एष ते नृप जामाता चंद्रांगद महाबलः । अस्य वंशमथोत्पत्तिं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
eṣa te nṛpa jāmātā caṃdrāṃgada mahābalaḥ | asya vaṃśamathotpattiṃ śrotumicchāmi tattvataḥ
“O Haring Candrāṅgada na makapangyarihan, siya ngayon ang iyong manugang. Nais kong marinig nang tapat ang kanyang angkan at ang salaysay ng kanyang pinagmulan.”
Vajrabāhu (addressing King Candrāṅgada)
Scene: Vajrabāhu addresses King Candrāṅgada in the royal hall, indicating the hero as the king’s son-in-law; the king listens intently; scribes and ministers stand by as the lineage story is about to unfold.
Dharma seeks clarity: alliances are strengthened when truth about origin and character is known and honored.
No tīrtha is described; the narrative turns toward explaining Bhadrāyuṣa’s origins.
None; it is a request for truthful account (tattvataḥ) of lineage and birth.