Adhyaya 51

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । काले तत्क्रियते कस्मिञ्छ्राद्धं दानं तथेश्वर । यात्रा तत्र प्रकर्तव्या तिथौ यस्यां वदाशु तत्

Sinabi ni Uttānapāda: O Panginoon, sa anong panahon dapat isagawa ang śrāddha at ang pag-aalay ng dāna? At sa aling tithi ng buwan dapat gawin ang paglalakbay-pananampalataya roon? Ipagbadya mo agad.

Verse 2

ईश्वर उवाच । पितृतीर्थं यथा पुण्यं सर्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं स्नानदानादितर्पणैः

Sinabi ng Panginoon: Kung paanong ang Pitṛ-tīrtha ay lubhang mapagpala at nagbibigay ng lahat ng minimithing layon, gayon din ang tīrthang ito—nagkakamit ng kabanalan sa pamamagitan ng paliligo, pag-aalay ng dāna, at mga handog na tarpaṇa.

Verse 3

विशेषेण तु कुर्वीत श्राद्धं सर्वयुगादिषु । मन्वन्तरादयो वत्स श्रूयन्तां च चतुर्दश

Lalo ngang dapat isagawa ang Śrāddha nang may masusing pag-iingat sa lahat ng pasimula ng mga Yuga at iba pang banal na sandali. Ngayon, anak ko, pakinggan mo ang labing-apat na (panahong banal) na nagsisimula sa mga Manvantara.

Verse 4

अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्त्तिकस्य च । तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च

Ang ikasiyam na tithi sa maliwanag na kalahati ng Āśvayuja; ang ikalabindalawang tithi sa Kārttika; ang ikatlong tithi sa buwan ng Caitra; at gayundin ang ikatlong tithi sa Bhādrapada—ito ang mga mapalad na pagkakataon.

Verse 5

आषाढस्यैव दशमी माघस्यैव तु सप्तमी । श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढस्य पूर्णिमा

Gayundin, ang ikasampung tithi sa Āṣāḍha; ang ikapitong tithi sa Māgha; ang ikawalong tithi sa madilim na kalahati ng Śrāvaṇa; at gayon din ang araw ng kabilugan ng buwan sa Āṣāḍha.

Verse 6

फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी सिता । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशी तथा

Ang araw ng bagong-buwan sa Phālguna; ang Ekādaśī ng maliwanag na kalahati sa Pauṣa; at ang ikalabinlimang araw (kabilugan) sa Kārttika, Phālguna, Caitra, at gayundin sa Jyaiṣṭha—ang mga ito man ay ibinibilang sa mga banal na panahon.

Verse 7

मन्वन्तरादयश्चैते अनन्तफलदाः स्मृताः । अयने चोत्तरे राजन्दक्षिणे श्राद्धमाचरेत्

Ang mga pagkakataong ito, na nagsisimula sa mga Manvantara, ay kinikilalang nagbibigay ng walang-hanggang bunga. At, O Hari, nararapat isagawa ang Śrāddha kapwa sa Uttarāyaṇa at sa Dakṣiṇāyaṇa, sa panahon ng hilaga at timog na pag-ikot ng araw.

Verse 8

कार्त्तिकी च तथा माघी वैशाखस्य तृतीयिका । पौर्णमासी च चैत्रस्य ज्येष्ठस्य च विशेषतः

Ang kabilugan ng buwan sa Kārttika at gayundin sa Māgha; ang ikatlong araw ng buwan sa Vaiśākha; at ang mga kabilugan sa Caitra at, lalo na, sa Jyaiṣṭha—(ang mga ito rin ay iginagalang na banal na panahon).

Verse 9

अष्टकासु च संक्रान्तौ व्यतीपाते तथैव च । श्राद्धकाला इमे सर्वे दत्तमेष्वक्षयं स्मृतम्

Sa mga araw ng Aṣṭakā, sa Saṅkrānti (pagpasok ng araw sa bagong tanda), at gayundin sa Vyatīpāta—ang lahat ng ito ay mga panahon ng Śrāddha; ang anumang ibinigay sa mga sandaling ito ay itinuturing na di-nasisira ang bisa ng kabutihan.

Verse 10

मधुमासे सिते पक्ष एकादश्यामुपोषितः । निशि जागरणं कुर्याद्विष्णुपादसमीपतः

Sa buwan ng Madhu (Caitra), sa Ekādaśī ng maliwanag na kalahati, matapos mag-ayuno, nararapat magpuyat sa gabi malapit sa banal na ‘Yapak ni Viṣṇu’.

