Adhyaya 39

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि कपितीर्थस्य वैभवम् । तत्तीर्थं सकलैः पूर्वं गंधमादनपर्वते

Sinabi ni Śrī Sūta: Ngayon, aking ganap na ipahahayag ang kadakilaan ng Kapitīrtha—yaong banal na tawiran na noong unang panahon ay kilala ng lahat sa Bundok Gandhamādana.

Verse 2

सर्वेषामुपकाराय कपिभिर्निर्मितं द्विजाः । रावणादिषु रक्षःसु हतेषु तदनंतरम्

O mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, ito’y itinindig ng mga pangkat ng Vānara para sa kapakinabangan ng lahat—pagkaraan mismo na mapuksa ang mga Rākṣasa na pinamunuan ni Rāvaṇa.

Verse 3

तीर्थं निर्माय तत्रैव सस्नुस्ते कपयो मुदा । तीर्थाय च वरं प्रादुः कपयः कामरूपिणः

Matapos maitindig ang tīrtha, doon din naligo ang mga Vānara nang may galak; at ang mga Vānara na nakapag-aanyo ayon sa nais ay nagkaloob ng isang biyaya sa tīrtha mismo.

Verse 4

अस्मिंस्तीर्थे निमग्ना ये भक्तिप्रवणचेतसः । ते सर्वे मुक्तिभाजः स्युर्महापातकमोचिताः

Yaong lumulubog sa banal na tīrtha na ito, na ang puso’y nakahilig sa debosyon— silang lahat ay nagiging kabahagi ng mokṣa, at napapawalang-sala sa mabibigat na kasalanan.

Verse 5

अत्र तीर्थे निमग्नानां न स्यान्नरकजं भयम् । अत्र स्नाता नराः सर्वे दारिद्रयं नाप्नुवंति हि

Sa mga lumulubog sa tīrtha na ito, walang takot na nagmumula sa impiyerno. Tunay, ang lahat ng naliligo rito ay hindi nahuhulog sa karalitaan.

Verse 6

अत्र तीर्थे निमग्नानां यमपीडापि नो भवेत् । कपितीर्थं प्रयास्येऽहमिति यः सततं ब्रुवन्

Sa mga lumulubog sa tīrtha na ito, kahit ang pahirap ni Yama ay hindi sumasapit. At sinumang laging nagsasabi, ‘Pupunta ako sa Kapitīrtha,’ …

Verse 7

व्रजेच्छतपदं विप्राः स यायात्परमं पदम् । एतत्तीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

O mga brāhmaṇa, kahit maglakad lamang siya ng sandaang hakbang, nararating niya ang kataas-taasang kalagayan. Walang tīrtha na kapantay nito— wala noon at wala ring darating.

Verse 8

एवं वरं तु ते दत्त्वा तीर्थायास्मै कपीश्वराः । रामं दाशरथिं सर्वे प्रणम्याथ ययाचिरे

Sa gayon, matapos ipagkaloob ang biyayang ito sa tīrtha, ang mga panginoon ng mga Vānara ay sabay-sabay na yumukod kay Rāma, anak ni Daśaratha, at saka inilahad ang kanilang kahilingan.

Verse 9

स्वामिंस्त्वयास्मै तीर्थाय दीयतां वरमद्भुतम् । कपिभिः प्रार्थितो विप्रा रामचंद्रोऽतिहर्षितः

“O Panginoon, ipagkaloob mo sa tīrthang ito ang isang kahanga-hangang biyaya.” Sa ganitong pagmamakaawa ng mga Vānara, O mga brāhmaṇa, si Rāmacandra ay napuspos ng dakilang galak.

Verse 10

तत्तीर्थाय वरं प्रादात्कपीनां प्रीतिकारणात् । अत्र तीर्थे निमग्नानां गंगास्नानफलं लभेत्

Dahil sa pag-ibig niya sa mga kapi, ipinagkaloob ni Rāma ang isang biyaya sa banal na tīrthang iyon: sinumang lumubog dito ay tatamo ng kapalarang tulad ng paliligo sa Gaṅgā.

