Adhyaya 81
Nagsalita si Mārkaṇḍeya sa isang hari at itinuro na dalawin ang dakilang tīrtha ng Varuṇeśvara. Inilarawan ang pook na ito bilang lugar kung saan si Varuṇa ay nagkamit ng siddhi sa pamamagitan ng mahigpit na tapas at pagsamba kay Girijā-nātha (Śiva), kabilang ang mga pagtalima tulad ng kṛcchra at cāndrāyaṇa. Itinatakda ng kabanata ang wastong gawi sa tīrtha: ang sinumang maligo roon, magsagawa ng tarpana upang bigyang-lugod ang mga pitṛ (ninuno) at mga diyos, at sumamba kay Śaṅkara nang may debosyon, ay makaaabot sa “paramā gati,” ang kataas-taasang kalagayan. Kasunod nito ang turo sa kawanggawa: ang pag-aalay ng sisidlang tubig (kuṇḍikā, vardhanī, o malaking lalagyan) na may kasamang pagkain ay lubhang pinupuri; ang bunga nito’y itinuturing na katumbas ng kabutihang dulot ng labindalawang-taóng satra. Sa huli, ipinahahayag na ang pagbibigay ng pagkain ang pinakadakila sa mga handog at agad na nakalulugod. Ang mga mamamatay sa tīrtha na ito na may hinubog na kalooban ay maninirahan sa lungsod ni Varuṇa hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob; pagkatapos ay muling isisilang bilang tao, magiging palagiang tagapagkaloob ng pagkain, at mabubuhay nang isang daang taon.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज वरुणेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो वरुणो नृपसत्तम
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkatapos, O dakilang hari, magtungo ka sa napakahusay na Varuṇeśvara—doon kung saan ang dakilang diyos na Varuṇa ay nagkamit ng ganap na siddhi, O pinakamainam sa mga pinuno.”
Verse 2
पिण्याकशाकपर्णैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः । आराध्य गिरिजानाथं ततः सिद्धिं परां गतः
Sa pamamagitan ng pīṇyāka (latak ng langis), mga gulay na dahon at mga dahon, at sa mga pag-aayuno at panata gaya ng Kṛcchra at Cāndrāyaṇa, sinamba niya si Girijānātha; pagkaraan ay narating niya ang pinakamataas na siddhi.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पूजयेच्छङ्करं भक्त्या स याति परमां गतिम्
Sinumang maligo sa banal na tīrtha roon, maghandog ng kasiyahan sa mga Pitṛ at sa mga diyos, at sumamba kay Śaṅkara nang may debosyon—makaaabot siya sa kataas-taasang kalagayan.
Verse 4
कुण्डिकां वर्धनीं वापि महद्वा जलभाजनम् । अन्नेन सहितं पार्थ तस्य पुण्यफलं शृणु
Maging munting banga, mas malaking sisidlan, o maging dambuhalang lalagyan ng tubig—kapag inihandog na kasama ang pagkain, O Pārtha, pakinggan mo ang banal na bunga ng gantimpala nito.
Verse 5
यत्फलं लभते मर्त्यः सत्रे द्वादशवार्षिके । तत्फलं समवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा
Anumang gantimpalang natatamo ng tao sa labindalawang-taóng sattrá, yaon ding gantimpala ang kanyang matatamo rito; walang dapat pag-alinlangan o pag-isipan pa.
Verse 6
सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । सद्यः प्रीतिकरं तोयमन्नं च नृपसत्तम
Sa lahat ng mga dāna, ang annadāna—pagkakaloob ng pagkain—ang itinuturing na pinakamataas. Agad na nagbibigay-lugod ang tubig at pagkain, O pinakadakila sa mga hari.
Verse 7
तत्रतीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । वरुणस्य पुरे वासो यावदाभूतसंप्लवम्
Para sa mga taong may sinanay na diwa na mamatay sa tīrtha roon, may paninirahan sa lungsod ni Varuṇa hanggang sa dakilang pagkalusaw ng sansinukob.
Verse 8
पश्चात्पूर्णे ततः काले मर्त्यलोके प्रजायते । अन्नदानप्रदो नित्यं जीवेद्वर्षशतं नरः
Pagkapuno ng itinakdang panahon, siya’y muling isisilang sa daigdig ng mga mortal. Laging masigasig sa pag-aalay ng pagkain, ang taong iyon ay nabubuhay nang sandaang taon.
Verse 81
। अध्याय
Tanda ng kabanata (Adhyāya).