Verse 11

धूपदीपादिनैवेद्यैः स्रङ्मालागुरुचन्दनैः । अर्चां कुर्वन्ति ये विष्णोः पठेयुः प्राक्तनीं कथाम्

Yaong sumasamba kay Viṣṇu sa pamamagitan ng insenso, ilawan, at handog na pagkain—kasama ang mga kuwintas ng bulaklak, pabango, at sandal—ay nararapat bumigkas ng sinaunang banal na salaysay ng Panginoon.

Verse 12

ऋग्यजुःसाममन्त्रोक्तं सूक्तं जपति यो द्विजः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति

Ang dvija na bumibigkas ng sūkta na itinuro sa pamamagitan ng mga mantra ng Ṛg, Yajus, at Sāma Veda ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nagtutungo sa daigdig ni Viṣṇu.

Verse 13

प्रातः श्राद्धं प्रकुर्वीत द्विजान् सम्पूज्य यत्नतः । दानं दद्याद्यथाशक्ति गोहिरण्याम्बरादिकम्

Sa umaga ay dapat isagawa ang śrāddha, at buong pag-iingat na parangalan ang mga dvija (mga Brāhmaṇa). Ayon sa kakayahan, magbigay ng dāna—gaya ng baka, ginto, kasuotan, at iba pa.

Verse 14

पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम् । श्राद्धदस्तु व्रजेत्तत्र यत्र देवो जनार्दनः

Ang kanyang mga ninuno ay nananatiling nasisiyahan hanggang sa wakas ng kosmikong pagkalusaw. At ang nagsagawa ng śrāddha ay nagtutungo sa dako kung saan nananahan ang Panginoong Janārdana (Viṣṇu).

Verse 15

त्रयोदश्यां ततो गच्छेद्गुहावासिनि लिङ्गके । दृष्ट्वा मार्कण्डमीशानं मुच्यते सर्वपातकैः

Pagkaraan, sa trayodaśī (ikalabintatlong araw ng buwan), dapat magtungo sa liṅga na nananahan sa yungib. Sa pagtanaw kay Panginoong Īśāna bilang Mārkaṇḍa (Mārkaṇḍeśvara), napapalaya sa lahat ng kasalanan.

Verse 16

उत्तानपाद उवाच । गुहामध्ये महादेव लिङ्गं परमशोभितम् । येन प्रतिष्ठितं देव तन्ममाख्यातुमर्हसि

Sinabi ni Uttānapāda: “O Mahādeva, sa loob ng yungib ay may liṅga na lubhang maningning. O Panginoon, kanino ito itinatag? Ipagpaliwanag mo sa akin.”

Verse 17

ईश्वर उवाच । त्रिषु लोकेषु विख्यातो मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । दिव्यं वर्षसहस्रं स तपस्तेपे सुदारुणम्

Sinabi ni Īśvara: “Si Mārkaṇḍeya, ang panginoon sa mga muni, ay bantog sa tatlong daigdig. Sa loob ng isang libong banal na taon, nagsagawa siya ng napakahigpit na tapas.”

Verse 18

गुहामध्यं प्रविष्टोऽसौ योगाभ्यासमुपाश्रितः । लिङ्गं तु स्थापितं तेन मार्कण्डेश्वरसंज्ञितम्

Pumasok siya sa kaloob-looban ng yungib at sumandig sa pagsasanay ng yoga. Doon niya itinatag ang isang liṅga, na tinawag na Mārkaṇḍeśvara.

Verse 19

तत्र स्नात्वा च यो भक्त्या सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र जागरणं कुर्वन् दद्याद्दीपं प्रयत्नतः

Ang sinumang maligo roon nang may debosyon—nag-aayuno at pinipigil ang mga pandama—at nagbabantay sa gabi roon, ay dapat ding maghandog ng ilawan nang buong pagsisikap.

Verse 20

देवस्य स्नपनं कुर्यान्मृतैः पञ्चभिस्तथा । यथा शक्त्या समालभ्य पूजां कुर्याद्यथाविधि

Dapat isagawa ang seremonyal na pagpapaligo (snapana) sa Diyos gamit ang limang ‘mṛta’ na sangkap. Pagkaraan, ayon sa kaya, magtipon ng handog at magsagawa ng pagsamba sa wastong paraan.

