Adhyaya 77
Inilalahad ng adhyāya ang patnubay na teolohikal at pang-ritwal ni Śrī Mārkaṇḍeya hinggil sa Bhīmeśvara, isang tīrtha na nagdudulot ng pāpa-kṣaya (pag-alis ng kasalanan) at dinadalaw ng mga kapulungan ng mga pantas na nagsasagawa ng mapalad na disiplina. Itinatakda ang sunod-sunod na pagsasagawa: lumapit sa Bhīmeśvara; maligo sa tīrtha; panatilihin ang upavāsa (pag-aayuno) at jitendriyatā (pagpigil sa mga pandama); at magsagawa ng mantra-japa—lalo na ang “isang-pantig na mantra” (ekākṣara) na may nakataas na mga bisig habang naroroon ang araw, bilang mahigpit na pagtalima sa maghapon. Pagkaraan, inilalarawan ang mga phala (bunga) nang paantas-antas tungkol sa pagwasak ng naipong kasamaan, kabilang ang mga kasalanang nagmula pa sa maraming kapanganakan, at pinupuri ang kapangyarihang nagpapadalisay ng Gāyatrī-japa. Pinalalawak din na ang paulit-ulit na pagbigkas—maging vaidika o laukika—ay nakapagsusunog ng karumihan gaya ng apoy na tumutupok sa tuyong damo. May paalaalang etikal: huwag gumawa ng mali sa pag-asa sa “kapangyarihang banal” bilang dahilan; maaaring mabilis mapawi ang kamangmangan, ngunit hindi nito pinapawalang-sala ang paggawa ng kasamaan. Sa wakas, pinagtitibay na ang pagkakawanggawa ayon sa kakayahan sa tīrtha na ito ay nagbubunga ng akṣayya (di-nauubos) na gantimpala.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, dapat magtungo sa Bhīmeśvara, ang banal na pook na nagwawasak ng lahat ng kasalanan. Ito’y sinasamba ng mga pangkat ng ṛṣi at ng mga mapalad na tumutupad sa Bhīma-vrata.”
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे
Sa tīrtha roon, ang sinumang maligo at pagkatapos, nag-aayuno at may pagpipigil sa mga pandama, ay bumigkas ng isang-pantig na mantra, na nakataas ang mga bisig patungo sa Araw—
Verse 3
तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्
Para sa kanya, ang kasalanang naipon sa buhay na ito ay napapawi agad sa sandaling iyon; at ang kasalanang naipon sa pitong kapanganakan ay tiyak na nililipol ng Gāyatrī.
Verse 4
दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्
Ang Gāyatrī ay pumupuksa sa kasalanan: yaong nagmula sa sampung kapanganakan, yaong ginawa noong una sa loob ng sandaang (kapanganakan), at yaong sumibol sa tatlong kapanganakan kahit na naipon sa sanlibo.
Verse 5
वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा
O panginoon ng mga tao, maging Vedic man o pangkaraniwan ang japa, kapag nausal na ito’y sinusunog ang lahat sa isang iglap—gaya ng apoy na tumutupok sa tuyong damo.
Verse 6
न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन
Huwag kailanman gumawa ng kasalanan na umaasa sa ‘lakas ng mga diyos’. Kung nagawa dahil sa kamangmangan, maaari itong mapawi agad; ngunit wala nang anumang ‘dahilan’ pagkatapos nito.
Verse 7
तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन
Sa tīrtha na iyon, sinumang magbigay ng kawanggawa ayon sa kanyang kakayahan—ang buong bunga nito’y nagiging di-nasisira, O anak ni Pāṇḍu.
Verse 77
। अध्याय
Kabanata (panandang pangwakas/pamagat).