Verse 11

प्रयागस्नानजं पुण्यं सर्वतीर्थफलं तथा । अग्निष्टोमादियागानां फलं भूयादनुत्तमम्

Dito natatamo ang punyang bunga ng paliligo sa Prayāga, ang bunga ng lahat ng tīrtha; at maging ang walang kapantay na gantimpala ng mga yajña gaya ng Agniṣṭoma ay lalong sumasagana.

Verse 12

गायत्र्यादिमहामंत्रजपपुण्यं तथा भवेत् । गोसहस्रप्रदनृणां प्राप्नोत्यविकलं फलम्

Dito sumisibol ang punyang bunga ng japa ng mga dakilang mantra na nagsisimula sa Gāyatrī; at natatamo nang ganap ang bunga ng mga nag-aalay ng isang libong baka.

Verse 13

चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं लभेत् । ब्रह्मविष्णुमहेशादिदेवपूजाफलं लभेत्

Natatamo rin ang gantimpala ng pagbigkas ng lahat ng apat na Veda; at natatamo ang bunga ng pagsamba sa mga diyos na pinangungunahan nina Brahmā, Viṣṇu, at Maheśa.

Verse 14

कपितीर्थाय रामोयं प्रादादेवं वरं द्विजाः । एवं रामेण दत्ते तु वरे तत्र कुतूहलात्

Kaya nga, O mga brāhmaṇa, ipinagkaloob ni Rāma ang gayong biyaya sa Kapitīrtha. Nang maibigay na ni Rāma ang biyayang iyon, sumibol doon ang pag-uusisa sa nagkatipong mga nilalang.

Verse 15

षडर्धनयनो ब्रह्मा सहस्राक्षो यमस्तथा । वरुणोग्निस्तथा वायुः कुबेरश्चंद्रमा अपि

Dumating doon si Brahmā na may maraming mata, si Yama na may sanlibong mata, gayundin si Varuṇa, si Agni, si Vāyu, si Kubera, at maging ang Buwan.

Verse 16

आदित्यो निरृतिश्चैव साध्याश्च वसवस्तथा । अन्येऽपि त्रिदशाः सर्वे विश्वेदेवादयस्तथा

Dumating din si Āditya, si Nirṛti, ang mga Sādhya, at ang mga Vasu; at ang lahat ng iba pang mga diyos, pati ang mga Viśvedevas at iba pa.

Verse 17

अत्रिर्भृगुस्तथा कुत्सो गौतमश्च पराशरः । कण्वोऽगस्त्यः सुतीक्ष्णश्च विश्वामित्रादयोऽपरे

Dumating sina Atri, Bhṛgu, Kutsa, Gautama, at Parāśara; sina Kaṇva, Agastya, at Sutīkṣṇa; at iba pa—si Viśvāmitra at ang mga kasama niya.

Verse 18

योगिनः सनकाद्याश्च नारदाद्याः सुरर्षयः । रामदत्तवरं तीर्थं श्लाघंते बहुधा तदा

Noon, ang mga yogin na tulad nina Sanaka at ang mga banal na ṛṣi na tulad ni Nārada ay nagpuri sa maraming paraan sa tīrtha na pinagkalooban ng biyaya ni Rāma.

Verse 19

सस्नुश्च तत्र तीर्थे ते सर्वाभीष्टप्रदायिनि । कपिभिर्निर्मितं यस्मादेतत्तीर्थमनुत्तमम्

Naligo sila roon sa banal na tīrtha na nagbibigay ng lahat ng minimithing biyaya. At yamang itinayo ito ng mga unggoy, ang tīrthang ito’y kinikilalang walang kapantay at pinakadakila.