Verse 21

स्वशाखोत्पन्नमन्त्रैश्च जपं कुर्युर्द्विजातयः । सावित्र्यष्टसहस्रं तु शताष्टकमथापि वा

Ang mga dvija (dalawang-ulit na isinilang) ay magsagawa ng japa sa mga mantrang nagmumula sa sarili nilang sangay ng Veda. Lalo na, bigkasin nila ang Sāvitrī nang walong libong ulit—o kaya’y isang daan at walo.

Verse 22

एतत्कृत्वा नृपश्रेष्ठ जन्मनः फलमाप्नुयात् । चतुर्दश्यां तु वै स्नात्वा पूजां कृत्वा यथाविधि

Sa paggawa nito, O pinakadakila sa mga hari, matatamo ang tunay na bunga ng pagsilang. At sa ika-labing-apat na araw ng buwan (caturdaśī), matapos maligo, magsagawa ng pagsamba ayon sa itinakdang paraan.

Verse 23

पात्रं परीक्ष्य दातव्यमात्मनः श्रेय इच्छता । पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दान्यसंशयम्

Ang naghahangad ng sariling pinakamataas na kabutihan ay magbigay lamang matapos siyasatin ang karapat-dapat na tatanggap. Sapagkat ang mga Pitṛ (mga ninuno) ng nagbibigay ay tiyak na nasisiyahan sa loob ng labindalawang taon.

Verse 24

दाता स गच्छते तत्र यत्र भोगाः सनातनाः । गुहामध्ये प्रविष्टस्तु लोटयेच्चैव शक्तितः

Ang gayong nagbibigay ay napaparoon sa dako kung saan ang mga kaluguran ay walang hanggan. At pagpasok sa kaloob-loobang yungib (ng banal na pook), igulong ang sarili roon ayon sa sariling kakayahan.

Verse 25

नीले गिरौ हि यत्पुण्यं तत्समस्तं लभन्ति ते । शूलभेदे तु यः कुर्याच्छ्राद्धं पर्वणि पर्वणि

Anumang kabanalang matatagpuan sa Nīlagiri (Bughaw na Bundok), lahat iyon ay natatamo nila—yaong nagsasagawa ng Śrāddha sa Śūlabheda, sa bawat banal na pagkakataong pangbuwan, paulit-ulit.

Verse 26

विशेषाच्चैत्रमासान्ते तस्य पुण्यफलं शृणु । केदारे चैव यत्पुण्यं गङ्गासागरसङ्गमे

Makinig, lalo na, sa bunga ng kabanalan sa pagtatapos ng buwang Caitra. Anumang meritong natatamo sa Kedāra, at sa tagpuan ng Gaṅgā at ng karagatan—

Verse 27

सितासिते तु यत्पुण्यमन्यतीर्थे विशेषतः । अर्बुदे विद्यते पुण्यं पुण्यं चामरपर्वते

Anumang natatanging meritong nakikita sa ibang mga tīrtha sa maliwanag at madilim na kalahating-buwan, yaong meritong iyon ay matatagpuan din sa Arbuda—at gayundin sa Amara-parvata.

Verse 28

गयादिसर्वतीर्थानां फलमाप्नोति मानवः । विधिमन्त्रसमायुक्तस्तर्पयेत्पितृदेवताः

Nakakamtan ng tao ang bunga ng lahat ng mga tīrtha, simula sa Gayā, kapag—taglay ang wastong pamamaraan at mga mantra—nag-aalay siya ng tarpaṇa sa mga Pitṛ-devatā.

Verse 29

कुलानां तारयेद्विंशं दश पूर्वान् दशापरान् । दक्षिणस्यां ततो मूर्तौ शुचिर्भूत्वा समाहितः

Inililigtas niya ang dalawampung hanay ng angkan—sampung salinlahi sa nakaraan at sampu sa darating. Pagkaraan, sa timog na anyo (direksiyon ng Pitṛ), maging malinis at nakatuon, at isagawa ang ritwal.

Verse 30

न्यासं कृत्वा तु पूर्वोक्तं प्रदद्यादष्टपुष्पिकाम् । शास्त्रोक्तैरष्टभिः पुष्पैर्मानसैः शृणु तद्यथा

Matapos isagawa ang naunang sinabi na nyāsa, ihandog ang pagsambang ‘walong-bulaklak’. Dinggin kung paano ito ginagawa—sa walong bulaklak na pangkaisipan na itinuro sa mga śāstra.

