुः

Nang mapuksa ang mga varṇa na nagsisimula sa mga Brāhmaṇa, agad—dahil tumigil ang mga yajña at kaugnay na ritwal—biglang napasailalim sa pagdurusa ang mga diyos.

Verse 58

तत इन्द्रो महाक्रुद्धो वज्रमादाय वेगवान् । चिच्छेद सहसा पक्षान्पर्वतानां तरस्विनाम्

Pagkatapos, si Indra, labis na nagngangalit, ay mabilis na dinampot ang vajra at agad na pinutol ang mga pakpak ng makapangyarihang mga bundok.

Verse 59

छिद्यमानच्छदाः सर्वे वासवेन महीधराः । अनन्यशरणा भूत्वा समुद्रं प्राविशन्भयात्

Habang pinuputol ni Vāsava (Indra) ang kanilang mga pakpak, ang lahat ng mga bundok—na wala nang ibang masisilungan—ay pumasok sa karagatan dahil sa takot.

Verse 60

अचलेषु च सर्वेषु पतत्सु लवणार्णवे । निपेतुरर्णवभ्रांत्या चक्रतीर्थेपि केचन

At nang ang lahat ng mga bundok ay nahuhulog sa maalat na karagatan, ang ilan—sa pagkalito sa dagat—ay nahulog pa maging sa Cakratīrtha.

Verse 61

पतितैः पर्वतैस्तैस्तु मध्यतः पूरितोदरम् । चक्रतीर्थं महापुण्यं मध्ये विच्छेदमाययौ

Ngunit dahil sa mga bundok na gumuho, napuno ang guwang sa gitna. Kaya ang lubhang banal na Cakra-tīrtha ay nagkaroon ng siwang sa kanyang kalagitnaan.

Verse 62

यदृच्छया महाशैलाः पार्श्वयोस्तत्र नापतन् । अतो वै दर्भशयने तथा देवीपुरेऽपि च

Sa mapalad na pagkakataon, ang malalaking bato ay hindi bumagsak sa magkabilang gilid doon. Kaya sa Darbhaśayana—at gayundin sa Devīpura—ito’y inaalala at itinuturo.

Verse 63

विच्छिन्नमध्यं तद्द्वेधा विभक्तमिव दृश्यते । मध्यतः पतितैः शैलैश्चक्रतीर्थं स्थलीकृतम्

Ang gitna nito, na naputol, ay wari’y nahati sa dalawa. At dahil sa mga batong bumagsak sa sentro, ang Cakra-tīrtha ay naging matibay na lupaing patag.

Verse 64

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं मुनीन्द्रा यन्मध्यतस्तीर्थमिदं स्थली कृतम् । यथा महीध्राः सहसा बिडौजसा विच्छिन्नपक्षा इह पेतुरुन्नताः

Sinabi ni Śrī Sūta: “O mga panginoon ng mga muni, ganito ninyo isinalaysay kung paanong ang tīrtha na ito, sa gitna, ay naging lupang matatag—kung paanong ang matatayog na bundok ay biglang bumagsak dito, na ang kanilang mga pakpak ay pinutol ng Makapangyarihan.”