Verse 20

कपितीर्थमिति ख्यातिमतो लोके प्रयास्यति । इत्यप्यवोचंस्ते सर्वे देवाश्च मुनयस्तथा

“Sa daigdig, ito’y sasikat sa pangalang ‘Kapitīrtha.’” Gayon ang ipinahayag nilang lahat—maging ang mga deva at gayundin ang mga muni.

Verse 21

तस्मादवश्यं गंतव्यं कपितीर्थं मुमुक्षुभिः । रंभा कौशिकशापेन शिलाभूता पुरा द्विजाः

Kaya’t ang Kapitīrtha ay tiyak na dapat dalawin ng mga naghahangad ng mokṣa. Sapagkat noong una, O mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, si Rambhā—sa sumpa ni Kauśika—ay naging bato.

Verse 22

तत्र स्नात्वा निजं रूपं प्रपेदे च दिवं ययौ । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं मया वक्तुं न शक्यते

Pagkaligo roon, muling natamo niya ang sariling tunay na anyo at nagtungo sa langit. Ang kadakilaan ng tīrthang ito’y hindi ko kayang ganap na maisalaysay.

Verse 23

मुनय ऊचुः । रंभां किमर्थमशपत्कौशिकः सूतनंदन । कथं गता शिलाभूता कपितीर्थं सुरांगना । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरान्मुनिसत्तम

Sinabi ng mga muni: “Bakit isinumpa ni Kauśika si Rambhā, O anak ni Sūta? At paano nakarating sa Kapitīrtha ang dalagang makalangit na naging bato? Isalaysay mo sa amin ang lahat nang may paglalawig, O pinakadakilang pantas.”

Verse 24

श्रीसूत उवाच । विश्वामित्राभिधो राजा प्रागभूत्कुशिकान्वये

Sinabi ni Śrī Sūta: Noong unang panahon ay may isang haring nagngangalang Viśvāmitra, isinilang sa angkan ni Kuśika.

Verse 25

स कदाचिन्महाराजः सेनापरिवृतो बली । मेदिनीं परिचक्राम राज्यवीक्षणकौतुकी

Minsan, ang makapangyarihang dakilang hari—napalilibutan ng kanyang hukbo—ay nilibot ang daigdig, sabik na siyasatin ang kanyang kaharian.

Verse 26

अटित्वा स बहून्देशान्वसिष्ठस्याश्रमं ययौ । आतिथ्याय वृतः सोऽयं वसिष्ठेन महात्मना

Matapos maglakbay sa maraming lupain, siya’y dumating sa ashram ni Vasiṣṭha. Doon, ang dakilang-loob na Vasiṣṭha ay nag-anyaya sa kanya upang tumanggap ng banal na pag-aasikaso.

Verse 27

तथास्त्वित्यब्रवीत्सोयं दंडवत्प्रणतो नृपः । कामधेनुप्रभावेन विश्वामित्राय भूभुजे

“Gayon nawa,” wika ng hari, at siya’y dumapa sa pagyukod. At sa kahima-himalang kapangyarihan ni Kāmadhenū, naihandog ang pag-aasikaso kay Viśvāmitra, panginoon ng lupa.

Verse 28

आतिथ्यमकरोद्विप्रा वसिष्ठो ब्रह्मनंदनः । कामधेनुप्रभावं वै ज्ञात्वा कुशिकनंदनः

O mga brāhmaṇa, si Vasiṣṭha—kagalakan ni Brahmā, ang dakilang ṛṣi—ay nagsagawa ng pag-aasikaso. At si Viśvāmitra, anak ni Kuśika, nang malaman ang pambihirang kapangyarihan ni Kāmadhenū…

Verse 29

वसिष्ठं प्रार्थयामास कामधेनुमभीष्टदाम् । प्रत्याख्यातो वसिष्ठेन प्रचकर्ष च तां बलात्

Nakiusap siya kay Vasiṣṭha para sa Kāmadhenū, ang nagbibigay ng ninanais na biyaya. Nang tanggihan ni Vasiṣṭha, hinila pa rin niya ito at inagaw sa lakas.