Verse 31

वारिजं सौम्यमाग्नेयं वायव्यं पार्थिवं पुनः । वानस्पत्यं भवेत्षष्ठं प्राजापत्यं तु सप्तमम्

Ang mga (pang-isip) na bulaklak ay: yaong isinilang sa tubig, yaong ukol sa Buwan, yaong ukol sa Apoy, yaong ukol sa Hangin, at muli yaong ukol sa Lupa; ang ikaanim ay yaong mula sa mga halaman, at ang ikapito ay ang prājāpatya, na nauukol kay Prajāpati.

Verse 32

अष्टमं शिवपुष्पं स्यादेषां शृणु विनिर्णयम् । वारिजं सलिलं ज्ञेयं सौम्यं मधुघृतं पयः

Ang ikawalo ay ang bulaklak ni Śiva. Dinggin ang tiyak na pag-uuri ng mga ito: ang bulaklak na isinilang sa tubig ay dapat makilalang tubig; ang bulaklak na ukol sa Buwan ay pulot, ghee, at gatas.

Verse 33

आग्नेयं धूपदीपाद्यं वायव्यं चन्दनादिकम् । पार्थिवं कन्दमूलाद्यं वानस्पत्यं फलात्मकम्

Ang mga handog na nauukol sa prinsipyo ng Apoy ay insenso, ilawan, at mga katulad; ang nauukol sa prinsipyo ng Hangin ay sandal at mga kahalintulad na samyo. Ang mula sa Lupa ay mga bumbilya, ugat, at iba pa; at ang mula sa mga halaman ay mga bunga sa kanilang likas na anyo.

Verse 34

प्राजापत्यं तु पाठाद्यं शिवपुष्पं तु वासना । अहिंसा प्रथमं पुष्पं पुष्पमिन्द्रियनिग्रहः

Ang prājāpatya na handog ay ang pagbigkas ng mga sagradong pagbasa (pāṭha) at iba pa; at ang ‘bulaklak ni Śiva’ ay ang dalisay na samyo—ang pinong disposisyon ng loob. Ang di-panlalamang (ahiṃsā) ang unang bulaklak, at bulaklak din ang pagpipigil sa mga pandama.

Verse 35

तृतीयं तु दया पुष्पं क्षमा पुष्पं चतुर्थकम् । ध्यानपुष्पं तपः पुष्पं ज्ञानपुष्पं तु सप्तमम्

Ang ikatlong bulaklak ay habag; ang ikaapat na bulaklak ay pagpapatawad. Bulaklak ang pagninilay; bulaklak ang pag-aayuno at pagdidisiplina (tapas); at ang bulaklak ng kaalaman ang ipinahahayag na ikapito.

Verse 36

सत्यं चैवाष्टमं पुष्पमेभिस्तुष्यन्ति देवताः । भक्त्या तपस्विनः पूज्या ज्ञानिनश्च नराधिप

Ang Katotohanan ay tunay na ikawalong bulaklak—sa mga ito nalulugod ang mga diyos. Sa debosyon, igalang ang mga mapag-asceta at gayundin ang mga marurunong, O hari.

Verse 37

छत्रमावरणं दद्यादुपानद्युगलं तथा । तेन पूजितमात्रेण पूजिताः पुरुषास्त्रयः

Maghandog ng payong, balabal na pantakip, at gayundin ng isang pares ng sandalyas. Sa paggalang na ito lamang sa karapat-dapat, napaparangalan ang tatlong Puruṣa.

Verse 38

स्वर्गलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । शूलपाणेस्तु भक्त्या वै जाप्यं कुर्वन्ति ये नराः

Mananahan siya sa makalangit na daigdig hanggang sa hindi dumarating ang pagkalusaw ng mga nilalang. Yaong mga taong, sa debosyon sa Panginoong may trident, ay nagsasagawa ng japa, ay nagkakamit ng ganting ito.

Verse 39

पञ्चामृतैः पञ्चगव्यैर्यक्षकर्दमकुङ्कुमैः । समालभेत देवेशं श्रीखण्डागुरुचन्दनैः

Pahiran ang Panginoon ng mga diyos ng pañcāmṛta at pañcagavya, ng mabangong paste at saffron; at ng pinong sandalwood, agaru, at chandana.

Verse 40

नानाविधैश्च ये पुष्पैरर्चां कुर्वन्ति शूलिनः । निशि जागरणं कुर्युर्दीपदानं प्रयत्नतः

Yaong sumasamba sa Tagapagdala ng trident sa pamamagitan ng sari-saring bulaklak ay dapat magpuyat sa gabi at, nang buong pagsisikap, maghandog ng mga lampara.

