Adhyaya 27
Matapos marinig ang mga salita ni Nārada, naghandog ang reyna ng saganang kaloob—ginto, hiyas, mararangyang kasuotan, at maging mga bihirang bagay. Tinanggihan ni Nārada ang pagyaman para sa sarili at inilipat ang daloy ng dāna tungo sa mga dukhang Brāhmaṇa (kṣīṇa-vṛttayaḥ), sapagkat ang mga pantas ay pinananatili ng debosyon, hindi ng pag-iimpok ng yaman. Ipinatawag ng reyna ang mga salat ngunit bihasa sa Veda at Vedāṅga, at nagbigay ayon sa payo ni Nārada, hayagang iniaalay ito upang kalugdan nina Hari at Śaṅkara. Pagkaraan, iginiit niya ang panatang pang-asawa: ang kanyang asawa na si Bāṇa ang tanging diyos niya, at hinihiling niya ang mahabang buhay at patuloy na pagsasama sa maraming kapanganakan, habang binabanggit na sinunod pa rin niya ang tagubilin ni Nārada sa pagbibigay. Nagpaalam si Nārada at umalis; at pagkatapos, inilarawan ang mga babae na namumutla at nawawalan ng ningning, na tila “nalilito” dahil kay Nārada—wakas na nagpapahiwatig ng pagliko ng salaysay at ng kapangyarihan ng salita ng isang ṛṣi na baguhin ang isip at bunga sa lipunan.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Nang marinig ang mga salita ni Nārada, nagsalita ang reyna: “Magpakita ka ng habag, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa; tanggapin mo ang handog ayon sa iyong nais.”
Verse 2
सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्
“Ginto, mga perlas at hiyas, at sari-saring kasuotan—inihahandog ko ito sa iyo, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, at pati ang iba pang bihira.”
Verse 3
राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः
Nang marinig ni Nārada ang mga salita ng reyna, siya’y sumagot: “O marangal na ginang, ipagkaloob ito sa iba—sa mga brāhmaṇa na salat na ang kabuhayan.”
Verse 4
वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्
“Ngunit kami’y ganap na pinagkalooban; tunay, kami’y laging tinatanggap sa pamamagitan ng debosyon lamang.” Sa gayong sabi, ang reyna’y lumingon sa mga dalubhasa sa Veda at Vedāṅga.
Verse 5
आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्
Tinawag niya ang mga maralitang brāhmaṇa at nagsimulang magbigay ng mga handog—ginawa ang lahat ng sinabi ni Nārada, isang dāna na nagpapalago ng kapalaran at mapalad na kasaganaan.
Verse 6
तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्
“Sa pamamagitan ng gayong dāna, nawa’y laging malugod sa akin sina Hari at Śaṅkara.” Pagkaraan, nagsalita ang reyna kay Nārada, ang pinakadakila sa mga muni.
Verse 7
राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम
Sinabi ng reyna: “Ang dāna na ibinigay ko ayon sa iyong turo ay tunay na nakatuon sa kapakanan at tungkulin ng aking asawa. Nawa’y si Bāṇa ang maging asawa ko sa bawat kapanganakan, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa.”
Verse 8
नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्
Tunay, wala akong ibang diyos, mahal na ginoo, liban kay Bāṇa, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa. Sa katotohanang iyan, nawa’y mabuhay ang aking asawa nang sandaang taglagas—isang ganap na sandaang taon.
Verse 9
नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि
Walang ibang dharma para sa mga babae na hihigit sa pagtingin sa asawa bilang sariling diyos. Gayunman, sa iyong payo, nagbigay pa rin ako ng kawanggawa ayon sa wastong tuntunin.
Verse 10
स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्
Gagampanan na namin ang aming sariling tungkulin para sa aming asawa, O tagapagkaloob ng dangal. O brahmarṣi, pumaroon ka na ngayon, at ipagkaloob mo sa amin ang iyong pagpapala.
Verse 11
तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः
“Gayon nga,” wika niya; at matapos pahintulutan siya, si Nārada—O pinakadakila sa mga hari—ay inagaw ang isipan ng lahat, at ibinaling ang kanyang diwa sa iba.
Verse 12
जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत
Naglahong parang di na makita ang brāhmaṇa, habang pinararangalan ng mga nilalang na makalangit. Pagkaraan, nabalisa ang kanilang isipan, at ang mga babaeng iyon ay muling bumaling sa kanilang asawa, O Bhārata.
Verse 13
विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः
Dahil sa pagkalito na idinulot ni Nārada, sila’y namutla at nawalan ng ningning.
Verse 27
। अध्याय
Kabanata — tanda ng pagtatapos ng bahagi.