Verse 30

कामधेनुविसृष्टैस्तु म्लेच्छाद्यैः स पराजितः । महादेवं समाराध्य तस्मादस्त्राण्यवाप्य च

Ngunit natalo siya ng mga mleccha at iba pang hukbong iniluwal ni Kāmadhenū. Pagkaraan, sinamba niya si Mahādeva, at mula sa Kanya’y tumanggap din siya ng mga banal na sandata.

Verse 31

वसिष्ठस्याश्रमं गत्वा व्यसृजच्छरसंचयान् । सर्वाण्यस्त्राणि मुमुचे ब्रह्मास्त्रं च नृपोत्तमः

Pagdating sa āśrama ni Vasiṣṭha, ang pinakadakilang hari ay nagpaulan ng mga palaso. Pinakawalan niya ang lahat ng sandata, pati na ang Brahmāstra.

Verse 32

तानि सर्वाणि चास्त्राणि वसिष्ठो ब्रह्मनंदनः । एकेन ब्रह्मदंडेन निजघ्न स्वतपोबलात्

Ngunit si Vasiṣṭha, ang kagalakan ng mga brāhmaṇa, ay winasak ang lahat ng sandatang iyon. Sa iisang Brahma-daṇḍa, sa lakas ng sarili niyang tapas, kanyang nilipol ang mga ito.

Verse 33

ततः पराजितो विप्रा विश्वामित्रोऽतिलज्जितः । ब्राह्मण्यावाप्तये स्वस्य तपः कर्तुं वनं ययौ

Kaya, O mga brāhmaṇa, si Viśvāmitra—natalo at labis na napahiya—ay nagtungo sa gubat upang magsagawa ng tapas, na nagnanais makamtan ang pagka-brāhmaṇa para sa sarili.

Verse 34

पूर्वासु पश्चिमांतासु त्रिषु दिक्षु तपोऽचरत् । प्रादुर्भूतमहा विघ्नस्तत्तद्दिक्षु स कौशिकः

Si Kauśika (Viśvāmitra) ay nagsagawa ng matitinding tapasya sa tatlong dako—sa silangan at hanggang sa dulong kanluran; ngunit sa bawat dako, sumulpot sa harap niya ang malalaking hadlang.

Verse 35

उत्तरां दिशमासाद्य हिमवत्पर्वतेऽमले । कौशिक्यास्सरितस्तीरे पुण्ये पापविनाशिनि

Pagdating sa hilagang dako, sa dalisay na bundok na Himālaya, nanahan siya sa pampang ng ilog Kauśikī—banal at tagapuksa ng mga kasalanan.

Verse 36

दिव्यं वर्षसहस्रं तु निराहारो जितेंद्रियः । निरालोको जितश्वासो जितक्रोधः सुनिश्चलः

Sa loob ng isang libong banal na taon, nanatili siyang walang pagkain, napagharian ang mga pandama—walang ligalig, pinipigil ang hininga, dinaig ang galit, at lubos na di-natitinag.

Verse 37

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थः शिशिरे वारिषु स्थितः । वर्षास्वाकाशगो नित्यमूर्ध्वबाहुर्निराश्रयः

Sa tag-init, tumindig siya sa gitna ng limang apoy; sa taglamig, nanatili siya sa tubig; sa panahon ng ulan, laging nakabilad sa langit—nakataas ang mga bisig, walang sandigan.

Verse 39

ब्राह्मण्यसिद्धयेऽत्युग्रं चचार सुमहत्तपः । उद्विग्नमनसस्तस्य त्रिदशास्त्रिदिवालयाः । जंभारिणा च सहिता रंभां प्रोचुरिदं वचः

Upang makamit ang katayuang Brahmana, isinagawa niya ang napakabangis at napakalaking tapasya. Dahil sa kanya, nabagabag ang isipan ng mga diyos na nananahan sa langit; kasama si Jambhāri (Indra), sinabi nila kay Rambhā ang mga salitang ito.

