Adhyaya 79
Ang adhyaya na ito ay isang araling teolohikal na itinuro ni Śrī Mārkaṇḍeya sa isang haring tagapakinig. Itinuturo niya sa naghahanap ng dharma ang dalawang lubhang pinupuring tīrtha—Dadhiskanda at Madhuskanda—na sinasabing nakapagpapawi ng dumi ng kasalanan (pāpa-kṣaya). Sa Dadhiskanda, ang banal na pagligo ay inuugnay sa pag-aalay ng dadhi (curd/yogurt) bilang dāna sa isang dvija (Brahmana). Ipinangako ang kagalingan sa maraming kapanganakan: kalayaan sa sakit, pagdurusang dulot ng katandaan, dalamhati at inggit, at patuloy na pagsilang sa “malinis” na angkan sa mahabang panahon. Sa Madhuskanda, ang pagbibigay ng linga (sesame) na hinaluan ng pulot, at ang hiwalay na pag-aalay ng piṇḍa na may pulot, ay iniuugnay sa pag-iwas sa kaharian o pagtanaw ni Yama sa maraming buhay, at sa tuloy-tuloy na kasaganaan hanggang sa mga apo at apo-sa-tuhod. Nagtatapos ang kabanata sa karagdagang tuntunin ng piṇḍa na hinaluan ng dadhi at sa pamamaraan: matapos maligo, isinasagawa ang mga ritwal na nakaharap sa timog (dakṣiṇāmukha), at sinasabing nasisiyahan ang ama, lolo, at ninuno-sa-ikatlong salin sa loob ng labindalawang taon.
Shlokas
Verse 1
। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थद्वयमनुत्तमम् । दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं सर्वपापक्षयंकरम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O hari ng mga hari, magtungo ka sa dalawang walang kapantay na tīrtha—Dadhiskanda at Madhuskanda—na kapwa nagwawasak ng lahat ng kasalanan.”
Verse 2
दधिस्कन्दे नरः स्नात्वा यस्तु दद्याद्द्विजे दधि । उपतिष्ठेत्ततस्तस्य सप्तजन्मनि भारत
Sa Dadhiskanda, ang taong maliligo at pagkatapos ay maghandog ng dadhi (kurd) bilang dāna sa isang dvija (dalawang-ulit na isinilang na brāhmaṇa), siya—O Bhārata—ay sasamahan ng kasaganaan at mapalad na pag-aaruga sa pitong kapanganakan.
Verse 3
न व्याधिर्न जरा तस्य न शोको नैव मत्सरः । दशचन्द्रशतं यावज्जायते विमले कुले
Sa kanya’y walang karamdaman, walang katandaan, walang dalamhati, at ni inggit ay wala; at sa loob ng isang libong buwan, siya’y isisilang sa malinis at marangal na angkan.
Verse 4
मधुस्कन्देऽपि मधुना मिश्रितान्यस्तिलान्ददेत् । नासौ वैवस्वतं देवं पश्येद्वै जन्मसप्ततिम्
At sa Madhuskanda naman, kung magbibigay ang sinuman ng mga linga (til) na hinaluan ng pulot, hindi niya masisilayan si Vaivasvata (Yama), ang diyos ng kamatayan, sa pitumpung kapanganakan.
Verse 5
मधुना सह सम्मिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्य पौत्रप्रपौत्रेभ्यो दारिद्र्यं नैव जायते
Sinumang maghandog ng piṇḍa (handog sa mga ninuno) na hinaluan ng pulot—hindi sisibol ang karalitaan sa kanyang mga apo at sa mga apo sa tuhod.
Verse 6
दधिभिः सह संमिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिवद्दक्षिणामुखः
Sinumang maghandog ng piṇḍa na hinaluan ng dadhi (kurd)—pagkaligo ng tao sa mismong tīrtha na iyon, ayon sa tuntunin ay humarap siya sa timog (dakṣiṇāmukha) habang isinasagawa ang ritwal.
Verse 7
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । द्वादशाब्दानि तुष्यन्ति नात्र कार्या विचारणा
Ang ama, ang lolo, at ang lolo sa tuhod ay nalulugod sa loob ng labindalawang taon—dito’y walang dapat pag-alinlangan o pagtatalo.