Adhyaya 70
Isinalaysay ni Mārkaṇḍeya ang isang “lubhang maningning” na tīrtha sa hilagang pampang ng Revā (Narmadā), na iniuugnay kay Ravi—ang Araw. Itinatanghal ang pook na ito bilang daan ng pāpa-kṣaya (paglilinis at pagkapawi ng kasalanan) at bilang lugar ng patuloy na presensiya ng Bhāskara: sinasabing nananatili Siya roon sa pamamagitan ng isang bahagi ng Kanyang sarili (svāṁśena), nakalugar sa hilagang pampang sa loob ng tanawin ng Narmadā. Sumunod ang tuntuning pangkalendaryo: magsagawa ng banal na paliligo (snāna) sa mga takdang araw ng buwan, lalo na sa ika-anim (ṣaṣṭhī), ika-walo (aṣṭamī), at ika-labing-apat (caturdaśī), at isabay ang śrāddha na may taimtim na debosyon para sa mga yumao (preteṣu bhaktitaḥ). Ang bunga ay inilatag nang sunod-sunod: agarang pagdalisay at pag-angat sa Sūrya-loka, saka pagbabalik mula sa langit upang isilang sa “malinis na angkan,” na may yaman at kalayaan sa karamdaman sa maraming kapanganakan. Sa ganito, pinagdurugtong ng kabanata ang lugar, panahon, ritwal, at kinalabasan ng karma sa isang siksik na aral ng tīrtha-māhātmya.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । रविणा निर्मितं पार्थ सर्वपापक्षयंकरम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: O anak ni Pṛthā, sa hilagang pampang ng Revā ay may isang tīrtha na lubhang maringal; itinatag ni Ravi, ang Araw, at siyang pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
स्वांशेन भास्करस्तत्र तिष्ठते चोत्तरे तटे । सर्वव्याधिहरः पुंसां नर्मदायां व्यवस्थितः
Doon, sa hilagang pampang, nananahan si Bhāskara sa pamamagitan ng isang bahagi ng kaniyang sariling liwanag; naitatag sa Narmadā, inaalis niya ang lahat ng karamdaman ng mga tao.
Verse 3
षष्ठ्यांषष्ठ्यां नृपश्रेष्ठ ह्यष्टम्यां च चतुर्दशीम् । स्नानं यः कारयेन्मर्त्यः श्राद्धं प्रेतेषु भक्तितः । तस्य पापक्षयः पार्थ सूर्यलोके महीयते
O pinakadakilang hari, sa ika-anim na araw (ṣaṣṭhī), muli sa ika-anim, at sa ikawalo at ika-labing-apat—ang sinumang mortal na maligo at, may debosyon, maghandog ng śrāddha para sa mga yumao, O Pārtha, napapawi ang kaniyang mga kasalanan at siya’y pinararangalan sa daigdig ni Sūrya.
Verse 4
ततः स्वर्गाच्च्युतः सोऽपि जायते विमले कुले । धनाढ्यो व्याधिनिर्मुक्तो जीवेज्जन्मनिजन्मनि
Pagkaraan, kahit siya man ay mahulog mula sa langit, isisilang siya sa isang dalisay na angkan—mayaman, malaya sa karamdaman—at mamumuhay nang mabuti, buhay sa bawat kapanganakan.
Verse 70
। अध्याय
Wakas ng kabanata (adhyāya).