Verse 40

विश्वामित्रं तपस्यंतं विलोभय विचेष्टितैः । यथा तत्तपसो विघ्नो भविष्यति तथा कुरु

“Akitin mo si Viśvāmitra habang siya’y nagsasagawa ng mahigpit na tapas, sa pamamagitan ng iyong mga kilos at sining; kumilos ka upang mahadlangan ang kanyang pagninilay at pag-aayuno.”

Verse 41

एवमुक्ता तदा रंभा देवैरिंद्रपुरोगमैः । प्रत्युवाच सुरान्सर्वान्प्रांजलिः प्रणता तदा

Sa gayong pananalita ng mga diyos na pinangungunahan ni Indra, si Rambhā—nakapagdaupang-palad at nakayukod sa paggalang—ay sumagot noon sa lahat ng mga deva.

Verse 42

रंभोवाच । अतिक्रूरो महाक्रोधो विश्वामित्रो महामुनिः । स शप्स्यते मां क्रोधेन बिभेम्यस्मादहं सुराः

Sinabi ni Rambhā: “Si Viśvāmitra, ang dakilang muni, ay labis na mabagsik at may matinding poot. Sa galit ay isusumpa niya ako; kaya, O mga deva, ako’y natatakot sa kanya.”

Verse 43

त्रायध्वं कृपया यूयं मां युष्मत्परिचारिकाम् । इत्युक्तो रंभया तत्र जंभारिस्ताम भाषत

“Maawa kayo at iligtas ninyo ako, ang inyong tagapaglingkod,” ang pakiusap niya. Nang masabi ito ni Rambhā, si Jambhāri (Indra) ay nagsalita sa kanya roon.

Verse 44

इन्द्र उवाच । रंभे त्वया न भीः कार्या विश्वामित्रात्तपोधनात् । अहमप्यागमिष्यामि त्वत्सहायः समन्मथः

Sinabi ni Indra: “Rambhā, huwag kang matakot kay Viśvāmitra, yaong mayaman sa tapas. Ako man ay darating bilang iyong katulong, kasama si Manmatha, ang diyos ng pag-ibig.”

Verse 45

कोकिलालापमधुरो वसन्तोऽप्यागमिष्यति । अतिसुंदररूपा त्वं प्रलोभय महामुनिम्

Darating din ang tagsibol, matamis sa huni ng mga kokil. Ikaw na may anyong lubhang marilag—humayo at tuksuhin ang dakilang muni.

Verse 46

इतींद्रकथिता रंभा विश्वामित्राश्रमं ययौ । तद्दृष्टिगोचरा स्थित्वा ललितं रूपमास्थिता

Sa gayon, ayon sa bilin ni Indra, si Rambhā ay nagtungo sa ashram ni Viśvāmitra. Tumindig sa abot ng kanyang paningin, at inangkin ang anyong marikit at kaaya-aya.

Verse 47

सा मुनिं लोभयामास मनोहरविचेष्टितः । पिकोपि तस्मिन्समये चुकूजानंदयन्मनः

Sa mga kilos na kaakit-akit, sinikap niyang tuksuhin ang muni. Sa sandaling yaon, ang kokil man ay umawit, nilulugod ang isipan.

Verse 48

श्रुत्वा पिकस्वरं रंभां दृष्ट्वा च मुनिपुंगवः । संशयाविष्टहृदयो विदित्वा शक्रकर्म तत् । शशाप रंभां क्रोधेन विश्वामित्रस्तपोधनः

Nang marinig ang tinig ng kokil at makita si Rambhā, ang pinakadakila sa mga muni—pusong nilamon ng pag-aalinlangan—nakilala niyang ito’y pakana ni Śakra. Kaya si Viśvāmitra, may yaman ng tapas, ay isinumpa si Rambhā sa galit.

