Adhyaya 8

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे

Sinabi ni Yudhiṣṭhira: O makapangyarihan, kahit marinig ko na ang banal na salaysay ng Dharmāraṇya, hindi pa rin ako lubos na nasisiyahan. Sa tuwing isinasalaysay mo ito, lalo pang nag-aalab ang aking isipan. Kaya ano ang sumunod na nangyari? Dakila ang aking pananabik at pag-uusisa.

Verse 2

व्यास उवाच । शृणु पार्थ महापुण्यां कथां स्कंदपुराणजाम् । स्थाणुनोक्तां च स्कंदाय धर्मारण्योद्भवां शुभाम्

Sinabi ni Vyāsa: Makinig ka, O Pārtha, sa napakadakilang salaysay na hitik sa kabanalan, na isinilang mula sa Skanda Purāṇa—isang mapalad na kuwento na umusbong sa Dharmāraṇya, na ipinahayag ni Sthāṇu (Śiva) kay Skanda.

Verse 3

सर्वतीर्थस्य फलदां सर्वोपद्रवनाशिनीम् । कैलासशिखरासीनं देवदेवं जगद्गुरुम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं शूलपाणिनम्

Ang (salaysay na iyon) ay nagbibigay ng bunga ng lahat ng tīrtha at pumupuksa sa bawat kapahamakan. Inilalarawan nito ang Diyos ng mga diyos, ang guro ng sanlibutan, na nakaupo sa tuktok ng Kailāsa—may limang mukha, sampung bisig, tatlong mata, at may hawak na trident sa Kanyang kamay.

Verse 4

कपालखटवांगकरं नागयज्ञोपवीतिनम् । गणैः परिवृतं तत्र सुरासुरनमस्कृतम्

May hawak Siyang bungo at tungkod na khaṭvāṅga, at suot ang ahas bilang sagradong sinulid. Doon Siya’y napaliligiran ng Kanyang mga gaṇa, at sinasamba sa pagpupugay ng mga deva at asura kapwa.

Verse 5

नानारूपगुणैर्गीतं नारदप्रमुखैर्युतम् । गंधर्वैश्चाप्सरोभिश्च सेवितं तमुमापतिम् । तत्रस्थं च महादेवं प्रणिपत्याब्रवीत्सुतः

Ang Panginoon ni Umā ay inaawitan ng mga himno na hitik sa sari-saring anyo at kagandahan, kasama si Nārada at iba pa, at pinaglilingkuran ng mga Gandharva at Apsaras. Pagkaraan, si Skanda, na yumukod kay Mahādeva na naroon, ay nagsalita.

Verse 6

स्कंद उवाच । स्वामिन्निंद्रादयो देवा ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः । तव द्वारे समायातान्त्वद्दर्शनैकलालसाः । किमाज्ञापयसे देव करवाणि तवाग्रतः

Sinabi ni Skanda: O Panginoon, si Indra at ang iba pang mga deva—si Brahmā at ang lahat pa—ay dumating sa Iyong pintuan, sabik lamang sa Iyong banal na pagtanaw. O Diyos, ano ang Iyong ipinag-uutos? Ano ang gagawin ko sa Iyong harapan?

Verse 7

व्यास उवाच । स्कंदस्य वचनं श्रुत्वा आसनादुत्थितो हरः । वृषभं न समारूढो गंतुकामोऽभवत्तदा

Sinabi ni Vyāsa: Nang marinig ang mga salita ni Skanda, tumindig si Hara mula sa Kanyang luklukan. Hindi Siya sumakay sa toro; noon ay nagpasiyang lumabas Siya.

Verse 8

गतुकामं शिवं दृष्ट्वा स्कंदो वाक्यमथाब्रवीत्

Nang makita ni Skanda si Śiva na handa nang umalis, saka siya nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 9

स्कंद उवाच । किं कार्यं देव देवानां यत्त्वमाहूयसे त्वरम् । वृषं त्यक्त्वा कृपासिंधो कृपास्ति यदि मे वद

Sinabi ni Skanda: Anong gawain ng mga deva, O Diyos, ang dahilan kung bakit Ikaw ay tinatawag nang may pagmamadali? Iniwan mo pa ang toro, O karagatan ng habag—kung may biyaya Ka sa akin, sabihin Mo sa akin.

