पराशर उवाच । नाट्यमंडपिकादाहे यौ दूरं विद्रुतौ पुरा । तत्रावशिष्टौ तावेव कुक्कुटो मर्कटस्तथा
parāśara uvāca | nāṭyamaṃḍapikādāhe yau dūraṃ vidrutau purā | tatrāvaśiṣṭau tāveva kukkuṭo markaṭastathā
Sinabi ni Parāśara: Noong minsang nasusunog ang munting tanghalang-pabilyon, may dalawang tumakas nang malayo; ngunit ang dalawang iyon ay nanatili roon—ang tandang at ang unggoy.
Parāśara
Scene: A small pavilion is ablaze; amid smoke and sparks, two figures flee into the distance while two animals—a rooster and a monkey—remain near the burning structure, foreshadowing karmic consequence.
Puranic narratives trace beings across events and rebirths, preparing the teaching on how merit shapes future births.
No tīrtha is named in this verse; it is part of a karmic backstory.
None in this verse; it sets up the later mention of rudrākṣa merit.