तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्
tiṣṭhaṃtamavyā dbhuvanaikanāthaḥ pāyādvrajaṃtaṃ pramathādhināthaḥ | vedāṃtavedyo'vatu mānniṣaṇṇaṃ māmavyayaḥ pātu śivaḥ śayānam
Nawa’y ingatan ako ng Nag-iisang Panginoon ng mga daigdig habang ako’y nakatayo; nawa’y pangalagaan ako ng Panginoon ng mga Pramatha habang ako’y naglalakad. Nawa’y iligtas ako ng Siya na nakikilala sa Vedānta habang ako’y nakaupo; at nawa’y ingatan ako ng di-nasisirang Śiva habang ako’y nakahiga.
Unknown (Śiva-kavaca voice)
Scene: Four posture vignette: devotee standing in temple courtyard, walking on a pilgrimage path, seated in meditation, lying in restful sleep—Śiva’s presence above each as a subtle icon (liṅga/haloed form).
Devotion is continuous: in every posture and activity, one entrusts oneself to Śiva, the imperishable reality known through Vedānta.
No explicit tīrtha appears; the verse frames Śiva as universally present across all life-situations.
Implied constant remembrance (smaraṇa) and protective recitation during daily transitions—standing, walking, sitting, and sleeping.