Verse 10

देवदानव युद्धं वा किं कार्यं वा महत्तरम्

Digmaan ba ito ng mga deva at mga dānava, o may iba pang gawain na higit na dakila?

Verse 11

शिव उवाच । शृणुष्वैकाग्रमनसा येनाहं व्यग्रचेतसः । अस्ति स्थानं महापुण्यं धर्म्मारण्यं च भूतले

Sinabi ni Śiva: “Makinig ka nang may iisang-tutok na isip, sapagkat sabik ang aking puso. Sa ibabaw ng lupa ay may isang lubhang mapagpala at banal na pook—ang Dharmāraṇya, ang Gubat ng Dharma.”

Verse 12

तत्रापि गंतुकामोऽहं देवैः सह षडाननः

“Sa pook na yaon ay nais ko ring magtungo—kasama ang mga deva, O Anim-ang-Mukha (Ṣaḍānana).”

Verse 13

स्कंद उवाच । तत्र गत्वा महादेव किं करिष्यसि सांप्रतम् । तन्मे ब्रूहि जगन्नाथ कृत्यं सर्वमशेषतः

Sinabi ni Skanda: “O Mahādeva, pagdating mo roon, ano ang gagawin mo ngayon? Ipaalam mo sa akin, O Panginoon ng sanlibutan, ang iyong buong layon at lahat ng gagawin—nang walang itinatago.”

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां वचनं पुत्र मनसोल्हादकारणम् । आदितः सर्व्ववृत्तानां सृष्टि स्थितिकरं महत्

Sinabi ni Śiva: “Pakinggan mo, anak, ang aking mga salita—mga salitang nagbibigay-lugod sa isipan—mula sa pasimula: ang dakilang salaysay na siyang sanhi ng paglikha at pag-iingat ng lahat ng pangyayari.”

Verse 15

परंतु प्रलये जाते सर्वतस्तमसा वृतम् । आसीदेकं तदा ब्रह्म निर्गुणं बीजमव्ययम्

“Ngunit nang dumating ang pralaya, at ang lahat ay nabalot sa dilim sa bawat panig, noon ay iisa lamang ang Brahman—walang katangian—ang di-nasisirang binhi, walang pagkaparam.”

Verse 16

निर्मितं वै गुणैरादौ मह द्द्रव्यं प्रचक्ष्यते

Sa pasimula, mula nga sa mga guṇa, nalilikha ang dakilang prinsipyo na tinatawag na “mahat.”

Verse 17

महाकल्पे च संप्राप्ते चराचरे क्षयं गते । जलरूपी जगन्नाथो रममाणस्तु लीलया

At nang dumating ang dakilang kalpa at napuksa ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw, ang Panginoon ng sansinukob—na may anyong tubig—ay nanatiling mapaglaro, sa Kaniyang līlā.

Verse 18

चिरकाले गते सोपि पृथिव्यादिसुतत्त्वकैः । वृक्षमुत्पादयामासायुतशाखामनोरमम्

Pagkaraan ng mahabang panahon, Siya man—sa pamamagitan ng maseselang tattva na nagsisimula sa lupa—ay nagpalitaw ng isang punong kahali-halina, na may sampung libong sanga.

Verse 19

फलैर्विशालैराकीर्णं स्कंधकांडादिशोभितम् । फलौघाढ्यो जटायुक्तो न्यग्रो धो विटपो महान्

Ito’y punô ng malalaking bunga at pinalamutian ng punò, mga sanga at iba pa; sagana sa kumpol-kumpol na bunga, may nakalaylay na mga ugat—isang dakilang Nyagrodha, ang punong balete.

Verse 20

बालभावं ततः कृत्वा वासुदेवो जनार्द्दनः । शेतेऽसौ वटपत्रेषु विश्वं निर्मातुमुत्सुकः

Pagkatapos, si Vāsudeva, si Janārdana—na nag-anyong sanggol—ay nahimlay sa mga dahon ng balete, sabik na likhain ang sansinukob.