Verse 41

धूपनैवेद्यकं दद्यात्पठेत्पौराणिकीं कथाम् । तत्र स्थाने स्थिता भक्त्या जपं कुर्वन्ति ये नराः

Maghandog ng insenso at handog na pagkain, at bigkasin ang banal na salaysay ng Purāṇa. Yaong mga taong nananatili sa sagradong pook na iyon nang may debosyon at nagsasagawa ng japa—tumatamo ng itinakdang gantimpala.

Verse 42

श्रीसूक्तं पौरुषं सूक्तं पावमानं वृषाकपिम् । वेदोक्तैश्चैव मन्त्रैश्च रौद्रीं वा बहुरूपिणीम्

Maaaring bigkasin ang Śrī Sūkta, ang Pauruṣa Sūkta, ang mga himnong Pāvamāna, at ang himnong Vṛṣākapi; at gayundin ang mga mantrang Veda—maging ang Raudrī (para kay Rudra) o ang Bahurūpiṇī, ang maraming-anyo.

Verse 43

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या पूजयित्वा प्रणम्य च । नानाविधैर्महाभोगैः शिवलोके महीयते

Dapat parangalan ang mga Brāhmaṇa nang may debosyon; matapos silang sambahin at yumukod, ang tao’y dinadakila sa daigdig ni Śiva, na nagtatamasa ng sari-saring dakilang kaligayahang makalangit.

Verse 44

अग्निमित्यादि जाप्यानि ऋग्वेदी जपते तु यः । रुद्रान् पुरुषसूक्तं च श्लोकाध्यायं च शुक्रियम्

Sinumang Ṛgvedin na nagsasagawa ng japa ng mga mantrang nagsisimula sa “Agnim…,” kasama ang mga himno kay Rudra, ang Puruṣa-sūkta, at ang banal na Śukriya na kabanata ng mga taludtod—

Verse 45

इषेत्वा दिकमन्त्रौघं ज्योतिर्ब्राह्मणमेव च । गायत्र्यं वै मधु चैव मण्डलब्राह्मणानि च

—gayundin ang mga kalipunan ng Dik-mantra, ang Jyotir-brāhmaṇa, ang Gāyatrī, ang Madhu (mga himno), at pati ang mga Maṇḍala-brāhmaṇa.

Verse 46

एताञ्जप्यांस्तु यो भक्त्या यजुर्वेदी जपेद्यदि । देवव्रतं वामदेव्यं पुरुषर्षभमेव च

Kung ang isang Yajurvedin ay taimtim na bumigkas ng mga japa na ito nang may debosyon—ang Devavrata, ang Vāmadevya, at gayundin ang Puruṣarṣabha—

Verse 47

बृहद्रथान्तरं चैव यो जपेद्भक्तितत्परः । स प्रयाति नरः स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

At sinumang lubos sa debosyon na bumibigkas ng Bṛhadrathāntara, ang taong iyon ay makararaos sa tahanang kinaroroonan ng Panginoon, si Maheśvara.

Verse 48

पादशौचं तथाभ्यङ्गं कुरुते योऽत्र भक्तितः । गोदाने चैव यत्पुण्यं लभते नात्र संशयः

Sinumang dito, dahil sa debosyon, ay nagsasagawa ng paghuhugas ng mga paa at gayundin ng pagpapahid ng langis, nakakamit niya ang kapunyagiang katulad ng sa pag-aalay ng isang baka—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 49

ब्राह्मणान् भोजयेत्तत्र मधुना पायसेन च । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

Doon ay dapat pakainin ang mga Brāhmaṇa ng pulot at matamis na gatas-kanin; kapag kahit isang Brāhmaṇa ang napakain, wari’y isang crore ang napakain.

Verse 50

सुवर्णं रजतं वस्त्रं दद्याद्भक्त्या द्विजोत्तमे । तर्पितास्तेन देवाः स्युर्मनुष्याः पितरस्तथा

Nang may debosyon ay maghandog ng ginto, pilak, at mga kasuotan sa isang marangal na Brāhmaṇa; sa gawang iyon ay nalulugod ang mga deva, gayundin ang mga tao at ang mga ninuno.

Verse 51

। अध्याय

Kabanata — tanda ng pagtatapos ng adhikāra.