Verse 49

विश्वामित्र उवाच । यस्मात्कोपयसे रंभे मां त्वं कोपजयैषिणम्

Sinabi ni Viśvāmitra: “Yamang pinupukaw mo, O Rambhā, ang aking galit—ako na nagsisikap na daigin ang poot—”

Verse 50

शिला भवात्र तस्मात्त्वं रंभे वर्षशतायुतम् । तदंतरे ब्राह्मणेन रक्षिता मोक्षमाप्स्यसि

“Kaya nga, O Rambhā, dito’y maging bato ka sa loob ng isang milyong taon. Sa panahong yaon, sa pag-iingat ng isang brāhmaṇa, makakamtan mo ang paglaya.”

Verse 51

विश्वामित्रस्य शापेन तदंते सा शिलाऽभवत् । बहुकालं शिलाभूता तस्थौ तस्याश्रमे द्विजाः

Sa sumpa ni Viśvāmitra, sa wakas siya’y naging bato. Sa mahabang panahon, bilang batong anyo, nanatili siya roon sa kaniyang āśrama, O mga dalawang-ulit-na-isinilang.

Verse 52

विश्वामित्रोपि धर्मात्मा पुनस्तप्त्वा महत्तपः । लेभे वसिष्ठवाक्येन ब्राह्मण्यं दुर्लभं नृपैः

At si Viśvāmitra rin, na may matuwid na kaluluwa, muling nagsagawa ng dakilang tapas. At sa salita ni Vasiṣṭha, natamo niya ang katayuang brāhmaṇa—na bihirang makamtan ng mga hari.

Verse 53

बहुकालं शिलाभूता रंभाप्यासीत्तदाश्रमे । तस्मिन्नेवाश्रमे पुण्ये शिष्योऽगस्त्यस्य संमतः

Sa mahabang panahon, si Rambhā man ay nanatili sa āśramang iyon bilang bato. Sa gayunding banal na āśrama, naroon ang isang alagad ni Agastya, na lubhang iginagalang.

Verse 54

श्वेतोनाम मुनिश्चक्रे मुमुक्षुः परमं तपः । चिरकालं तपस्तस्मिन्प्रकुर्वति महामुनौ

Isang muni na nagngangalang Śveta ang nagsagawa ng sukdulang tapas, na nagnanais ng mokṣa. Sa mahabang panahon, ipinagpatuloy ng dakilang rishi ang kaniyang pagninilay at pag-aayuno.

Verse 55

अंगारकेति विख्याता राक्षसी काचिदागता । तस्याश्रममतिक्रूरा मेघस्वनमहास्वना

Dumating doon ang isang rākṣasī na tanyag sa pangalang Aṅgārakī—lubhang malupit, umuungal na tila kulog ng makapal na ulap—patungo sa ermitanyo.

Verse 56

मूत्ररक्तपुरीषाद्यैर्दूषयामास भीषणा । उपद्रवैस्तथा चान्यैर्बाधयामास तं मुनिम्

Nakakatakot siya; dinungisan niya ang lugar ng ihi, dugo, dumi at iba pa. Sa gayong mga panggugulo at iba pang pahirap, pinahirapan niya ang muning iyon.

Verse 57

अथ क्रुद्धो मुनिः श्वेतो वायव्यास्त्रेण योजयन् । शप्तां कुशिकपुत्रेण राक्षस्यै प्राक्षिपच्छिलाम्

Pagkaraan, nagngitngit ang muni na si Śveta; ginamit niya ang sandatang Vāyavya at inihagis sa rākṣasī ang batong isinumpa ng anak ni Kuśika (Viśvāmitra).

Verse 58

राक्षसी सा प्रदुद्राव वायव्यास्त्रेण योजिता । वायव्यास्त्रप्रयुक्तेन दृषदानुद्रुता च सा

Tumakas ang rākṣasī na iyon, tinamaan ng sandatang Vāyavya; at dahil sa Vāyavya-astrā, hinabol din siya ng batong iyon.