Verse 21

सनाभिकमले विष्णो र्जातो ब्रह्मा हि लोककृत् । सर्वं जलमयं पश्यन्नानाकारमरूपकम्

Mula sa lotus na sumibol sa pusod ni Viṣṇu, isinilang si Brahmā, ang lumikha ng mga daigdig. Paglingon niya, nakita niyang ang lahat ay tubig—walang tiyak na anyo, bagaman may sari-saring pagpapakita.

Verse 22

तं दृष्ट्वा सहसोद्वेगाद्ब्रह्मा लोकपितामहः । इदमाह तदा पुत्र किं करो मीति निश्चितम्

Nang makita iyon, si Brahmā, ang Pitāmaha ng mga daigdig, ay biglang nabalot ng pagkabagabag. Pagkaraan ay nagsalita siya: “O anak, ano nga ba ang dapat kong gawin?”—yaon ang pasya sa kanyang isip.

Verse 23

खे जजान ततो वाणी देवात्सा चाशरीरिणी । तपस्तप विधे धातर्यथा मे दर्शनं भवेत्

Pagkatapos, sa kalangitan ay sumilang ang isang tinig na banal at walang katawan, mula sa mga deva: “Magpakasakit sa tapas, O Vidhātṛ, O Dhātṛ, upang maganap sa iyo ang Aking darśana.”

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रातप्यत तपो घोरं परमं दुष्करं महत्

Nang marinig ang mga salitang iyon, si Brahmā, ang Pitāmaha ng mga daigdig, ay nagsagawa roon ng matinding tapas—pinakamataas, lubhang mahirap, at dakila ang kapangyarihan.

Verse 25

प्रहसन्स तदा बालरूपेण कमलापतिः । उवाच मधुरां वाचं कृपालुर्बाल लीलया

Pagkatapos, si Kamalāpati—ang Panginoon ni Lakṣmī—ay ngumiti at nagpakita sa anyong bata. Sa habag, nagsalita Siya ng matatamis na salita, na wari’y larong pambata ng Diyos.

Verse 26

श्रीविष्णुरुवाच । पुत्र त्वं विधिना चाद्य कुरु ब्रह्मांडगोलके । पातालं भूतलं चैव सिंधुसागरकाननम्

Sinabi ni Śrī Viṣṇu: “Anak, ngayon ay lumikha ka, ayon sa itinakdang paraan, sa loob ng bilog ng kosmikong itlog—ang Pātāla (mga daigdig sa ilalim), ang kapatagan ng lupa, at ang mga lupain ng mga ilog, karagatan, at kagubatan.”

Verse 27

वृक्षाश्च गिरयो द्विपदाः पशवस्तथा । पक्षिणश्चैव गंधर्वाः सिद्धा यक्षाश्च राक्षसाः

“(Lumikha) ng mga puno at mga bundok; ng mga nilalang na may dalawang paa at ng mga hayop din; at gayundin ng mga ibon—kasama ang mga Gandharva, Siddha, Yakṣa, at Rākṣasa.”

Verse 28

श्वापदाद्याश्च ये जीवाश्चतुराशीतियोनयः । उद्भिज्जाः स्वेदजाश्चैव जरायुजास्तथांडजाः

“At ang mga nilalang na nagsisimula sa mababangis na hayop—(lahat) ng walumpu’t apat na uri ng kapanganakan: yaong umuusbong mula sa lupa, yaong isinilang sa pawis, yaong mula sa sinapupunan, at yaong mula sa itlog.”

Verse 29

एकविंशतिलक्षाणि एकैकस्य च योनयः । कुरु त्वं सकलं चाशु इत्युक्त्वांतरधीयत । ब्रह्मणा निर्मितं सर्वं ब्रह्मांडं च यथोदितम्

“Sa bawat (pangkat) ay may dalawampu’t isang lakh na mga kapanganakan. Likhain mo ang lahat ng ito nang madaliin.” Pagkasabi nito, ang Panginoon ay naglaho. Kaya nilikha ni Brahmā ang lahat, at ang kosmikong itlog ay nabuo, ayon sa ipinahayag.

Verse 30

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः । स्थाणुः सुरगुरुर्भानुः प्रचेताः परमेष्ठिनः

Sa kaayusang iyon ng sansinukob, isinilang ang Pitāmaha—ang iisang makapangyarihang Panginoon, ang Prajāpati; na tinatawag na Sthāṇu, guro ng mga diyos, Bhānu, Pracetas, at Parameṣṭhin.