Verse 52

अश्वं रथं गजं यानं तुलापुरुषमेव च । शकटं यः प्रदद्याद्वा सप्तधान्यप्रपूरितम्

Sinumang maghandog ng kabayo, ng karwahe, ng elepante, ng sasakyang panglakbay, at maging ng handog na tulāpuruṣa—o magbigay ng karitong lubos na puno ng pitong uri ng butil—

Verse 53

सयोक्त्रं लाङ्गलं दद्याद्युवानौ तु धुरंधरौ । गोभूतिलहिरण्यादि पात्रे दातव्यमर्चितम्

Dapat ding ihandog ang araro na may pamatok, at ang isang pares ng batang malalakas na hayop na panghila. Kasama nito, ang mga baka, ani at butil, at ginto at iba pa ay dapat ialay—pagkaraang parangalan ang karapat-dapat na tatanggap.

Verse 54

अपात्रे विदुषा किंचिन्न देयं भूतिमिच्छता । यतोऽसौ सर्वभूतानि दधाति धरणी किल

Ang marunong na nagnanais ng tunay na kasaganaan ay huwag magbigay ng anuman sa di-karapat-dapat; sapagkat ang Daigdig, tunay nga, ang nagtataguyod sa lahat ng nilalang.

Verse 55

ततो विप्राय सा देया सर्वसस्यौघमालिनी । अथान्यच्छृणु राजेन्द्र गोदानस्य तु यत्फलम्

Kaya nga, siya (ang baka) ay dapat ihandog sa isang brāhmaṇa—siya na pinalalamutian ng kasaganaan ng mga pananim at ani. Ngayon ay pakinggan pa, O pinakamainam sa mga hari, ang bungang dulot ng pag-aalay ng baka.

Verse 56

यावद्वत्सस्य पादौ द्वौ मुखं योन्यां प्रदृश्यते । तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति

Hangga’t ang dalawang paa at mukha ng guya’y nakikita sa sinapupunan, gayon katagal ang baka’y dapat kilalaning mismong Daigdig—hanggang sa mailuwal niya ang sanggol.

Verse 57

येन केनाप्युपायेन ब्राह्मणे तां समर्पयेत् । पृथ्वी दत्ता भवेत्तेन सशैलवनकानना

Sa anumang paraang magagawa, ialay siya sa isang brāhmaṇa; sa gawang iyon, ang Daigdig mismo ang itinuturing na naipagkaloob—kasama ang mga bundok, gubat, at kakahuyan.

Verse 58

तारयेन्नियतं दत्ता कुलानामेकविंशतिम् । रौप्यखुरीं कांस्यदोहां सवस्त्रां च पयस्विनीम्

Kapag tiyak na naipagkaloob ang gayong baka, walang pagsalang inililigtas niya ang dalawampu’t isang salinlahi. (Ihandog) ang bakang nagbibigay-gatas—may pilak na palamuti sa mga kuko, tansong sisidlang panggatas, at may kasamang damit.

Verse 59

ये प्रयच्छन्ति कृतिनो ग्रस्ते सूर्ये निशाकरे । तेषां संख्यां न जानामि पुण्यस्याब्दशातैरपि

Yaong mga mapalad at banal na nagkakaloob ng kawanggawa kapag nilalamon ang araw o ang buwan—ang sukat ng kanilang kabutihang-loob ay di ko malaman, kahit sa daan-daang taon.

Verse 60

सर्वस्यापि हि दानस्य संख्यास्तीह नराधिप । चन्द्रसूर्योपरागे च दानसंख्या न विद्यते

Sa lahat ng uri ng pag-aalay ay may sukat ang bunga sa mundong ito, O hari ng mga tao; ngunit sa pagdidilim ng buwan at araw, ang sukat ng bunga ng pagbibigay ay di masusukat.

Verse 61

यत्र गौर्दृश्यते राजन् सर्वतीर्थानि तत्र हि । तत्र पर्व विजानीयान्नात्र कार्या विचारणा

Saanman makita ang baka, O Hari, naroon nga ang lahat ng mga banal na tīrtha. Kilalanin mo yaong pook bilang parva, isang banal na pagdiriwang; hindi na kailangan ang pag-aalinlangan.

Verse 62

पुनः स्मृत्वा तु तत्तीर्थं यः कुर्याद्गमनं नरः । अथवा म्रियते योऽत्र रुद्रस्यानुचरो भवेत्

Ang taong muling nag-aalaala sa yaong tīrtha at naglalakbay patungo roon—o kahit ang mamatay doon—ay nagiging tagasunod ni Rudra.