Adhyaya 66
Itinuro ni Mārkaṇḍeya kay Yudhiṣṭhira na magtungo sa walang kapantay na Mātṛtīrtha, na nasa malapit sa tagpuan ng mga tubig sa timog na pampang ng Ilog Narmadā. Ipinapakita ang kabanalan ng pook sa pamamagitan ng pinagmulan nito: ang mga Mātṛ, ang mga Banal na Ina, ay sinasabing nagpakita sa pampang ng ilog, at si Śiva—na inilalarawang si Umā ay kalahati ng Kanyang pagkatao at ang ahas ang Kanyang sagradong sinulid—ay tumugon sa panawagan ng pagtitipon ng mga Yoginī. Pinahintulutan ni Śiva na maging tanyag sa daigdig ang tīrtha at saka naglaho, kaya ang basbas ng Diyos ang naging saligan ng bisa ng lugar. Itinatakda rin ang pagtalima sa araw ng navamī (ika-9 na araw ng buwang lunar): ang debotong may pagpipigil at kalinisan ay mag-ayuno at sumamba sa loob ng saklaw ng mga Ina (mātṛ-gocara). Ang bunga ay debosyonal—nalulugod ang mga Mātṛ at si Śiva—at praktikal: para sa mga babaeng baog, nawalan ng anak, o walang anak na lalaki, dapat may gurong bihasa sa mantra at śāstra na magsimula ng ritwal na paliligo gamit ang sisidlang ginto na may limang hiyas at mga prutas; ang guro ay magpapaligo sa sisidlang tanso upang makamtan ang isang anak na lalaki. Sa wakas, sinasabi na anumang ninanais na pagninilayan ay matatamo, at walang tīrtha na hihigit sa Mātṛtīrtha.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मातृतीर्थमनुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं नर्मदादक्षिणे तटे
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O panginoon ng mga hari, dapat kang magtungo sa walang kapantay na Mātṛtīrtha, na nasa malapit sa sangam (pagtatagpo ng mga ilog), sa timog na pampang ng Narmadā.
Verse 2
मातरस्तत्र राजेन्द्र संजाता नर्मदातटे । उमार्धनारिर्देवेशो व्यालयज्ञोपवीतधृक्
O pinakamainam sa mga hari, doon sa pampang ng Narmadā ay nagpakita ang mga Ina (Mātṛgaṇa). Naroon din ang Panginoon ng mga diyos—si Śiva, na si Umā ang kanyang kalahati—na may suot na sagradong sinulid na yari sa mga ahas.
Verse 3
उवाच योगिनीवृन्दं कष्टंकष्टमहो हर । अजेयाः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादान्महेश्वर
Nagsalita siya sa pulutong ng mga Yoginī: “Ay, ay, O Hara! Sa iyong biyaya, O Maheśvara, sila’y naging di-madadaig kahit ng lahat ng mga diyos.”
Verse 4
तीर्थमत्र विधानेन प्रख्यातं वसुधातले । एवं भवतु योगिन्य इत्युक्त्वान्तरधाच्छिवः
“Nawa’y ang tīrtha rito, sa wastong pag-aatas, ay sumikat sa ibabaw ng daigdig.” Pagkasabi ng “Mangyari nawa, O mga Yoginī,” naglaho sa paningin si Śiva.
Verse 5
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या नवम्यां नियतः शुचिः । उपोष्य परया भक्त्या पूजयेन्मातृगोचरम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Ang sinumang, sa banal na tīrtha roon, sa ikasiyam na araw ng buwan, disiplinado at dalisay, ay mag-ayuno at—puspos ng sukdulang debosyon—sumamba sa saklaw ng mga Ina (Mātṛs),
Verse 6
तस्य स्युर्मातरः प्रीताः प्रीतोऽयं वृषवाहनः । वन्ध्याया मृतवत्साया अपुत्राया युधिष्ठिर
Sa kanya’y malulugod ang mga Ina; malulugod din ang Panginoong may sagisag na toro (Śiva). O Yudhiṣṭhira, para sa babaeng baog, sa nawalan ng mga anak, o sa walang anak na lalaki—
Verse 7
स्नापनं चारभेत्तत्र मन्त्रशास्त्रविदुत्तमः । सहिरण्येन कुम्भेन पञ्चरत्नफलान्वितः
Doon, ang pinakadakilang bihasa sa mantra at sa agham ng ritwal ay magsimula ng snāpana, gamit ang banga ng tubig na may kasamang ginto, na may ‘bunga’ ng limang hiyas.
Verse 8
स्नापयेत्पुत्रकामायाः कांस्यपात्रेण देशिकः । पुत्रं सा लभते नारी वीर्यवन्तं गुणान्वितम्
Ang gurong tagapagpaganap ay magsagawa ng banal na paliligo para sa babaeng nagnanais ng anak na lalaki, gamit ang sisidlang tanso; at ang babae’y magkakamit ng isang anak—malakas sa sigla at puspos ng mga kabutihang-asal.
Verse 9
यो यं काममभिध्यायेत्ततः स लभते नृप । मातृतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति
Anumang pagnasa na pagnilayan ng tao roon, iyon ang kanyang matatamo, O hari. Wala pang naging tīrtha na hihigit sa Mātṛtīrtha, at wala ring magiging hihigit pa kailanman.
Verse 66
। अध्याय
Wakas ng kabanata (tanda ng kolopon).