Verse 31

यथा दक्षो दक्षपुत्रा स्तथा सप्तर्षयश्च ये । ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः

Kung paanong si Dakṣa at ang mga anak ni Dakṣa ay naging mga pinagmulan ng lahi, gayon din ang Pitong Ṛṣi. Mula sa kanila sumibol ang dalawampu’t isang Panginoon ng mga nilalang (Prajāpati), na namahala sa pagdami ng supling.

Verse 32

पुरुषश्चाप्रमेयश्च एवं वंश्यर्षयो विदुः । विश्वेदेवास्तथादित्या वसव श्चाश्विनावपि

Ganito ang nalalaman ng mga ṛṣi na batid ang mga angkan: ang Kosmikong Tao (Puruṣa) at ang Di-masusukat (Aprameya); gayundin ang mga Viśvedevas, ang mga Āditya, ang mga Vasu, at pati ang kambal na Aśvin ay lumitaw sa banal na kaayusan.

Verse 33

यक्षाः पिशाचाः साध्याश्च पितरो गुह्यकास्तथा । ततः प्रसूता विद्वांसो ह्यष्टौ ब्रह्मर्षयोऽमलाः

Sumibol ang mga Yakṣa, mga Piśāca, ang mga Sādhya, ang mga Pitṛ, at gayundin ang mga Guhyaka. Mula sa gayong paglalang ay isinilang ang walong walang-dungis na Brahmarṣi—mga pantas na nakaugat sa dalisay na kaalaman.

Verse 34

राजर्षयश्च बहवः सर्वे समुदिता गुणैः । द्यौरापः पृथिवी वायुरंतरिक्षं दिशस्तथा

Marami ring Rājarṣi, mga haring-muni, ang lumitaw—pawang hitik sa mga kabutihan. At nahayag ang langit, ang mga tubig, ang lupa, ang hangin, ang kalagitnaang kalawakan, at gayundin ang mga direksiyon.

Verse 35

संवत्सरार्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् । कलाकाष्ठामुहूर्तादि निमे षादि लवास्तथा

Sa wastong pagkakasunod ay lumitaw ang taon, ang mga panahon, ang mga buwan, ang mga kalahating-buwan, at ang mga araw at gabi; gayundin ang mga sukat ng panahon—kalā, kāṣṭhā, muhūrta, at iba pa—hanggang sa nimeṣa at lava.

Verse 36

ग्रहचक्रं सनक्षत्रं युगा मन्वन्तरादयः । यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम्

Ang ikot ng mga planeta, kasama ang mga bituin at konstelasyon, ang mga yuga, mga manvantara, at iba pa—anumang naroroon—lahat ng iyon ay nagkahugis, bilang saksi at balangkas ng mga daigdig.

Verse 37

यदिदं दृश्यते चक्रं किंचि त्स्थावरजंगमम् । पुनः संक्षिप्यते पुत्र जगत्प्राप्ते युगक्षये

Ang umiikot na kaayusang ito na nakikita—maging anumang nakatigil o gumagalaw—ay muling hinihigop pabalik, O anak, kapag sumapit ang wakas ng isang yuga sa sanlibutan.

Verse 38

यथर्तावृतुलिंगानि नामरूपाणि पर्यये । दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा वत्स युगादिकम्

Kung paanong sa pag-ikot ng mga panahon, ang kanilang mga tanda at ang iisang mga pangalan at anyo ay muling lumilitaw nang paulit-ulit—gayon din, mahal kong anak, ang mga yuga at kaugnay na mga siklo ay nagbabalik.

Verse 39

शिव उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कथां पौराणिकीं शुभाम् । ब्रह्मणश्च तथा पुत्र वंशस्यैवानुकीर्तनम्

Sinabi ni Śiva: Ngayon ay ipahahayag ko ang isang mapalad na salaysay na purāṇiko; at gayundin, O anak, ang pagsasalaysay nang sunod-sunod ng angkan ni Brahmā.

