कथया सिध्यति ध्यानं ध्यानात्कैवल्यमुत्तमम् । असिद्धपरमध्यानः कथामेतां शृणोति यः । सोऽन्यजन्मनि संप्राप्य ध्यानं याति परां गतिम्
kathayā sidhyati dhyānaṃ dhyānātkaivalyamuttamam | asiddhaparamadhyānaḥ kathāmetāṃ śṛṇoti yaḥ | so'nyajanmani saṃprāpya dhyānaṃ yāti parāṃ gatim
Sa banal na salaysay, nagiging ganap ang pagninilay; mula sa pagninilay, sumisilang ang pinakamataas na Kaivalya, ang paglaya sa ganap na pag-iisa. Kahit yaong hindi pa nakakamtan ang sukdulang pagninilay—kung makikinig siya sa salaysay na ito—sa ibang kapanganakan, matatamo niya ang pagninilay at mararating ang pinakamataas na hantungan.
Brāhmaṇa (unnamed)
Scene: Three-step visual: (1) devotee listening to kathā, (2) same devotee in deep meditation, (3) a radiant solitary light symbolizing kaivalya; a subtle ‘next birth’ transition shown as a new figure continuing the same practice thread.
Sacred listening matures into meditation, meditation culminates in liberation, and even incomplete practitioners gain progress that can ripen across future births.
No specific tīrtha is named; the verse glorifies the spiritual method (kathā and dhyāna) rather than a location.
Śravaṇa (listening) to this kathā is prescribed as a sādhanā that supports dhyāna and ultimately liberation.