Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O hari ng mga hari, marapat na magtungo sa dakilang Pūtikeśvara, sa timog na pampang ng Narmadā—tagapuksa ng lahat ng kasalanan.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

Itinatag ito ni Jāmbuvān, na nagnanais ng kapakanan ng mga daigdig. May isang haring nagngangalang Prasenajit, at sa kaniyang dibdib ay may isang hiyas—

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

Nang ito’y marahas na inalis niya, nagkaroon ng sugat na nagkaroon ng nana. Ngunit sa pagganap ng matinding tapa sa mismong tīrtha na iyon, siya’y naging walang sugat.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

Dahil dito, itinatag niya roon ang pinakamataas na liṅga, ang dakilang Pūtikeśvara. O pinakadakila sa mga Bhārata, sinumang tao na maligo roon nang may debosyon—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

Matapos sambahin nang ganap ang Kataas-taasang Panginoon, natatamo ng tao ang lahat ng ninanais. O hari, sa Kṛṣṇāṣṭamī man, sa ika-labing-apat na tithi, o sa alinmang panahon—yaong laging sumasamba sa Diyos ay hindi napaparoon sa tahanan ni Yama.

Verse 89

। अध्याय

Wakas ng kabanata (adhyāya).