अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च
aghorāya sughorāya ghorāghaugha vidāriṇe | bhargāya bhavabījānāṃ bhaṃjanāya garīyase | namo vidhvastamohāya viśadātmaguṇāya ca
Pagpupugay sa Di-nakakatakot, at sa Lubhang-kakila-kilabot—na dumudurog sa mga pulutong ng pangamba. Pagpupugay kay Bharga, ang Maningning na Tagapagwasak, na bumabasag sa mga binhi ng pag-iral sa sanlibutan, ang Pinaka-kagalang-galang. Pagpupugay sa Iyo na winasak ang kamangmangan, na ang likás na mga katangian ay ganap na malinaw at dalisay.
King (Rājā) praising Śiva (implicit)
Listener: Śaunaka and the Naimiṣāraṇya ṛṣis
Scene: A king-devotee stands with folded hands before a luminous Śiva; the deity appears simultaneously serene (Aghora) and formidable (Sughora), with a halo of fire consuming dark seed-like forms symbolizing bhava-bīja and moha.
Śiva is both gentle and awe-inspiring, protector and liberator—destroying fear, delusion, and the roots of rebirth.
No specific tīrtha is named; the verse is a protective and liberative Śiva-stuti.
No explicit ritual; it supports protective recitation and devotion to Śiva for cutting off moha and bhavabīja.