Verse 40

ब्रह्मणो मानसाः पुत्रा विदिताः षण्महर्षयः । मरीचिरत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

Ang mga anak ni Brahmā na isinilang sa isipan ay kilala bilang anim na dakilang ṛṣi: Marīci, Atri, Aṅgiras, Pulastya, Pulaha, at Kratu.

Verse 41

मरीचेः कश्यपः पुत्रः कश्यपाच्चरमाः प्रजाः । प्रजज्ञिरे महाभागा दक्षकन्यास्त्रयोदश

Si Kaśyapa ay anak ni Marīci. Mula kay Kaśyapa isinilang ang mga sumunod na lahi ng mga nilalang—ang labintatlong mararangal na anak na babae ni Dakṣa.

Verse 42

अदितिर्दितिर्दनुः काला दनायुः सिंहिका तथा । क्रोधा प्रोवा वसिष्ठा च विनता कपिला तथा

Sina Aditi, Diti, Danu, Kālā, Danāyu, at gayundin si Siṃhikā; pati sina Krodhā, Provā, Vasiṣṭhā, at Vinatā, at si Kapilā—(ito ang mga pinangalanan sa mga anak na babae ni Dakṣa).

Verse 43

कण्डूश्चैव सुनेत्रा च कश्यपाय ददौ तदा । अदित्यां द्वादशादित्याः संजाता हि शुभाननाः

At sina Kaṇḍū at gayundin si Sunetrā ay ibinigay noon kay Kaśyapa. Mula kay Aditi isinilang ang labindalawang Āditya, maningning at may mapalad na mukha.

Verse 44

सूर्याद्वै धर्मराड् जज्ञे ते नेदं निर्मितं पुरा । धर्मेण निर्मितं दृष्ट्वा धर्मारण्यमनुत्तमम् । धर्मारण्यमिति प्रोक्तं यन्मया स्कन्द पुण्यदम्

Mula kay Sūrya nga isinilang si Dharmarāṭ; siya ang humubog sa (banal na pook na) ito noong unang panahon. Nang makita ang walang kapantay na gubat na nilikha ng Dharma, ito’y tinawag na ‘Dharmāraṇya’—gaya ng ipinahahayag ko sa iyo, O Skanda—na nagkakaloob ng puṇya.

Verse 45

स्कन्द उवाच । धर्मारण्यस्य चाख्यानं परमं पावनं तथा । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं कथयस्व महेश्वर

Sinabi ni Skanda: “Nais kong marinig nang buo ang kataas-taasang nakapapabanal na salaysay ng Dharmāraṇya. Isalaysay mo sa akin ang lahat, O Maheśvara.”

Verse 46

ईश्वर उवाच । इन्द्राद्याः सकला देवा अन्वयुर्ब्रह्मणा सह । अहं वै तत्र यास्यामि क्षेत्रं पापनिषूदनम्

Wika ni Īśvara: “Sumunod ang lahat ng mga deva, pasimula kay Indra, kasama si Brahmā. Ako man ay paroroon—sa banal na kṣetra na pumupuksa sa kasalanan.”

Verse 47

स्कन्द उवाच । अहमप्यागमिष्यामि तं द्रष्टुं शशिशे खर

Wika ni Skanda: “Ako man ay paroroon, upang masilayan yaong banal na pook.”

Verse 48

सूत उवाच । ततः स्कन्दस्तथा रुद्रः सूर्यश्चैवानिलोऽनलः । सिद्धाश्चैव सगन्धर्वास्तथैवाप्सरसः शुभाः

Wika ni Sūta: Pagkaraan, si Skanda at gayundin si Rudra, si Sūrya, kasama sina Vāyu at Agni; ang mga Siddha at mga Gandharva, at gayundin ang mapagpalang mga Apsaras—nagtipon at nagsiparoon.

Verse 49

पिशाचा गुह्यकाः सर्व इन्द्रो वरुण एव च । नागाः सर्वाः समाजग्मुः शुक्रो वाचस्पतिस्तथा

Dumating ang lahat ng Piśāca at mga Guhyaka; si Indra at si Varuṇa rin. Nagtipon ang lahat ng mga Nāga roon—gayundin sina Śukra at Bṛhaspati.