Verse 59

दक्षिणांबुनिधेस्तीरं धावति स्म भयार्दिता । धावन्तीमनुधावन्ती सा शिलास्त्रप्रयोजिता

Sa takot na takot, tumakbo siya hanggang sa pampang ng timog na karagatan; habang siya’y tumatakbo, ang batong sandata na pinakawalan ay tumakbo ring humahabol sa kanya.

Verse 60

पपातोपरि राक्षस्या मज्जंत्याः कपितीर्थके । मृता सा राक्षसी तत्र शिलापातात्स्वमूर्द्धनि

Sa Kapitīrthaka, habang lumulubog ang rākṣasī, bumagsak sa ibabaw niya ang bato. Doon siya namatay, tinamaan sa sariling ulo ng pagbagsak ng bato.

Verse 61

विश्वामित्रेण शप्ता सा कपितीर्थे निमज्जनात् । शिलारूपं परित्यज्य रंभारूपमुपेयुषी

Isinumpa ni Viśvāmitra, siya—sa paglulubog sa Kapitīrtha—iniwan ang anyong-bato at muling nakamtan ang anyo ni Rambhā.

Verse 62

देवैः कुसुमधाराभिरभिवृष्टा मनोरमा । दिव्यं विमानमारूढा दिव्यांबरविराजिता

Ang kaibig-ibig na dalaga ay binuhusan ng mga deva ng mga ulang bulaklak; sumakay siya sa makalangit na vimāna at nagningning sa banal na kasuotan.

Verse 63

हारकेयूरकटकनासाभरणभूषिता । उर्वश्याद्यप्सरोभिश्च सखिभिः परिवारिता

Pinalamutian ng kuwintas, keyūra, mga pulseras, at palamuting-ilong, napalibutan siya ng mga kaibigang apsarā, pangunahin si Urvaśī.

Verse 64

कपितीर्थस्य माहात्म्यं प्रशंसन्ती पुनःपुनः । निषेव्य रामनाथं च शंकरं शशिभूषणम्

Paulit-ulit niyang pinuri ang kadakilaan ng Kapitīrtha; at sumamba siya kay Rāmanātha—kay Śaṅkara, ang Panginoong may palamuting buwan.

Verse 65

आखण्डलपुरीं रम्यां प्रययावमरावतीम् । राक्षसी सापि शापेन कुम्भजस्य महौजसः

Naglakbay siya patungo sa kaaya-ayang lungsod ni Ākhaṇḍala—ang Amarāvatī. Ngunit siya man ay naging isang rākṣasī dahil sa sumpa ng makapangyarihang Kumbhaja (Agastya).

Verse 66

घृताची देववेश्या हि राक्षसीरूपमागता । साप्यत्र कपितीर्थाप्सु स्नानात्स्वं रूपमाययौ

Si Ghṛtācī, tunay na isang makalangit na courtesan, ay nag-anyong rākṣasī; siya rin dito, sa pagligo sa mga tubig ng Kapitīrtha, ay muling nagbalik sa sarili niyang tunay na anyo.

Verse 67

एवं रंभाघृताच्यौ ते कपितीर्थे निमज्जनात् । अगस्त्यशिष्यश्वेतस्य प्रसादाद्द्विजसत्तमाः

Sa gayon, sina Rambhā at Ghṛtācī—sa paglubog sa Kapitīrtha—ay napalaya, sa biyaya ni Śveta, alagad ni Agastya, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 68

राक्षसीत्वं शिलात्वं च हित्वा स्वं रूपमागते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नातव्यं कपितीर्थके

Iniwan nila ang pagiging rākṣasī at maging ang pagiging bato, at nagbalik sa sarili nilang anyo. Kaya, sa lahat ng pagsisikap, nararapat maligo sa Kapitīrtha.

Verse 69

यः शृणोतीममध्यायं पठते वापि मानवः । प्राप्नोति कपितीर्थस्य स्नानजं फलमुत्तमम्

Sinumang tao na nakikinig sa kabanatang ito, o kahit bumibigkas nito, ay nakakamit ang kataas-taasang bunga na nagmumula sa pagligo sa Kapitīrtha.