Verse 50

ग्रहाः सर्वे सनक्षत्रा वसवोऽष्टौ ध्रुवा दयः । अंतरिक्षचराः सर्वे ये चान्ये नगवासिनः

Dumating ang lahat ng mga graha kasama ang mga nakṣatra; ang walong Vasu at ang mga Dhruva, ang matatapat. Nagtipon ang lahat ng naglalakbay sa kalangitan, at maging ang iba pang naninirahan sa mga bundok.

Verse 51

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे वैकुण्ठं परया मुदा । मन्त्रणार्थं तदा ब्रह्मा विष्णवेऽमितते जसे

Pagkaraan, si Brahmā at ang lahat ng mga deva, puspos ng sukdulang galak, ay nagtungo sa Vaikuṇṭha. Doon, upang magsangguni, lumapit si Brahmā kay Viṣṇu na may di-masukat na kaningningan.

Verse 52

गत्वा तस्मिंश्च वैकुण्ठे ब्रह्मा लोकपितामहः । ध्यात्वा मुहूर्तमाचष्ट विष्णुं प्रति सुहर्षितः

Pagdating sa Vaikuṇṭha, si Brahmā—ang lolo ng mga daigdig—ay nagmuni-muni sandali; at saka, sa labis na tuwa, nagsalita siya kay Viṣṇu.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । कृष्ण कृष्ण महाबाहो कृपालो परमेश्वर । स्रष्टा त्वं चैव हर्ता त्वं त्वमेव जगतः पिता

Sinabi ni Brahmā: “Kṛṣṇa, Kṛṣṇa, O makapangyarihang bisig, mahabaging Kataas-taasang Panginoon! Ikaw ang lumilikha, Ikaw ang nagwawakas; Ikaw lamang ang Ama ng sansinukob.”

Verse 54

नमस्ते विष्णवे सौम्य नमस्ते गरुडध्वज । नमस्ते कम लाकांत नमस्तेब्रह्मरूपिणे

Pagpupugay sa Iyo, maamong Viṣṇu; pagpupugay sa Iyo na may watawat ni Garuḍa. Pagpupugay sa Iyo, minamahal ni Kamalā (Lakṣmī); pagpupugay sa Iyo na nag-aanyong Brahmā.

Verse 55

नमस्ते मत्स्यरूपाय विश्वरूपाय वै नमः । नमस्ते दैत्यनाशाय भक्तानामभयाय च

Pagpupugay sa Iyo na nasa anyong Matsya; tunay na pagpupugay sa Iyong anyong pangkalahatan. Pagpupugay sa Iyo, tagapuksa ng mga daitya, at sa Iyo na nagbibigay ng kawalang-takot sa mga deboto.

Verse 56

कंसघ्नाय नमस्तेस्तु बलदैत्यजिते नमः । ब्रह्मणैवं स्तुतश्चासीत्प्रत्यक्षोऽसौ जनार्द्दनः

Pagpupugay sa Iyo, mamamatay kay Kaṃsa; pagpupugay sa Iyo, mananagumpay sa dambuhalang Bala. Sa gayong pagpupuri ni Brahmā, nahayag sa harap niya si Janārdana.

Verse 57

पीतांबरो घनश्यामो नागारिकृतवाहनः । चतुर्भुजो महा तेजाः शंखचक्रगदाधरः

Nakasuot Siya ng dilaw na kasuotan, maitim na tila ulap ng ulan, at ang ahas ang Kanyang sasakyan. Apat ang bisig, dakila ang ningning, tangan ang kabibe, diskos, at pamalo.

Verse 58

स्तूयमानः सुरैः सर्वैः स देवोऽमितविक्रमः । विद्याधरैस्तथा नागैः स्तूयमानश्च सर्वशः

Ang Diyos na yaon, walang hanggan ang tapang, ay pinuri ng lahat ng mga deva; gayundin ng mga Vidyādhara at ng mga Nāga—pinupuri sa lahat ng dako, sa bawat panig.

Verse 59

उत्तस्थौ स तदा देवो भास्करामितदीप्तिमान् । कोटिरत्नप्रभाभास्वन्मुकुटादिविभूषितः

Noon ay tumindig ang Diyos, nagliliwanag na tila di-mabilang na araw. Pinalamutian Siya ng korona at iba pang hiyas, kumikislap sa ningning ng milyun-milyong batong mahalaga.